ſſelia. xxx. et. xxxjSancti Auguſtini.

Tantꝰ eſt animꝰ mihi: tanta intentio in ꝓfectu veſtro. Operariꝰ em̄ in agro fructūſperans minus ſentit laborē. Scitisfructꝰ mei qui ſint: ⁊ vobiſcū ſim: ⁊ omnes ſimꝰ fructus dei.ii¶ De eo qd̓ in Aggeo ſcriptum eſt: Meū eſt aurum ⁊ meū eſt argentū: Homelia. xxx. In qua dicit ꝙ ea que damus alijs nō ex noſtris damꝰ ſedex alieno cū omnia a deo habeamus.Nſcripturis diuinis fratres chariſſimi legimusIdeū dicētē: Meū eſt aurū: ⁊ meū eſt argentū. Hocideo dictū eſt: vt ille qui nō vult cum indigētibusaVcōmunicare qd̓ habet: cum audit p̄cepta faciendemiſericordie intelligat deū nō de re illius cui iubet: ſed de reſua debere donare: ⁊ ille qͥ aliqͥd porrigit pauperi: nō ſe arbitret̉ de ſuo facere: Ne forte nō taꝫ ꝯfirmet̉ miſericordie noīeqͣꝫ inflet̉ ſuꝑbie vanitate. Meū eſt inquit aurū: ⁊ meuꝫ eſt argentū: nō eſt veſtrū o diuites terre. Quid ergo dubitatꝭ pauperi dare de meo? Aut quid extollimini dū datꝭ de meo: Etvis videre qͣꝫ iuſti iudicis res eſt aurum ⁊ argentū: auarꝰ vnde torquet̉: inde miſericors adiuuat̉: rem ſuam diuina diſtribuēte iuſticia: ⁊ recte facta inde manifeſtant̉: ⁊ peccata indepuniunt̉. Nunqͥd nō aurū ⁊ argentuꝫ atqꝫ oīs terrena poſſeſſio ⁊ exercitatio humanitatis eſt ⁊ ſuppliciū cupiditatꝭ? Cūtalia deꝰ nobis hominibꝰ tribuit: oſtēdit in eis quāta ꝯtēnatanimꝰ: cuiꝰ diuitie ſunt ipſe deꝰ qui tribuit. Nō em̄ pōtqͥſqꝫapparere ꝯtemptor: niſi eius rei cuius poſſeſſor effectus eſt.Nā ⁊ qui nō habētpoſſunt iſta cōtemnere: ſed vtrū fingāt anvere ꝯtemnāt: deus videt qui cordis inſpector eſt. Ab hominibꝰ aūt vt imitari poſſint cogitationem cōtemnētis: nō niſiin manibꝰ erogātis inſpicit̉. Cū aūt malis hoībꝰ deꝰ iſta cōcedit: oſtendit in eis quomō ⁊ in ipſis bonis q̄ deus largiturcrucietur animꝰ cui voluit qui tanta largit̉: Bonis autē ſubminiſtrat occaſiones beneficiorū: malos autē torquettimore damnorū. Et ideo ſi amittāt vtriqꝫ auruꝫ ⁊ argentū: iſti celeſtes diuitias leto corde retinebūt: illis autē ⁊ bonis temꝑalibus inanis domus ⁊ bonis eternis inanior cōſciētia remanebit. Illiꝰ eſt ergo aurum ⁊ argentū qui nouit vti auro ⁊ argento. Nā etiā inter ipſos hoīes tunc quiſqꝫ habere aliqͥd dicendꝰ eſt: qn̄ bene vtit̉. Nā qd̓ iuſte non tractat: iure nō tenet.Si ſuū eſſe dixerit: nō erit vox iuſti poſſeſſoris: ſed impudētis incubatoris improbitas. Quapropter ſi homo nō importun dicit aliquid ſuū: nō qd̓ iniqua ⁊ ſtulta cupiditate occupauerit: ſꝫ qd̓ prudētiſſima poteſtate ⁊ iuſtiſſima moderatione tractauerit: quātomagis deꝰ vere ac ꝓprieſuuꝫ eſſe dicitaurū ⁊ argentū: qd̓ ⁊ largiſſima bonitate cōdidit ⁊ iuſtiſſimoadminiſtrat imꝑio: vt ſine ipſiꝰ nutu atqꝫ dominatū nec mali niſi ad auaricie ſuppliciū: nec boni niſi ad vſum miſericordie poſſint habere aurū ⁊ argentū? Quod tn̄ ⁊ inſtituere vt ſit⁊ vt alteri aſſit: alteri deſit: diſtribuere atqꝫ ordinare nō pn̄t.Si aūt ſolis malis in poteſtate daret̉ aurū ⁊ argentum: recte1putaret̉ magnū aliqͥd bonū. Rurſus ſi ſolis malis deeſſet: videret̉ magna pena pauꝑtas. Si aūt ſolis bonis deeſſet: videret̉ ſumma beatitudo pauꝑtas. Nūc vero ſi ſcire vis aurumpoſſe bn̄ haberi: habēt ⁊ boni: nō eos per aurū bonos eſſe: habent ⁊ mali. Itē ſi ſcire vis qͣꝫ nō ſit miſeria pauꝑtas: ſūt quidam pauꝑes beati: ſunt quidā pauꝑes miſeri. Si ſcire vis ꝙͣꝫnō ſit beatitudo pauꝑtas: Ita ergo aurū ⁊ argētū diſtribuithoībꝰ cōditor reruꝫ ⁊ adminiſtrator deꝰ: vt ip̄m ꝑ ſe natura ⁊gn̄e ſuo bonū ſit: qͣꝫuis nō ſummū ⁊ magnū bonū: ⁊ pro graduſui ordinis laudabilē cōditorē vniuerſitatis oſtēdat. Copiavero eiꝰ nō extollat bonos: nec ledat inopia. Malos autem ⁊cū offert̉ excecet: ⁊ cū aufert̉ excruciet. Res ergo cōdita ⁊ adconditoris laudē: ⁊ bonorū ꝓbationē malorūqꝫ ſuppliciū recte vituperari nullomō poteſt: et eā veriſſime deus dicit ſuāquā nō ſolū condit affluentiſſima bonitate: ſꝫ etiā ꝓuidētiſſij. ma moderatiōe diſpenſat. Cū autē hoc genus rerum dn̄s ineuāgelio māmona iniqͥtatis appellat: ſignificat eſſe alterummāmona: id eſt alias diuitias: quas niſi iuſti ⁊ boni poſſidere nō poſſunt: vt ideo māmona iniqͥtatꝭ vocet̉: qꝛ iniqͥtas easvocat diuitias. In iuſticia vero nouit eſſe alias diuitias quibus hō adornat̉ interior: ſicut beatꝰ petrus dicit: qui eſt antedeū diues. Ille iuſte dicunt̉ diuitie: qꝛ bonis meritꝭ iuſtiſqꝫtribuunt̉. Ille vere dicunt̉ diuitie: qꝛ quiſqꝫ eas habuerit noegebit. Iſte vero iniuſte diuitie: nō qꝛ iniuſtū eſt aurū ⁊ argē

Homelia. xxx. et. xxxjtū: ſed qꝛ iniuſtū eſt eas putare diuitias: que nō auferēt egeſtatē. Tanto em̄ magis ardebit qͥſqꝫ egeſtate auaricie: quātomagis eas diligēs maiores habuerit. Quō ergo ſunt diuitiequibꝰ creſcētibꝰ creſcit inopia? Que amatoribus ſuis: quātofuerint ampliores: nō afferūt ſatietatē: ſꝫ inflāmāt cupiditatē. Diuitē tu putas qui minꝰ egeret: ſi minus haberet. Nā videmꝰ quoſdā cum haberēt pecuniā paruā paruis lucris fuiſſe letatos: ſꝫ poſtea cū cepit abūdare verū quidē copijs auriargēti: ſꝫ tn̄ falſe diuitie cū parua obtuleris iam recuſant: credas eos iā eſſe ſatiatos: ſꝫ falſuꝫ eſt. Nā maior pecunia fauces auaricie nō claudit ſed extēdit: nō irrigat ſꝫ acēdit. Poculū reſpuūt: qꝛ fluuiū ſitiūt. Utrū ergo ditior aut egētior dicēdus eſt: qͥ cum iō voluit habere aliqͥdne indigeret: iō plushabet ne minꝰ īdigeat. Sꝫ nō eſt hec auri culpa ⁊ argēti. Facem̄ miſericordē aliquē inueniſſe theſaurū: nōne operante miſericordia prebet̉ hoſpitalitas ꝑegrinis: alunt̉ famelici: nudi veſtiunt̉: inopes adiuuant̉: captiui redimunt̉: conſtruunt̉eccleſie: reficiunt̉ laſſi: pacant̉ litigioſi: reparantur naufragicurant̉ egroti: corꝑales opes diſpertiunt̉ in terra: ſpiritalesrecōdunt̉ in celo? Quis hec facit? Miſericors ⁊ bonꝰ. Un̄ facit: De auro ⁊ argento. Cui ſeruiens hec facit? Ei qui dixit:Meū eſt aurū ⁊ meū eſt argentū. Uidetis iam vt arbitror fra Atres: qͣꝫ magno errore: magnaqꝫ demētia inres ipſas quibusmale hoīes vtunt̉: crimē male vtentiū trāſferat̉. Nā ſi ꝓpterea vituperat̉ aurū ⁊ argentū: qꝛ hoīes auaricia deprauati: neglectis p̄ceptis oīpotētiſſimi creatoris ī ea q̄ ꝯdidit deteſtabili cupiditate rapiunt̉: vituꝑet̉ etiaꝫ oīs dei creatura. Qꝛ ſicut apl̓s dixit: Peruerſi quidē hoīes coluerūt ⁊ ſeruierunt Recreature potiꝰ qͣꝫ creatori: qͥ eſt bn̄dictꝰ in ſecula. Uituperet̉etiā iſte ſol quē certe idē manichei qͥ nō intelligūt eſſe creaturā: tanqͣꝫ ip̄m creatorē: vel tanqͣꝫ eiꝰ aliquā parteꝫ colere atqꝫadorare nō deſinūt. Cur ergo ip̄m nō vituperāt: cuꝫ plerūqꝫhoīes de vſu ſolis ⁊ lumīs in edificijs ſuis lites iniuſtiſſimasꝯcitant: ⁊ vt feneſtris ſuis radij liberiores aliquāto largiꝰ infundant̉: domos alienas deijcere ſepe moliunt̉: ⁊ eos ꝗꝯtradixerint: etiā ſi iure certiſſimo ꝯtradicāt: inimicitijs acerbiſſimis īſectant̉? Si quē igit̉ infirmorū potētior aliqͥs iniuſteac nefarie ꝓpter vſuꝫ ſolis oppreſſerit: diripuerit: in exiliumetiā mortē vecōpulerit: ſolis eſt crimē quo ille abūdantiꝰ vtideſiderat: an potiꝰ male vtentis iniqͥtas? Qui dū cupit corporeis oculis tꝑale lumē largiꝰ acqͥrere: cubiculū cordis luci nō aꝑit eqͥtatꝭ. Ex quo iſti ſi pn̄t intelligāt: aut aurū ⁊ argētū ſe accuſare nō debere: qͣꝫuis de auro ⁊ argēto ſepe hoīes cupidiſſimi dimicēt: aut accuſatiōes ſuas de terra in celū: ⁊ demētallis fulgētibꝰ in ſydera: atqꝫ ip̄m ſolē ſe debere trāſferreqn̄ iniqui hoīes īexpiabili ſepe diſcordia de poſſidēdaſolisluce ꝯfligūt. Sil̓r etiā diſcāt ꝗd īterſit īter hāc lucē viſibilē lucēqꝫ iuſticie. Siqͥdē fieri pōt vt qͣnto maiore auiditate fruiqͥſqꝫ hac luce voluerit tāto maiori cecitate aiuſticie luce d̓ficiat¶ De monomachia golie ⁊ dauid. Homel̓. xxxjSoemMOlias vnꝰ fuit ex allophil̓ .i. ex alienigenis: qͥ bel j. nIlūgerebāt illo tꝑe aduerſus filios iſrl̓. Eotꝑe da-uid ſanctꝰ cuiꝰ eſt hͦ pſalteriū: īmo ꝑ quēminiſtrauith̓ pſalteriumſpūſſctūs: puer erat paſcēs ouespr̄is ſui tenera etate: vix dū adoleſcētulꝰ: frēs eiꝰ iā iuuenesmilitabāt: ⁊ in exercitu regꝭ erāt: attuliteis miſſus a parentibꝰ aliqͥd de domo vſibꝰ ip̄oꝝ. Itaqꝫ illo tꝑe quo pugnabat̉ īexercitu: inuētꝰ eſt nondū miles: ſꝫ militū mīſter ⁊ frater. Extitit tūc golias iſte de quomētio facta ē: ingēs ſtatura corꝑiſarmis īſtructꝰ: viribꝰ etiā exercitatꝰ: elatꝰ iactantia: qͥ ſuꝑbeꝓuocaret ad monomachiā ppl̓m aduerſariū: hoc ē vt vnꝰ inde electꝰ ab ip̄is ꝓcederet aduerſus eū: vt duobꝰ pugnātibꝰexamē totiꝰ belli in medio verſaret̉: pacto ⁊ placito addictovt ſi qͥs illoꝝ duorū viciſſet: vniuerſe parti vn̄ iſte ſteterat tribueret̉ victoria. Rex gͦ ille ppl̓i iudeoꝝ filioꝝ iſrael: ſaul eratAngebat̉: eſtuabat: q̄rebat ī vniuerſo exercitu parē illi viro:Nō īueniebat: nec forma corꝑis: nec audacia prouocatiōis.Cū eſtuaret: auſus ē puer iſte dauid nō p̄ſumēs de viribꝰ ſuiſſꝫ in noīe dei ſui ꝓcedere aduerſus eū. Nunciatū eſt regi: nōaudacia puericie: ſꝫ fiduciapietatꝭ. Nec rex abnuit: nō recuſauit. Intellexit cū videret audētē pueꝝ: aliqͥd ī eo diuinitatis eſſe: nec illū tenera etate ſine diuino inſtinctu talia poſſepreſumere. Libenter accepit. ꝓceſſit aduerſus goliā. In oībus ergo qui erāt in ea ꝑte vnde ꝓcedebat dauid nō erat pre

Aggei. ij.

AUbi. sͣ.

j. Pe. iij.

Luc̄. xvj.

I

B

Roma. j.

Aggei. ij.

Re. xvij.

C