Homelia. xxvij.Sanct̓. Auguſtin.

Sancti angnſtiniceat: ſed magis ſedeat: et attentis auribꝰ q̄ predicant̉ auidocorde ſuſcipiat. Interrogo vos fratres velſorores dicite mihi. Quid vobis plus eſſe videtur: verbū dei an corpus xp̄i?Si verum vultis reſpondere: hoc vtiqꝫ dicere debetis ꝙ nōſit minus verbū dei qͣꝫ corpus xp̄i. Et ideo quanta ſollicitudine obſeruamus: qn̄ nobis corpus xp̄i miniſtratur: vt nihilex ip̄o de nr̄is manibus interrā cadat: tāta ſollicitudine obſeruemꝰ ne verbū dei qd̓ nobis erogatur: dū aliud aūt cogitamus aut loqͥmur de corde noſtropereat. Quia non minusreus erit qui verbū dei negligēter audierit: qͣꝫ ille qui corpꝰxp̄i interram cadere negligentia ſua permiſerit. Uellē tamēſcire ſi ab illa hora qua verbū dei predicari ceperit ſemꝑ precioſiſſimas gēmas ⁊ ī aures vel anulos aureos erogare vellemus: vtrū ſtare aūt accipere vellēt filie nr̄e. Sine vlla dubitatione: cū grandi ambitione que illis offerrentur acciperētNos vero quia ornamenta corporalia offerre nec poſſumusnec debemus: ideo nō libenter audimur. Sed non eſt iuſtuꝫvt ſpiritalia miniſtrantes: ſuperflui iudicemur Qui enī ꝟbūdeilibenter audit: in aures aīe de patria paradiſi trāſmiſſasſe ſuſcepiſſe non dubitet. Qui admonetur vt pauperi tribuataliqͥd: dū manus ad elemoſynas expandit: dextralia a xp̄otrāſmiſſa percipiet. Quomodo enī terrenis ornamētis caroluxurioſa paruo tꝑe ornatur: vt carnalibꝰ oculis aūt ad ſuāaūt alioꝝ male cōcupiſcentiū ruinā placere poſſit: ſic animaſancta diuinis ſermonibus tanqͣꝫ ſpiritalibꝰ ⁊ eternis bonoꝝoperū margaritis ꝯponit̉: vt ad illiꝰ celeſtis ſpōſi conſortiū:⁊ nuptiale conuiuiū feliciter ornata ꝑueniat: vt non ei dicat̉cij. illud qd̓ ſcriptū eſt in euangelio. Amice quō huc intraſti nonhabens veſtem nuptialem? Ne bonoꝝ ornamētis expoliatꝰac nudus audire mereatur. Ligate illum manus et pedes: ⁊proijcite ī tenebras exteriores: vbi eſt fletus et ſtridor dētiū.Sed magis ꝓ ornamentis bonorū operū: illa vox ad eū dexv. ſiderabilis dirigatur. Eugeſerue bone et fidelis intra ī gaudiū dn̄i tui. Rogo vos filie: diligēter ea q̄ a nobis dicunturaudite. Si aliqua mater proprijs manibus ornare velit filiāſuam: et illa deſpiciens ornamenta que accipit: frequentiꝰ ſeinclinet adterra: ethuc atqꝫ illuc ita per inquietudinem moueatur: vt illam mater ſua ẜmſuaꝫ volūtatē ornare nō poſſitnūquid nō niuſte aut obiurgatur aut cedit̉? Me ergo putatematrem veſtrarum aīarū eſſe: et ita vos velle componere vtin vobis nec macula: necruga poſſit ante tribunal eterni iudicis apparere. Animabus enim veſtris nō ſolū ornamentaſed etiam medicamenta deſiderans prouidere: ſtudeo diſſuta conſuere: conſciſſa ſartire: vulnerata curare: abluere ſordida: reparare perdita: et ea que ſunt integra: ſpiritalibꝰ margaritis ornare. Si me non piget: quare aliquis faſtidioſe velit accipere? Cum enim terrena et temporalia ornamēta corporis ſi non inuenitur qui donare velit chariſſimo precio cōparantur: quātomagis eterna animarum ornamēta q̄ abſqvlloprecio a nobis non cum paruo labore queſita: vr̄is ſpiritalibus offeruntur: iuſtū eſt vt a vobis cū perfecta charitateſuſcipiant̉. Nos enim margaritas vobis de paradiſi patriaprouidentes: nullā aliam in hoc ſeculo mercedem optamusaccipere: niſi vt vos patienter et libenter q̄ vobis inſinuant̉videamus audire: et cū dei adiutorio ẜm vires veſtras operibus adimplere. Fratres chariſſimi et venerabiles filie: nōideo dicimus ꝙ vos agnouerimꝰ verbū dei nonlibenter accipere. Propitio eniꝫ deo pluſqͣꝫ cogitari vel dici pōt: de veſtra obediētia gaudet et exultat aīa nr̄a. Sed dū vos volumus ad meliora ſemper aſcendere: etiam ea q̄ vos ꝑfecte cognoſcimus agere: paterna ſollicitudine p̄ſumimus admonere. Et qꝛ nō toti viri vel mulieres voluer̄t hodie ad vigiliascōuenire: rogo vos filij vel filie: vt ea q̄ vobis dicta ſunt: illisqͥ abſentes fuerūt fideliſſime referatis: vt non ſolū de vr̄a ſedet de alioꝝ correctionē mercedē habere poſſitis¶ De eo qd̓ ꝓpheta dicit in pſalmo. Auerte fa-ciē tuā a peccatis meis: et facinora mea dele. Acde vtilitate penitentie. Homelia. xxvij.Ox igitur in his ꝟbis penitētis agnoſcitur. Auerte faciem tuam a pctīs meis ⁊ facinora mea dele.Proinde aliqͥd de penitētia dicere diuinitus iubemur. Dicamus aliqͥd de vtilitate penitētie: preIſertim qꝛ et dies ieiunioꝝ iā imminet: qͦ ꝓpinquāte hūiliari

Homelia. xxvij.aīas ⁊ domari corꝑa ſtudioſiꝰ docet Triplex aūt ꝯſideratioagēde penitētie inſancta ſcriptura inuenitur. Nā neqꝫ ad baptiſmum xp̄i: ī quo oīa peccata delent̉ quiſqͣꝫ bn̄ accedit: niſiagēdo penitētiā de vita priſtina. Nemo enī eligit vitā nouāni ſi quē veteris penitet. Hoc aūt etiā auctoritate diuinoruꝫlibrorū ꝓbare debemꝰ: vtrū baptizādi egerīt penitētia. Qn̄ſpūſſctūs miſſus eſt: ante ꝓmiſſus: ⁊ impleuit dn̄s fidē pollicitationis ſue: accepto diſcipuli ſpūſancto (vt noſtis) ceper̄tloqui oībus linguis: vt in illis qͥ aderāt linguā ſuā quiſqꝫ cognoſceret. Hoc aūt miraculo territi: ꝯſiliū vite ab apl̓is queſierunt. Tunc petrus annūciauit eis: eū colendū quē crucifi Lxerūt: vt eiꝰ ſanguinē biberēt credētes: quē effuderāt ſeuiē­ ij.tes. Ait illis petrus. Penitētiā agite: ⁊ baptizet̉ vnuſquiſqꝫ Acveſtrū in noīe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i ⁊ remittentur vobis pct̄a vr̄a.Quicquid de vita preterita remordebat: quicqͥd angebat cōſcientiā: quicqͥd oīno vel magnū vel paruū: vel dicendū: velnon dicendū: non dubitent poſſe dimitti: ne forte qd̓ vult deimiſeratio dimittere: cōtra ſe teneat hūana tētatio. Ait apl̓s.Oīa hec figure nr̄e fuerūt: cū de rebus talibus loq̄ret̉ dicēs. .j. 1Nolo enī ignorare fratres vos: qm̄ pr̄es nr̄i oēs ſb̓ nube fuerūt: et oēs in moyſe baptizati ſūt. Et itē. Petra aūt erat xp̄sHas figuras nr̄as fuiſſe ille dixit: cui nemo fidelis vnqͣꝫ cōtradixit. Et cū ml̓ta enūeraret: vnāſolā ſoluit dicēs. Petraaūt erat xp̄s. Quid ſibi velit mare: nubes: māna: hͦ nō expoſuit: ſꝫ petra qͥd eſſet oſtēdit. Per mare: trāſitus ē baptiſmꝰ.Sed qꝛ baptiſmus: id eſt ſalutis aqͣ: nō eſt ſalutis niſi in xp̄inoīe ꝯſecrata: qͥ ꝓ nobis ſāguinē fudit: cruce ipſiꝰ aqͣ ſignet̉.Hoc vt ſignificaret ille baptiſmꝰ: mare rubrū fuit. Māna decelo aꝑte ab ip̄o dn̄o exponit̉. Patres vr̄i māducauer̄t mā­ Itna in heremo ⁊ mortui ſunt: id eſt māna qd̓ māducauerūt: nōpotuit eos a morte liberare. Nō qꝛ ip̄m māna mors eis fuit:ſed quia a morte eos nō liberauit. De celo veniebat māna: ſignificans eū qͥ dixit. Ego ſū panis viuus qͥ de celo deſcendiPatres vr̄i: dicit dn̄s: māducauerūt māna ī heremo: ⁊ mortui ſunt. Quid ē patres vr̄i: niſi quos infidelitate imitamini:quoꝝ vias nō credēdo ⁊ deo reſiſtēdo ſectamini? Et ẜm hͦ d̓Uos ex patre diabolo eſtis. Neqꝫ enī diabolꝰ aliquē hoīem ꝯaut potētia creauit: vel generādo ꝓcreauit: et tn̄ d̓r pater impiorū: non ꝓpter gn̄ationē ſed ꝓpter imitationeꝫ. De bonisquoqꝫ d̓r. Ergo abrae ſemen eſtis. Patres noſtri inqͥt eūdē jlcibū ſpiritalē manducauerūt: ⁊ eundē potū ſpiritalē biberūtErant enī ibi qͥ qd̓ māducabāt intelligebāt. Erant ibi qͥbusplus xp̄s in corde: qͣꝫ māna ſapiebat in ore. Quid de alijs lo­ Hquamur? Indeerat primitꝰ moyſes famulus dn̄i fidelis intota domo eiꝰ. De dubitatiōe moyſi famuli dei volo dicere.Figura enīerat veterū etiā iſtaſanctoꝝ. Dubitat ad aquammoyſes: qn̄ petrā ꝟga ꝑcuſſit: vt aqͣ flueret dubitauit. Dubi Htationē aūt eiꝰ legēs qͥſqꝫ nec intelligēs: forte nec ītelligeretqꝛ nec q̄rere auderet. Dn̄o deo diſplicuit illa dubitatio: et eānotauit: nō ſolū arguēdo: ſed etiā vindicādo. Nā ꝓpter hācdubitationem d̓r moyſi. Non introduces tupopulū interrārepromiſſionis. Aſcēde ī mōtē ⁊ morere. Deus hic vtiqꝫ apparet iratꝰ. Quid gͦ de moyſe fratres chariſſimi? Oīs laboreius: oīs ꝓpopulo eſtus eiꝰ: et illa charitas dicēs: Si dimit extis illis pctm̄ iſtud dimitte: ſinautē deleme de libro tuo: hecdubitata et repētina dubitatione dānata ē: qm̄ d̓r: dictuꝫ eſtmoyſi. Hoc eniꝫ placuit deo certe diſpenſationiſqꝫ myſterijgr̄a: qd̓ ip̄e interrā ꝓmiſſionis nō introduceret populū. Eligitur alius ieſus naue. Et iſte hō non h̓ noīe vocabat̉. Uocabatur auſes: ⁊ cū ei introducendū ppl̓m moyſes cōmēdaret:vocauit eū ⁊ mutauit ei nomē ieſum: vt non ꝑ moyſenſed perieſū: id ē nō ꝑ legē: ſed ꝑ gr̄am populꝰ dei in terra ꝓmiſſiōisintraret. Sicut aūt ieſus ille nō verꝰ ſꝫ figuratꝰ: ita etiā terrap̄miſſiōis illa nō vera: ſꝫ figurata. Illa enī populo pͥmo tꝑalis fuit: nobis q̄ ꝓmiſſa eſt eterna erit: ſꝫ figuris tꝑalibꝰ promittebāt̉: ⁊ ꝓnunciabant̉ eterna. Sicut gͦ ille nō verus ieſusnec illa terra ꝓmiſſionis vera ſꝫ figurata: ita māna nō cibusvere celeſtis: ſꝫ figuratus. Poſt illā dubitationē ⁊ poſt iramdei ⁊ poſt minas mortꝭ: ⁊ poſt alia multa dixiſſe deū admoyſenqͣſi ad amicū qͦ ⁊ antea loq̄bat̉ vſqꝫ adeo vt et ip̄i ieſunaueobediētie exēplū de moyſe ꝓponat̉: ⁊ hͦ moneat euꝫ deus vtſic ei ẜuiat: quō ẜuiuit moyſes: ⁊ ſic ſe pollicet̉ eſſe futurū cūeo quō fuit cū moyſe. Dubitauit moyſes qn̄ lignū acceſſit adpetrā: dubitauer̄t diſcipuli qn̄ viderūt dn̄ꝫ crucifixū. Horū

j. q. j. interrogo.

Eph̓. v.

Mat. xxij.

Mat .xxv.

APsͣ l.

at. xxv

Le ꝯſe di.ij. tunc eisAct̉. ij.

Nume. xx

Ioh̓. viij.

Ioh̓. vj.

exo. xxxij.

Ej. Cor. x.

Heb̓. iij.

T8

j. Cor. x.