Sancti Auguſtini Homelia. xxv. et. xxvj. Fo. cxxiij.

emiſi: ſi quē corde cōtribulatū ⁊ opus indignū reſpōſione incongrua cōturbaui: ſi quē paupere mihi in aliud intento importunius inſiſtenteꝫ vel pretermiſi vel diſtuli vel etiā nutuaſpero cōtriſtaui: ſi cui de me falſi aliqͥd tanqͣꝫ hōi de homīeſuſpicāti: iuſto acerbius indignatus ſum: fi qͥs in ſua conſcīanō agnouit qd̓ de illohumanitus ſuſpicatus ſum: vos qͥbꝰ ꝓhis atqꝫ huiuſmōi offenſis eſſe mefateor debitorē: ſimul mevr̄m credite debitorē. Nā pullos qͦs fouet ſepe in anguſtijsſed nō toto pedis pōdere calcat et mater: nec ideo deſinit eēmater. Dimittite: vt dimittat̉ vobis. Dimittite amanti vosdebita difficultatis: qͥ nec cōtra inimicos debita crudelitattenere debetis. Ad ſummā oēs obſecro: ꝯmendare dn̄o curāꝓ vobis meā. Hāc enī iuſte expeto ꝓ me veſtrā vt quicquidmearū eſt ī preterita offenſionū ꝓpitius ignoſcat: nō ſeueragnoſcat. Quod mihi deinceps tꝑis ſub hac ſarcina erit iteragentem regat: et ſuis oculis placentē vobiſqꝫ vtilem faciatvt non horrorem ad penam meam: ſed gaudium et coronammeam vos eius conſpectus inueniat.¶ De eadem re quaſtatim ſupra: videlicet de anniuerſario ep̄alis ordinationis. Homelia. xxv.Odiernꝰ dies iſte fratres chariſſimi admonet meattentius cogitare ſarcinam meā. De cuiꝰ pōdereIſi mihi die noctuqꝫ cogitādū ſit: neſcio: qͦ tn̄ modo¶ Manniuerſarius iſte dies impingat eā ſenſibꝰ meisvt ab ea cogitanda oīno diſſimulare nō poſſim. Et quāto anni accedunt: immo decedūt: noſqꝫ ꝓpinquiores faciunt dieivltimo vtiqꝫ qn̄qꝫ ſine dubitatiōe vēturo: tāto mihi ē acriorcogitatio ⁊ ſtimulus plenior: qualē dn̄o deo nr̄o rōnē poſſimreddere ꝓ vobis. Hoc enī intereſt inter vnūquēqꝫ vr̄ꝫ ⁊ nosꝙ vos pene de vobis ſolis reddituri eſtis rōnē: nos aūt ⁊ denobis et de oībus vobis. Ideo maior ē ſarcina: ſꝫ bn̄ portatamaiorē gloriā cōparat. Infidelit̓ aūt geſta ad immaniſſimāp̄cipitat penā. Quid gͦ mihi hodie maxīe faciēdū: niſi vt cōmēdē vobis periculū meū: vt ſitis gaudiū meū? Periculūaūt meū ē: ſi attēdā quō laudatꝭ: ⁊ diſſimulē quō viuatꝭ. Illeenī nouit ſub cuiꝰ oculis loquor: immo ſub cuiꝰ ocl̓is cogitonō me tā delectari laudibꝰ popularibus qͣꝫ ſtimulari et angiquō viuāt qͥ me laudāt. Laudari aūt a male viuētibus noloabhorreo: deteſtor: dolori mihi eſt nō volūtati. Laudari aūtabn̄ viuētibꝰ ſi dicānolo: mētior. Si dicā volo: timeone ſiminanitatis appetētior qͣꝫ ſoliditatis. Ergo qͥd dicā? Nec plene volo: nec plene nolo. Non plene volo: ne in laude humanapericliter. Non plene nolo: ne ingrati ſint quibus predico.Sarcina aūt mea quā mō audiſtis cum ezechiel propphetalegeret̉. Parū eſt enī qꝛ dies ipſe admonet nos eādē ſarcinācogitare. Inſuꝑ etiā talis lectio recitat̉ q̄ nobis incutiat magnū timorē: vt qͥd portemꝰ cogitemꝰ: qꝛ niſi nobiſcū qͥ impoſuit portet: deficimꝰ. Ecce audiſtis. Terra inquit ſuꝑ quaminduxero gladiū ⁊ poſuerit ſibi exploratorē qͥ videat gladiūſuperuenientē ⁊ dicat ⁊ denūciet: veniente aūt gladio taceatille explorator: ⁊ ſuꝑueniēs gladiꝰ ſuper peccatorē occidat:peccator qͥdē ꝓ ſua iniqͥtate moriet̉: ſanguinē aūt eiꝰ de manū exploratoris inqͥrā. Si aūt viderit gladiū ſuꝑuenientemet tuba cecinerit ⁊ nūciauerit: et ille cui annūciat nō obſeruauerit: ille qͥdē ī ſua iniqͥtate moriet̉: explorator aūt aīaꝫ ſuamliberauit. Ettu fili hoīs exploratorē poſui te filijs iſrael. Expoſuit qͥd dixerit gladiū. Expoſuit qͥd dixerit: exploratoreꝫ.Expoſuit quā dixerit mortē. Nōnos ꝑmiſit ī obſcuritate lectionis excuſare negligētiaꝫ nr̄am. Poſui te gͦ inqͥt exploratorē. Si dixero pctōri morte morieris ⁊ tu tacueris ⁊ ille inpctō ſuo mortuus fuerit: ille qͥdē in pctō ſuo moriet̉ digne etiuſte: ſanguinē aūt eiꝰ de manutua reqͥrā. Si autē tū dixerispctōri morte morieris: ⁊ ille ſe nō obẜuauerit: ille in iniqͥtate.ſua moriet̉: tu vero aīam tuā liberaſti. Releuate gͦ fratres releuate ſarcinā meā: ⁊ portate mecū. Bn̄ viuite. Natalis dn̄iimminet: paſcēdos ꝯpauperes nr̄os habemꝰ: ⁊ cū eis coīcāda ē hūanitas. Uobis aūt fercula mea ꝟba iſta ſūt: paſcereom̄s pane tractabili ⁊ viſibili nō ſufficio. Indepaſco vn̄ paſcor. Miniſterſū: pater familias nō ſuꝫ. Inde vobis apponovn̄ et ego viuo. De theſauro dn̄ico: de epulis illiꝰ patriſfamiiij lias: qͥ ꝓpter nos pauꝑ factꝰ ē cū diues eſſet: vt eiꝰ pauꝑtatenos ditaremur. Si panē vobis ponerē: fracto pane ſingulafruſta ablaturi eſſetis: ⁊ ſi ego multū ponerē: perparū ad ſin-

gulos ꝑueniret. Mō aūt qd̓ dico et oēs totū habēt: et ſinguliquiqꝫ totū habēt. Nūqͥd enī ꝟbi mei inter vos ſyllabas diuiſiſtis? Nunquid ipſius ꝓducti ſermonis ſingula ꝟba abſtuliſtis? Unuſqͥſqꝫ veſtrū totū audiuit: ſed videat quō audiuitquia erogatorſum nō exactor. Si non erogē ⁊ pecuniā ẜuemterret me euāgeliū. Poſſim enī dicere. Quid mihi eſt tedioeſſe: hoībꝰ dicere inqͥs: inique agere nolite: ſic agite: ſic agere deſiſtite? quid mihi eſt oneri eſſe hoībus? Accepi quomōviuā: quō iuſſus ſum: quō preceptus ſum. Aſſignem quomōaccepi de alijs me reddere rationē quo mihi. Euāgeliū meterret. Nam ad iſtā ſecuritatē ocioſiſſimā nemo me vinceretNihil eſt melius: nihil dulcius qͣꝫ diuinū ſcrutari nullo ſtrepente theſaurū. Dulce eſt: bonū eſt. Predicare: arguere: corripere: edificare: pro vnoquoqꝫ ſatagere magnū onꝰ: magnūpōdus: magnus labor. Quis non refugiat iſtū laborē? Sedterret euāgeliū. Proceſſit quidā ſeruus: ⁊ ait dn̄o ſuo. Scie Tbam te hoīem moleſtū: metere vbi nō ſeminaſti: ſeruaui pecuniā tuam: nolui eā erogare: tolle qd̓ tuū eſt. Si aliqͥd minꝰeſt iudica: ſi integrū eſt noli mihi moleſtus eē. Ait auteꝫ ille.Serue nequā: ex ore tuo te condēnabo. Quare hoc. Qꝛ auaꝝdixiſti me: lucra mea quare neglexiſti? Sꝫ timui dare ne perderem: hoc dicis. Plerūqꝫ enī d̓r: quid corrip̄is? Perit adillū quod dicis: nō te audit. Et ego inquit ille: nolui dare: neꝑderem pecuniā tuā. Ego veniēs cū vſuris exigerē. Erogatorem inquit poſuerāte non exactorem. Tu exerceres erogationem: mihi relinqueres exactionē. Hoctimēs gͦ vnuſqͥſqꝫpreuidebat quō accipiat. Si ego erogās timeo: qͥ accipit ſecurus eſſe debet? Qui malus fuit heri: bonus ſit hodie. Heceſt gͦ erogatio mea. Qui malus fuit heri: bonꝰ ſit hodie. Malus fuit heri et non eſt mortuus. Si mortuus eſſet ⁊ malꝰ eētinde non rediſſet. Malus fuitheri: viuit hodie: proſit illi qd̓viuit: non male viuat. Quare gͦ diei heſterno hodiernū vultaddere malū? Longam vitā vis habere: bonā nō vis. Quislōgū ferat malū vel prandiū? Uſqꝫ adeo cecitas mētis occuluit: vſqꝫ adeo ſurdus ē hō interior: vt oīa bona velit haberep̄ter ſeipſum? Uis habere villā? Nego te habere velle malāvillam. Uxorem vis habere? Non vis niſi bonā: domuꝫ nōniſi bonā. Quid currā ꝑ ſingula? Caligā non vis habere malam: ⁊ vis habere vitā malā. Quid ſi plꝰ tibi noceat mala caligaqͣꝫ vita mala? Cū tibi caliga mala ⁊ cōſtricta nocuerit: ſedēs diſcalcias te: abijcis: aut corrigis: aut mutas ne digitūledas: ⁊ calcias te mala vita qͣ aīamꝑdas. Sꝫ plane hͦ videovn̄ fallaris. Caliga nocēs dolorē facit: vita nocēs voluptatēIllud nocet: illud libet. Sed qd̓ ad tꝑs libet: poſtea peiꝰ dolet. Qd̓ aūt ad tꝑs ſalubriter dolet: poſtea infinita voluptate⁊ abundanti gaudio letificat. Scd̓m illud qd̓ ſcriptū ē. Qui pꝰſemināt in lachrymis: ingaudio mētēt. Et illud. Beati qͥ lu­ Agent qm̄ ipſi conſolabunt̉. Hec ergo diligētius attendentes:cogitemꝰ illud qd̓ de luxuria ac voluptate ſcriptū ē. Ad tp̄s ꝓinquit indulcat fauces: poſteafelle amarior inuenit̉ Et quiavita nr̄a in hoc ſcl̓o qͣſi via eſſe cognoſcit̉: opꝫ nos de laboread requiē ꝑuenire: qͣꝫ de requie ad laborē. Et melius nobiseſt in via breui tꝑe laborare: vt poſtea in patri a poſſimus adeternū gaudiū feliciter ꝑuenire. Preſtāte dn̄o nr̄o ieſu xp̄oqͥ cū patre et ſpūſancto viuit ⁊ regnat in ſecula ſeculoꝝ. Amē.¶ De permiſſione ac prohibitione ſedendi in eccleſia quando vel lectiones legūtur vel verbumpredicatur. Homelia. xxvj.INte aliquot dies ꝓpter eos qͥ aut pedibus dolētA Eaut aliqͣ corꝑis inequalitate laborāt: paterna pieU Etate ſollicitus cōſiliū dēdi: ⁊ quodāmō ſupplicauia vt qn̄ aut paſſiones ꝓlixe: aut certe aliq̄ lectioneslongiores legunt̉: qͥ ſtare non poſſunt hūiliter ⁊ cū ſilentio ſedentes: attētis auribus audiāt q̄ legunt̉. Nūc vero alique defiliabus nr̄is putāt: ꝙ hoc aut oēs: aut certē plures q̄ ſane ſūtcorꝑe: frequēter debeāt facere. Nam vbi ꝟbū dei ceperit recitari: quaſi inlectulis ſuis ita iacere volūt: atqꝫ vtinā veliacerent tm̄ modo: ⁊ tacētes ꝟbū dei ſitiēti corde ſuſciperēt: nōetiā ſe ita ocioſis fabulis occuparēt: vt qd̓ predicat̉ nec ipſeaudiāt: nec alios audire ꝑmittāt. Unde rogo vos venerabiles filie ⁊ ſollicitudine paterna commoneo: vt quādo aut lectiones legunt̉: aut ꝟbū dei predicat̉: nulla ſe īterrā ꝓijciat:niſi forte quam nimiū grauis infirmitas cogit. Sic tn̄ nō iaq iij

q iij

lj. Cor. viii

Exxxijxxxiij.

Luc̄. vj.

Luc̄. vj.

E

A

puerb. v

psͣ. cxxv.Matti. v.

psͣ. cxxv.Matti. v.

Mat xxv.

A

U

D