Sancti Auguſtini. Homelia. xxviij. et. xxix. Fo. cxxx

Sancti Auguſtini. Homeli.dicūt: ⁊ iſta murmura inter ſe rodūt: Uere ſi deo diſplicerētiſta: nō ꝑmitteret illa fieri: vt illi qͥ ea faciunt felices eſſent interra? Uidemꝰ raptores: videmꝰ infirmoꝝ opp̄ſſores: videmus vicinoꝝ expulſores: videmꝰ violētos limitū inuaſoresvidemꝰ calūniatores: ⁊ tn̄ pot ētes: diuites: felices in hac vita: Si vere deus iſta videret: ſi iſta curaret: parceret eis? Addūt ⁊ hoc qd̓ peiꝰ eſt: nō placēt niſi mala. Contingat aūt vt faciat bn̄ aliqͥs ⁊ ſequat̉ forte aliqͣ tētatio: ꝯtinuo ad manuꝫ habet: nō expedit facere bn̄. Parū eſt qd̓ male vis facere ⁊ bn̄falix. ciētibꝰ maledicꝭ? Hec feciſti inqͥt ⁊ tacui: ſuſpicatꝰ es iniqueqd̓ ero tibiſſil̓is. Quid eſt qd̓ ero tibi ſil̓is? Qꝛ ſic mihi placetmalū: quomō tibi. Hoc es ſuſpicatꝰ: hoc dixiſti in corde tuoQd̓ peiꝰ eſt in hec verba ꝓgrediunt̉ vt nec audiretimeāt. Ergo ſuſpicatꝰ es inique ꝙ erotibi ſil̓is. Arguāte quō nō putas⁊ qn̄ nō putas arguā te. Sileo cū facis: ſꝫ nō ſilebo cū iudicoArguā te. Quid tibi faciā qn̄ arguā te? Statuaꝫ te ante faciētuā. Modo em̄ qn̄ male facis putas qꝛ bonꝰ es: qꝛ nō vis te videre: Alios rep̄hendis: te nō reſpicꝭ. Alios accuſas: de te nōcogitas. Alios ponis ante oculos tuos: te ponis poſt dorſuꝫtuū. Ego qn̄ te arguā: cōtra facio. Tollote a dorſo tuo: ⁊ po-no te ante oculos tuos: Uidebis te: ⁊ plāges te: ⁊ nō erit iamtūc quomō corrigas. Contēnis ergo tp̄s mīe: veniet tp̄us iudicij: qꝛ tu in eccl̓ia mihi cātaſti: Miſericordiā ⁊ iudiciū cantabo tibi dn̄e. Ex ore nr̄o exiet: vbiqꝫ eccl̓e ꝯcrepāt xp̄o: Miſericordiā ⁊ iudiciū cātabo tibi dn̄e. Tp̄s eſt mīe vt corrigamur: nondū venit tp̄s iudicij. Locꝰ eſt: ſpaciū eſt. Peccauimus: corrigamur. Nondū finita eſt via: nōdū clauſus ē diesnondū expiratū eſt: non deſperet̉: qd̓ peiꝰ eſt: Qm̄ ꝓpter ipſapctā humana ⁊ tolerabilia: ⁊ tā to crebriora: quāto minora cōſtituit deꝰ in eccl̓ia tꝑa miſericordie p̄rogāde quotidianamvj. medicinā vt dicamꝰ: Dimitte nobis debita nr̄a ſicut ⁊ nos dimittimus debitoribꝰ nr̄is: vt his verbis lota facie ad altareaccedamꝰ: ⁊ his verbis lota facie corpore xp̄i ⁊ ſanguine cōmunicemꝰ. Sꝫ qd̓ eſt grauiꝰ ip̄am medicinā ſic hoīes contēnūt: vt nō ſolū nō dent veniā qn̄ in illis peccat̉: ſꝫ nec velint petere qn̄ ipſi peccāt. Intrauit tētatio: ſubrepſit ira: tm̄ dn̄ata ēiracūdia quātū potuit: vt nō ſolū tumultuaret̉ cor: ſꝫ ⁊ ꝯuitia⁊ crimina vomeret lingua. Nō vides quo te impulit? Nō vides quo te p̄cipitauit? Tandē corrige: dic: male feci: peccag. xij ui: Nō em̄ morieris ſi dixeris: Crede nō mihi: ſꝫ deo. Quidſum ego: Homo ſuꝫ: par vr̄m ſuꝫ: carnē porto infirmꝰ. Om̄sxviij credamꝰ deo. Attēdite vobis. Si peccauerit frater tuꝰ corripe eū inter te ⁊ ip̄m. Si te audierit: lucratꝰ es fratrē tuuꝫ. Site nō audierit: adhibe tecū duos aut tres. In ore duoruꝫ auttriū teſtiū ſtabit om̄e verbuꝫ. Si nec ipſos audierit: refer adeccl̓iam. Si nec ip̄aꝫ audierit: ſit tibi tanqͣꝫ ethnicus ⁊ publicanꝰ. Ethnicꝰ gētilis eſt. Gētilis ille eſt qui in xp̄o nō creditSi nec eccleſiā audierit: mortuū puta. Sꝫ ecce viuit: ecce intrat: ecce ſignat: ecce genu figit: ecce orat: ecce ad altare accedit. Sit tibi tanqͣꝫ ethnicꝰ ⁊ publicanꝰ. Noli in illo attēderefalſa ſigna. Uiuēs mortuꝰ eſt. Un̄ viuit? Quō viuit? Si dicāalicui in ꝯſpectu veſtro: tu hoc feciſti: reſpōdebit poſtea: quātū errat. Intꝰ memoneret: intꝰ mihi diceret: qꝛ male feci: intus videret pctm̄ meū. Quare in ppl̓o arguit? Quid ſi feci: ⁊nō correxiſti? Quid ſi feci ⁊ adhuc ꝑſeueras? Quid ſi feci: etadhuc tibi bn̄ feciſſe videris in cordetuo? Qꝛ tacet ille: iuſtꝰes? Qꝛ mō ille nō vindicat: nihil male feciſti? Nō times: Arlix. guā te: nō times: Cōſtituā te ante faciē tuā: nō times. Sꝫ longe eſt inqͥs iudiciū. Primo quis tibi dixerit: qꝛ lōge eſt diesiudicij? Nunqͥd ſi loge eſt dies iudicij: longe eſt dies tuus:Un̄ ſcis qn̄ eſt? Nōne multi ſani dormierunt ⁊ obduruerunt:Nōne caſus noſtros nobiſcuꝫ in hac carne portamꝰ? Nonnefragiliores ſumꝰ: qͣꝫ ſi vitrei eſſemꝰ? Uitrū em̄ ⁊ ſi fragile eſttn̄ ſeruatū diu durat: ⁊ inuenis calices ab auis ⁊ ꝓauis in qͥbus bibūt nepotes ⁊ ꝓnepotes. Tanta fragilitas cuſtodita ēꝑ annos. Annos aūt hoīs ⁊ ſub tātis caſibꝰ quotidianis fragiles ambulamꝰ: ⁊ ſi caſus ipſi repētini nō accederēt: diutn̄viuere nō valeremꝰ. Uita hūana tota breuis eſt: ab infantiavſqꝫ ad decrepitā ſenectutē tota breuis eſt. Adaꝫ ſi adhuc viueret: ⁊ hodie moreret̉: quid illi vite lōgitudo ꝓfuiſſet? Hucaccedit: qꝛ ipſe dies qui qͣſi naturaliter feruit morbo illecto īcertꝰ eſt: Quotidie moriunt̉ hoīes ⁊ qͥ viuūt deducūt illos: exeqͥas celebrāt ⁊ vitā ſibi ꝓmittūt. Nemo dicit corrigā me: necras hoc ſiꝫ qd̓ iſte quē deduxi. Placēt vobis verba: ego q̄ro

facta. Nolite me ꝯtriſtari prauis moribꝰ veſtris: qꝛ delectꝰtio mea nō eſt in hac vita: niſi veſtra bona vita.¶ De eo qd̓ dn̄s ait in euangelio: Remittite ⁊ remittet̉ vobis: date ⁊ dabit̉ vobis: Homelia. xxixin qua principaliter inſtat declarare duo illa gn̄aelemoſinarū ſcꝫ erogare ⁊ remittere alijs.Go frēs vires paruas habeo: ſed verbum dei ma¶ AVgnas hꝫ valere in cordibꝰ vr̄is: Ergo ⁊ qd̓ lēte dicimꝰ: valde auditꝭ ſi obedieritꝭ. Tanqͣꝫ ꝑ nubemſuā: ꝑ eſaiaꝫ ꝓphetā dn̄s tonuit: ſi ſenſuꝫ habetꝭ expauiſtis. Manifeſte em̄ dixit: nec expoſitorē hn̄t iſta neceſſariū ſed factorē. Quo mihi inqͥt multitudinē ſacrificioꝝ vr̄oꝝ EQuis em̄ exqͥſiuit iſta de manibꝰ vr̄is? Deꝰ nos q̄rit: nō nr̄a.Sꝫ ſacrificiū xp̄iani eſt elemoſyna in pauperem. Hinc em̄ fitdeꝰ peccatis ꝓpitiꝰ. Niſi aūt peccatꝭ ꝓpitius fiat deꝰ: qͥs remanebit niſi reꝰ: Ab eis pctīs ⁊ delictis ſine quibꝰ vita iſtanō ducit̉: mūdant̉ hoīes ꝑ elemoſynas: Que ſūt duoꝝ geneꝝerogādo ⁊ remittēdo. Erogādo qd̓ habes bonū: remittendoqd̓ pateris malū. Hec duo gn̄a elemoſynaruꝫ dn̄s magiſterbonꝰ qui verbū breuiauit ſuꝑ terrā: vt eſſet fructuoſuꝫ ⁊ nononeroſuꝫ: qͣꝫ breuiter fuerit cōplexꝰ audite: Remittite inqͥt ⁊ Lremittet̉ vobis: ꝑtinet ad ignoſcendum. Date ⁊ dabit̉ vobis:ꝑtinet ad erogandū. Ex illa elemoſyna qͣ ignoſcis homini nihil ꝑdis. Ecce ſtatim veniam petit: ignouiſti: nihil amiſiſti.Charitate amplior domū rediſti. Illud aliud genꝰ elemoſynarū vbi iubemur erogare indigētibꝰ graue videt̉: qꝛ quodqͥſqꝫ dederit: hoc ip̄m qd̓ dabit nō habebit. Equidē ⁊ hinc ſecuros nos facit apl̓s qͥ dixit. Prout qͥſqꝫ habet: nō vt alijs ſit ˡrefectio vobis anguſtia. Metiat̉ ergo vnuſquiſqꝫ vires ſuasnō theſauriſare attēdat in terra: det: nō petit qd̓ dat. Nō dico hoc nō perit: ſꝫ dico hoc ſolū nō perit. Alia vero q̄ nō dederis ⁊ abundāt tibi: aut cū viuis amittꝭ: aut cū morierꝭ dimittis. Deinde fratres mei tanta ꝓmiſſio q̄ nō hortat̉? Dimittite inqͥt ⁊ dimittet̉ vobis: date ⁊ dabit̉ vobis. Qn̄ dicit date etᵛdabit̉ vobis: attēdite cui dicat: Hoī dicit deꝰ: mortali dicit īmortalis: mēdico dicit tantꝰ pr̄familias. Neqꝫ em̄ hͦ reuocaturꝰ eſt qd̓ dedimꝰ: īuenimꝰ quē feneremur. Demꝰ in vſurā:ſꝫ deo nō hoī. Ei damꝰ qͥ abūdat: ei damꝰ qͥ dedit qd̓ demꝰ: ⁊ꝓ modicꝭ rebꝰ ꝓfert nobis: ꝓ mortalibꝰ: ꝓ putribilibꝰ: ꝓ terrenis q̄ eterna ſūt ⁊ īcorruptibilia: ⁊ ſine fine manētia. Quidmulta dicturꝰ ſuꝫ? Se ꝓmittit qͥ ꝓmittit. Si amas illuꝫ: emeillū ab illo. Et vt nouerꝭ te ipſi dare: audi illū dicentē: Eſuri⁊ui ⁊ dediſtis michi māducare. Sitiui ⁊ dediſtꝭ mihi potū. hoſpes fui ⁊ ſuſcepiſtꝭ me. Nudꝰ fui ⁊ veſtiſtꝭ me. Eger: viſitaſtis me. Incluſus: veniſtꝭ ad me. Et dicēt illi: Qn̄ te vidimꝰin his neceſſitatibꝰ ꝯſtitutū ⁊ miniſtrauimꝰ tibi? Et ille. Qn̄vni ex minimis meis feciſtꝭ mihi feciſtꝭ. Dat decelo: accipitin terra. Ip̄e dat: ip̄e accipit: qͣſi fenꝰ traiecticium facꝭ. Hicdas: ibi recipis. Hic das res ꝑituraſ: ibi recipis res ſine finemāſuras: ⁊ qn̄cunqꝫ dicꝭ deo: Libera me dn̄e ab hoīe malo: pꝫhoc em̄ mō cātauimus. Scio em̄ qͦ gemitu dicas: Libera medn̄e ab hoīe malo. Quis em̄ in iſto ſeculo nō patit̉ aliquē hominē malū? Qn̄ gͦ dicꝭ deo hͦ: Libera me dn̄e ab hoīe malo: ſicut totꝭ p̄cordijs dicꝭ: ſic ītentꝭ oculis te pͥus attēde. Liberame dn̄e ab hoīe malo. Fac tibi reſpōdiſſe deū. A quo? Dicturus es a gaio a lucio: a neſcio qͦ quē paterꝭ. Et rn̄det tibi. Dete mihi nihil dicꝭ. Si ab hoīe malo libero te: priꝰ es liberādꝰa teipſo. Paterꝭ malū: noli teipſuꝫ pati malū. Uideamꝰ ſi inuenit te: qͥd tibi faciat alter malꝰ. Tu noli eē malus. Nō tibidn̄et̉ auaricia: nō te calcet ꝯcupiſcentia tua: nō te trituret iratua. Iſti hoſtes īteriores tui qͥ ſūt: Tu ip̄e: nō tibi aliquid facias. Uideamꝰ qͥd tibi faciat vicinꝰ malꝰ: pr̄onꝰ malꝰ: potēsmalꝰ: videamꝰ qͥd tibi faciat? Iuſtū te īueniat: fidelēte īueniat: xp̄ianū te īueniat: Quid tibi facturꝰ ē? Qd̓ ſtephano iu 2dei fecerūt. Faciēdo malū miſerūt ad bonū. Ergo qn̄ oras vtliberet te deꝰ ab hoīe malo: attēde te: noli tibi parcere a te: teliberat. Quō te a te liberat? Dimittēdo pctā: donādo merita:dādo tibi vires pugnādi aduerſus ꝯcupiſcētias tuas: īſpirādo ꝟtutē: dādomēti tue celeſtē delectationē: qͣ oīs terrena delectatio ſuꝑet̉. Hec tibi cū p̄ſtat deꝰ: liberat te a te: ⁊ ſecurꝰ expectas ī huiꝰ ſeculi malis trāſitorijs cū eis bonis venturumdn̄ꝫ que tranſire nō poſſūt: Satis ſint vobis. Uidetis certe:qꝛ neſcio quomō ego inualidus accedo ⁊ loquēdo fortis fio.

Psͣ.xlix

ij. Reg. xi.

Psͣ.xli.

Mat. xviij

ij. Reg. xi.

Mat. vi.

2

psͣ. cxxxix

Mat xxv.

Eſa. j.

Luc̄. vj.

ij. Cor. viij

Act. vij.

ELuc̄. vj.

Luc̄. vj.

A