Sancti Auguſtini omeſia. xxvii. Fo. cxxiiij.

Sall XlIIIfiguram gerebat moyſes. Ecce qꝛ lignū acceſſit ad petrā: facta eſt dubitatio ⁊ impleta ē dubitatio moyſi. Et dn̄s ad eū..xxx Aſcēde in mōtē ⁊ morere. Per corporalē mortē moyſi figurata eſt mors ipſius dubitatiōis. Sed in monte. Omira myſteria: Ad petrā nata ē dubitatio: et ī mōte mortua ē: Ꝙͣͣdiuhūilis fuit xp̄s ī paſſiōe qͣſi petra iacebat ante oculos: meri3to in illo dubitabat̉. Mare rubrū baptiſmus eſt: populus trāſiens baptizabatur Tranſitus iſte baptiſmus erat: ſꝫ ī nubeadhuc nubilabatur qd̓ p̄nūciabat̉. Iam mō preceſſit nubesmanifeſte veritatis ſerenitas facta ē: qꝛ preceſſit et velum ꝑjj. quod loquebat̉ moyſes. Hoc velū in tēplo pēdebat: ne tēpliſęcreta panderent̉. Sed in cruce dn̄i velū cōſciſſum eſt: vt paj.terent. Ueni ergo ad baptiſmū: ingredere intrepidus viā ꝑmarerubruꝫ. Noli eſſe de peccato preterito tanqͣꝫ de egyptoſollicitus. Premebantte pctā tua duro onere ſeruitutis: ſꝫ hͦin egypto: ſcꝫ ī amore huiꝰ ſeculi: in peregrinatiōe lōginquaCogebant teſectari oꝑa terrena tanqͣꝫ lateres facere. Operalutea oꝑabaris. Premūt te pctā: veni ſecurus ad baptiſmūvſqꝫ ad aquā hoſtis ſequi poterit: ibiqꝫ moriet̉. Time aliqͥdde vita p̄terita: crede aliqͥd remāſurū tuorū pctōꝝ. Si aliqͥsremanſit egyptiorū: audi vocē pignoꝝ. Ego inquit de p̄teritis peccatis nō timeo: oīamihi in aqͣ ſācta ꝑ eccleſie etiā charitatem dimitti non dubito. Sꝫ timeo futura pctā. Placet gͦremane in egypto. Interim hoſtē preſentē euadē qui iam tepremit: etiam ſubiugauit. de futuris quid tibi hoſtes meditaris? Quod iam feciſti etiam ſi nolueris erit. Idem facturum te putas: ſi volueris non erit. Sed periculoſa vita eſt.Neqꝫ enim cum mare rubrum trāſiero: iamero īterra repromiſſionis. Ductus eſt ille populꝰ ꝑ deſertū: ꝑ longa deſertaInterim ab egypto liberare. Quid ergo putas tibi futurumauxiliatorē ī via eū qͥ te eruit de vetuſta captiuitate? Nouostuos inimicos? Nō quieſcit qͥ tea vetuſtis hoſtibꝰ liberauitTranſi tm̄ intrepidꝰ: intrepidꝰ ambula: obediēs eſto. Noliamaricare moyſi illi: cuius typū ille portabat in hac obediētia. Fateor non deſunt hoſtes. Sicut enim nō deerant qui ſequerentur fugiētes: ita non deerant qͥ impedirēt ambulātes.Prorſus chariſſimi figure noſtre fuerūt. Interim ī te nō ſit9qd̓ ꝯtriſtet moyſen. Noli eſſe aqͣ amaraqua poſt mare rubrūnō potuit ille populꝰ bibere. Erat enī ⁊ ibi tētatio. Et tn̄ qn̄iſta eueniūt: qn̄ amaricat populus: oſtendimus eis xp̄m: q̄ ꝓillis ꝑtulerit: qn̄ pro eis ſanguinē fuderit: ⁊ miteſcūt: tāqͣꝫ nobis lignū in aquā mittentibꝰ. Plane hoſtē itineri tuo habebis amalech. Populus ille habuit hoſtē amalech. Tūc ora.vij. bat moyſes: tūc extēdebat manus ⁊ deficiebat amalech. Ettue manus extenſe ſint vt deficiat amalechtētator: et huiusitineris impeditor. Eſto vigil ⁊ ſobrius in or̄onibꝰ: in oꝑibꝰbonis: non tn̄ preter xp̄m: quia extenſio illa manuū xp̄i cruxfuit. In illa extendit̉ apl̓s cū dicit. Mihi mūdus crucifixuseſt: ⁊ ego mūdo. Ergo deficiat amalech: vincatur: non impediat tranſeuntē populū dei. Sed ſi dimittit manꝰ a bono oꝑea cruce xp̄i: preualebit amalech. Tn̄ noli oīmodo aūt ꝯtinuote fortē futuꝝ putare: aut penitus deſperādo deficere. Alternatio enī illa defectus ē fortitudinis. In manus moyſi ſeruidei forte alternatio tua fuit. Aliqn̄ enī in tētationibꝰ deficisſed non ſuccūbis. Deponebat ille paululū manus: non oīnociij. ruebat: ſed dicebat Motus eſt pes meꝰ: ecce mīa tua domīeadiuuabat me. Noli ergo timere: adeſt in itinere auxiliator:qui in egypto fuit liberator. Noli timere: aggredere viā: preſume ſecurus. Aliqn̄ ille deponebat manus: aliqn̄ erigebat:tn̄ victus eſt amalech. Debellare potuit: ſuperare non potuitItaqꝫ admonemur iam de altera loqui penitētia. Tripliceꝫquippe eiꝰ cōſiderationē in ſācta ſcriptura eſſe ꝓpoſui. Illaprima ꝯpetentiū eſt ⁊ ad baptiſmū venire ſitientiū. Hāc deſcripturis ſctīs oſtendi: et alia prope quotidiana. Et vbi illāoſtendimus penitētiam quotidianā? Non habeo vbi meliꝰoſtendā qͣꝫ in or̄one dn̄ica: vbi orare nos docuit: et qͥd ad pa-trem dicamꝰ oſtēdit: et in his verbis poſuit. Dimitte nobisdebita nr̄a: ſicut et nos dimittimꝰ debitoribus nr̄is. Que debitafratres. Qn̄quidē debita h̓ intelligi nō poſſunt niſi pctāq̄ debita dimiſit et ī baptiſmo: iterū vt dimittatoramꝰ? Certe mortuꝰ eſt oīs egyptius qͥ ſequebat̉ Si nihil deſequētibꝰhoſtibus reſiduū factū eſt: qͥd oramꝰ vt dimittat̉: niſi ꝓptermanus deficiētes cōtra amalech? Dimitte nobis ſicut ⁊ nosdimittimus. Conſtituit medicinā: firmauit pactū. Hic p̄ces

melia. xxvij. Fo. cxxiiij.cōſtituit: ibi precanti reſpōdit. Nouit quo iureres agatuin celo: quō īpetrari poſſint deſiderata. Dimitti vis: dimitteait. Quid enī habes qd̓ deo p̄ſtes: a qͦ tibi vis cuncta p̄ſtariNunqͥd iam xp̄s ipſe ſaluator in terra ambulat? Nunqͥd ſuſcipit illū modo ī domū Zacheus gaudēs? Nunqͥd ei hoſpitium ⁊ epulas preparat maria? Nihilhorū indiget: ad pr̄is ēſedet dexterā. Sed qn̄ vni ex minimis meis feciſti: mihi feciſti. Hec eſt extenſio manuū ſub qͣ defecit amalech. Et erogas quidē pauperi. Qn̄ aliqͥd das pauperi eſuriēti: forte idqd̓ dederis minus habebis: ſed in domonō in celo. Sed hicquoqꝫ interra qͦ iubente preſtitiſti: ipſe ſupplet quod dediſtiDe hac re cūloqueret̉ apl̓s ait. Qui miniſtrat ſemē ſemināti inet panē in eſcaꝫ ſubminiſtrabit. Operarius enī dei es qn̄ dasegēti: ſeminas hyeme qd̓ metas eſtate. Quid gͦ metuis infidelis ne in hac magna domotātus pater familias nō paſcatoperariū ſuū? Erit et ibi qd̓ ſufficiattibi. Dabit deus totumneceſſitati: n̄ cupiditati. Operare gͦ intrepidꝰ: extēde manꝰvt deficiat amalech. Dic mihi cū ignoſcis ei qͥ peccat ī te qͥdminꝰ habebis ī corde tuo: vn̄ dn̄m dimittis: ſꝫ nihil amittisImmo vero vnda charitatꝭ ibat ī cordetuo: inde tāqͣꝫ venainteriore manabat. Tenes odiū ꝯtra fratrē: obturaſti fontē.Non ſolū gͦ nihil ꝑdis cū ignoſcis: ſed abundantius irrigaberis. Charitas nō anguſtat̉. Sed ecce qͥd acturus es? Oraturus es? Quid dicā? Qn̄ oraturꝰ es? Hodie. An nō es oraturus ira et odio plenꝰ? Uindictā miniſtrās: nō dimittis excorde. Ecce oras: venit hora orādi: incipis ꝟba illa vel audire vel dicere: dictis ⁊ auditis ſuperioribꝰ venturus es adhunc verſum: at ſi nō vēturꝰ: qͦiturus? Ne ignoſcas inimicodeuiabis a xp̄o. Plane ſi in or̄one deuiabis vt nolis dicere.Dimitte nobis debita nr̄a: ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ ⁊nr̄is. Ne tibi cito reſpōdeat̉: Sic dimitto quō et tu dimittisErgo qꝛ hͦ non potes dicere: ⁊ nō vis dimittere: deuiabis alhͦ verſu: et p̄termittes ⁊ dices qd̓ ſeqͥt̉. Ne nos patiaris induci intētationē. Ibi te capiet creator tuꝰ: cuiꝰ faciē qͣſi deuiabas. Quō qͥſqꝫ in vico cū occurrit ei cui aliqͥd dꝫ: ſi ad manūē diuerticulū dimittit qͦ ibat ⁊ ijt ꝑ aliā ꝑtē ne faciem videatcreditorꝭ. Hoc tu ī iſto verſu te feciſſe arbitratꝰ es: deuitaſtidicere Dimitte ſic̄ ego dimiſi: nec ſic dimitteret: qꝛ nō dimittis: ⁊ noluiſti dicere: deuitās faciē creditorꝭ. Quē deuitas:Quis deuitas? Quo ibis? Ubi tu eē poſſis: ⁊ ille nō eſſe? Dicturꝰ es. Quo ibo a ſpūtuo: ⁊ qͦ a facie tua fugiā? Si aſcēderoī celū: tu illic es: ſi deſcēdero ī īfernū ades. Quātū pōta xp̄o Pdebitor fugere: qͣꝫ vt eat ī infernū? Adeſt iſte creditor. Et qͥdibi facturus es: niſi qd̓ſequit̉. Si ſumpſero pēnas meas ī directū ⁊ volauero ī extremis maris: id ē ſpe mea finem ſeculimeditabor: ī p̄ceptis tuis viuā: duabꝰ alis charitatis attollar. Imple gͦ duas alas charitatis. Diligas ꝓximū tuuꝫ ſic̄ 4tei p̄m: ⁊ non teneas odiū vn̄ fugias creditorē. Reſtat gͦ penitentie tertiū genꝰ vnde aliqͥd breuiter dicā: vt adiuuāte dn̄oꝓpoſita et ꝓmiſſa ꝑſoluā. Eſt penitētia grauior atqꝫ luctuoſior: in qͣ ꝓprie vocant̉ in eccleſia penitētes: remoti etiā aſacramētis altaris ꝑticipandi: ne accipiēdo indigne iudiciuꝫ j.xſibi māducēt ⁊ bibāt. Illa vero penitentia luctuoſa ē. Grauevulnꝰ adulteriū forte cōmiſſū ē: forte homicidiū: forte aliqͥdſacrilegū. Grauis res: graue vulnꝰ: letale: mortiferū. Sꝫ oīpotens medicus: iam poſt ſuggeſtionē facti ⁊ delectationeꝫet cōfeſſionē ⁊ ꝑpetrationē: qͣſi quatriduanꝰ mortuus putet.Sec nec ip̄m dn̄s deſeruit: ſed clamauit. Lazare veni foras ICeſſit voci mīe: moles ſepulture. Ceſſitmors vite: ceſſit īfernꝰ ſuꝑno. Eleuatꝰ ē lazarꝰ: ꝓceſſit tumulo ⁊ ligatꝰ erat. Sicſunt hoīes in cōfeſſionē pctī agētes penitētiā. Iā ꝓceſſerūta morte. Nam nō ꝯfiterētur: niſi ꝓcederēt. Ipſuꝫ ꝯfiteri: abocculto ⁊ tenebroſo ꝓcedere ē. Sꝫ qͥd dn̄s eccleſie ſue inquitQue ſolueritis ī terra: ſoluta erūt ī celo. Proinde lazaro ꝓ­ mcedēte: qꝛ impleuit dn̄s mīe ſue bonū: ꝑducere ad ꝯfeſſionēmortuoꝝ latentē: putentē: iā cetera implet eccleſie myſteriaSoluite illū: ⁊ ſinite abire. Sꝫ chariſſimi hͦ genus penitētie Inemo ſibi ꝓponat: ad h̓ genus penitētie nemo ſe p̄paret. Tn̄ſi forte ꝯtigerit: nemo deſperet. Iudā traditorē: nō tā ſcelusqd̓ ꝯmiſitqꝫ indulgētie deſperatiofecit penitꝰ interire. Nōerat dignus mīa: ideo nō fulſit ei lumē ī corde: vt ad eius indulgētiā cōcurreret quē tradiderat: ſicut illi qͥeū crucifixer̄tſed deſperādo occidit: et laqueo ſe ſuſpēdit. Qd̓ fecit ī corꝑeſuo: hͦ factū eſt ī aīa eiꝰ. Ipſius enimſpūs d̓r: etiā iſte vētusq iiij

q iiij

Exodixxxiiij.Datth̓.xxvij

Mat. vj.

Deul. xxx.

Exo. xvii

Gal̓. vj.

Exo. xv

Psͣ. xciii

D

ij. Cor. ix.

Hat. xxij

Pſal.cxxxviij

Luc̄. xix.et. x.Mat. xxv.

Ioh̓. xj.

Cor. xj.

et. x.Mat. xxv.

Ioh̓. xj.

mat. xviij

Mat. vj.

Luc̄. xix.

H

E