Homelia. xxviij.incti auguſtiniI

Sancti auguſtiniaeris huius. Quomodo ergo qui ſibi collum ligant: inde ſeoccidunt: quia non ad eos intratſpiritus aeris huius: ſic illiqui deſperant de indulgētia dei: ipſa deſperatione intꝰ ſe ſuffocant: vt eos ſpirituſſanctus viſitare non poſſit. Solebantinde xp̄ianis inſultare pagani: de penitētia que inſtituta eſtin eccleſia. Et contra nōnullas hereſes tenuit eccleſia catholica iſtam veritatē: de penitētia agēda. Fuerunt qui dicerētquibuſdam peccatis non eſſe dādā penitentiā: ⁊ excluſi ſuntde eccleſia et heretici ſunt facti. In quibuſcunqꝫ peccatis nōperdit viſcerapia mater eccleſia. Ergoſolēt inde pagani inſultare nobis neſcientes quid loquantur: quia ad verbuꝫ deiquod linguas infantiū facit diſertas: nondum perueneruntUos inquiūt facitis vt peccēt hoīes: cum illis ꝓmittitis veniam ſi egerint penitentiā. Deſolatio eſt hoc: nō admonitio.In hanc ſententiā exaggerant verba. Quanta quiſqꝫ poteſtlingua vel ſonāti vel titubāti: nō tacēt. Nō tn̄ qn̄ eis loqͥmur⁊ ſi vincātur: nō ꝯſētiūt: tn̄ quō vincāt̉ breuiter accipiat charitas vr̄a: qꝛ totū dn̄i mīa optime ꝯſtituit ī eccl̓ia ſua. Dicūtnos dare pctīs licētiā: quia portuꝫ penitētie pollicemur. Siclauderetur aditus penitētie: nōneille peccator tātomagisadderet pctā pctīs: quantomagis ſibi deſꝑaret ignoſci? Diceret enī ſibi. Ecce peccaui: ecce ſcelus admiſi: iam mihi venie nullus eſt locus: penitentia infructuoſa eſt: dānatus ſumqͣre iā non viuo vt volo? Quia ibi non inuenio charitatē: hicſaltem paſcam cupiditatē meam. Quare enī abſtineaꝫ? Ibienimmihi locꝰ clauſus eſt: hic quod nō fecero perdo: qꝛ quepoſt hanc futura eſt vita mihi nō dabitur: quare ergo nō ſeruiolibidinibꝰ meis vt eas impleam ⁊ ſaturē: ⁊ faciā quicqͥdnon licet ſedlibet? Diceretur ⁊ fortaſſis. Sed miſer capierisaccuſaberis: torqueberis: punieris. Sciunt iſta hoīes maliab hoībus dici: ⁊ inter hoīes ſeruare attēdūt multos male ⁊ſcelerate viuētes impunita pctā habere: occultare poſſūt: redimere q̄ occultauere nō poſſunt. Redimere vſqꝫ ī ſenectutēvite: laſciuia: blaſphemia: ſacrilegia: perdita enumerāt ſibi:cur ille qͥ tāta fecit non ſenex mortuus eſt? Nunquidattēdisideoſceleratū et peccatorē ſenem mortuū: vt oſtēderet ī illopatientiā deus: expectās penitentiā. Unde apl̓s. Ignorasquia patiētia dei ad penitentiā te adducit? Ille ergo ẜm duriciam cordis ſui: ⁊ corimpenitēs: theſaurizat ſibi irā in dieire ⁊ reuelationis iuſti iudicij dei: qͥ reddet vnicuiqꝫ ẜm opꝰſuum. Opus eſt ergo vt hic timormētes obſideat: opus ē vtille qui peccare nō vult: p̄ſentē ſibi nō cogitet: non in publicoſolū: ſed etiam in domo: non indomo ſolū: ſed et incubiculorin nocte: in lectulo: in cordeſuo. Ergo ſi tuleris portū penitētie: augebuntur peccata. Ecce nihil dicunt illi qui putāt augeri peccata: quia portū penitentie in xp̄iana proponit̉ fide.Quid ergo: Deus ne per illam ſpem indulgentie augerēturpctā: rurſus non debuit prodire? Quomodo enim prodeunt:ne deſperādo augeātur. Quomodo enim reuera auget pctā:qui veniam ſperauerit: vt dicat ſibi: faciam: deus bonus eſt:qn̄ me conuertero: ignoſcet mihi. Itaplane dicis: ſꝫ craſtinadies incerta eſt tibi. Nonne ad hoc te admonet ſcriptura di-cens. Ne tardes conuerti ad dn̄m: neqꝫ differas de die ī diē?Subito enim veniet ira eius: et in tempore vindicte diſꝑdette. Ecce ad vtrūqꝫ vigilauit ꝓ nobis prouidentia dei: ne deſperando augeamus peccata: propoſitus eſt penitētie portꝰRurſus: ne ſperādo augeamꝰ: datus ē dies mortis incertusx. ¶ De eo quod propheta dicit in pſalmo. Deusmanifeſtus veniet: deus noſter et nō ſilebit. Homelia. xxviij. In qua dicit ſaluatorē nō ſiluiſſe ꝑpatriarchas ⁊ prophetas et ceteros: etiam in dieiudicij cum manifeſtus apparebit.Antauimus. Deus manifeſtus veniet: deꝰ noſterl⁊ nō ſilebit. Dn̄m xp̄m ſcriptura predixit vēturuꝫad iudiciū viuoꝝ ⁊ mortuoꝝ. Qn̄ enī prius venitꝘiudicari octultꝰ fuit: qn̄ veni et iudicare manifeſtꝰerit. Ꝙ fuerit tunc occultus hinc intelligite qd̓ ait apl̓s. Sienim cognouiſſent nunqͣꝫ dn̄m glorie crucifixiſſent. Tūc aūtiſiluit interrogatꝰ: ſicut euāgeliū loquit̉ et implet̉ īeo. Eſaieꝓphetia dicetis. Sicutouis ad immolādū ductus ē: ⁊ ſicutiagnus corā tondēte ſe fuit ſine voce: ſic nō aperuit os ſuum.Ueniet ergo manifeſtus ⁊ nō ſilebit. Ad hͦ dictū ē. Non ſilebitiudicaturus: qꝛ ſiluit iudicatꝰ. Nam quātū attinet ad vo

Homelia. xxviij.Ices ipſius nobis neceſſarias qn̄ ſiluit? Non ſiluit ꝑ patriarchas: non ſiluit ꝑ os carnis ſue. Et mō ſi ſileret: ſcripturanōloqueret̉. Lector aſcēdit ſꝫ ipſe nō ſilet. Tractator loquiturſi vera loquitur: xp̄s loquitur. Si ſileret xp̄s: ego vobis iſtanō dicerem. Nec ꝑ os veſtrū ſiluit. Nam qn̄ cantabatis: ip̄eloquebatur. Nō ſilet: opus eſt vt audiamus: ſed aure cordisNam reſpōderi facile eſt aure carnis. Illis auribus audiredebemꝰ: quas querebat magiſter ipie cū diceret. Qui habet Maures audiendi audiat. Quis enim ante illū qn̄ iſta dicebat:ſine auribus carnis ſtabat? Oēs aures habebant: ⁊ pauci habebant. Non oēs habebant aures audiendi: hͦ eſt obediendiꝘterribiliter locutus eſt ꝑ ꝓphetā Ezechielē: credo adhibuiſtis aurē: credo audiſtis quēadmodū dixerit. Ad domū Eiſrael mittam te: non ad populū altioris lingue temittā. Populus aūt ille non vult audire te: qꝛ nō vult audire me. Quidoſtendit niſi quia ipſe deus per ꝓphetā loquebat̉? Quia vero in ipſis verbis propheticis nos maxime territi ſumus: ideſt prepoſiti quos poſuit loqui adpopuluꝫ ſuū: prius in illisverbis videamus faciē noſtrā. Demonſtratū eſt enim nobisſonante lectore quaſi ſpeculū vbi nos inſpiceremus: et inſpeximus nos: inſpicite vos. Ecce egofacio qd̓ ibi audiui. Si ꝟnon diſcreueris inquit iuſtū: ſi non dixeris peccatori mortemorieris: etoſtēderis illi vtrecedat ab iniqͥtatibus uis: ip̄equidē in peccatis ſuis moriet̉: ſanguinē aūt eiꝰ de manu tuaexquirā. Si aūt dixeris ⁊ ille cōtempſerit ⁊ nō obedierit: illeinſceleribus ſuis morietur: tu aūt aīamtuā liberabis. Dicovobis: libero aīam meā. In magno enī ſum nō periculo: ſedexitio cōſtitutus ſi tacuero. Sꝫ cū ego dixero et impleueroofficiū meū: vos iamattēdite periculū veſtrū. Quid autemvolo: quid deſidero: qͥd cupio: qͣre loquor: qͣre hic ſedeo: qͣreviuo: niſi hac intētione vt cū xp̄o ſimul viuamꝰ? Cupiditasmea iſta eſt: honor meꝰ iſte eſt: gloria mea iſta eſt: gaudiummeū hoc ē: poſſeſſio mea iſta ē. Sed ſi me nō audieritis et tn̄ego nō tacuero aīaꝫ meā liberabo. Sed nolo eſſe ſaluus ſinevobis. Nolite ergo cōtemnere fratres mei pctā: in qͥbꝰ fortecōſuetudinē iā feciſtis. Omne enī pctm̄ cōſuetudine vileſcitet fit hōi qͣſi nullū ſit: obduruit iam: dolorē ꝑdidit: qd̓ valdeputre ē nec dolet. Quod nō dolet: non ꝓ ſano habendū: ſꝫ ꝓmortuo ꝯputādū eſt. Attēdite q̄ dicat ſcriptura: ⁊ ibi videtequēadmodū viuere debeatis. Quis non ꝯtēnatebrioſitatispctm̄? Abundattale pctm̄ ⁊ cōtēnitur. Iam cor ebrioſoꝝ perdidit ſenſum: non hꝫ dolorē: quia nec ſalutē. Qn̄ aliqͥd pūgit̉et dolet: aut ſanū eſt: aut eſt in illoſpes aliqua ſanitatis. Qn̄aūt tangit̉: pungit̉: vellicatur nec dolet: ꝓ mortuo habēdū ēaut de corꝑe precidēdū. Sꝫ aliqn̄ nos ꝑcimus: ⁊ nō nouimꝰniſi loqui. Excōmunicare: de eccleſia proijcere pigri ſumꝰAliqn̄ enī timemꝰ: ne ipſo flagello peior fiat qͥ cedit̉. Ꝙͣuisqͥ tales ſunt iā in aīa mortui ſunt: tn̄ quia mēdicus nr̄ op̄s eſtnō eſt deſperandū de his: ſed totis viribꝰ ſupplicādū: vt aures cordis qͣs clauſas habere ꝓbāt̉: dn̄s aperire dignet̉. Sꝫnunqͥd ille ꝑcet: nunqͥd ſilebit quē timere debemꝰ; Audiſtisī pſalmo ip̄o fratres mei: cū enūeraret pctā pctōris ait. Hecfeciſti ⁊ tacui. Cōtra hͦ dictū ē. Ueīet ⁊ nō ſilebit: pn̄tia ſua n iſilebit. Excepto enī ꝙ xp̄s ſignificat: qꝛ ſiluit ī iudicio vt impleret̉ ī illo etiā ea ꝓphetia quā paulo an̄ ꝯmemoraui. Hocexcepto: mō deus ipſe ꝑ ſeipſum dn̄s xp̄s tacet Aſcendit enīin celum et ſedet ad dexteram patris: inde venturus eſt iudicare viuos et mortuos. Ꝙͣdiu ibi ē donec veniat tacet. Uoces eius in libris audiuimus. De ore ipſius non audiuimusAudiſtis vocē ipſiꝰ de ſanctis ſcripturis iſto loco. Audiſtiscū voſipſi cōmemoratis ⁊ forte his rebus inter vos ſermocinamini. Qui vultandiri a deo fratres chariſſimi: prius audiat deū. Nunqͥd audis illū qn̄ facis adulteriū: ⁊ latere te putas: qꝛ hō te nō videt? Illete videt: ſꝫ tacet. Qn̄ furtū facis captas oculos eiꝰ cui furaris: et ſi eū latet facis: ſi ꝓpterea nōfacis: qꝛ times ne videaris: intꝰ feciſti: in corde feciſti: fur teneris ⁊ niltuliſti: ſꝫ ⁊ tu ſi oportunitas det̉ ad implēdū malūfactū tuū: furaris ⁊ letaris qꝛ tacet. Audi gͦ pſalmū: te admonuit: te quicūqꝫ es: qͥ forte hic hodie ſtas ⁊ nocte aliqͥd feciſtite admonuit: tibi dixit. Hec feciſti ⁊ tacui. Suſpicatꝰ es inique ꝙ ero tibi ſimilis. O hoīes qͥ hec ꝟba q̄ dicturꝰ ſum nechabetis in ore: nec in corde: felices eſtis. None quotidie homines mala facientes: aut quos bene feciſſe penitet: ⁊ penitētiam feciſſe: peruerſe fundunt qd̓ mulſerūt? Nōne quotidie

Ecc̄i. v.

Fſa. liij.

j. Cor. ij.

Tia. liij.

Psͣ .xlix.

Roma. ij.

R

A

L

Psͣ. xlix.

Ubi. sͣ.

Mat. xiij

Ezeh̓. iij.

B

C