Homelia. xxiij. Fo. cxSancti Auguſtini&

BSancti Auguſtini&immūda vt rediret mūda. Acceſſit egra: vt rediret ſana. Acgceſſit cōfeſſa: vt rediret ꝓfeſſa. Audiuit enim dn̄s phariſeūcogitātē. Iā hinc intelligat phariſeus: ſi nō poterat viderepeccātē: qui potuit audire cogitantē. Propoſuit gͦ hōi ſimilitudinē de duobus: qͥ debebāt vni feneratori. Etiā ip̄m enīſanare cupiebat: ne gratis apud eū panē comederet. Ipſumpaſcētem eſuriebat: ip̄m emēdare: ip̄m mactare: ip̄m māducare: ip̄m in ſuū corpus traijcere volebat: ſicut et illi mulieriiij. ſamaritane dixit. Sitio. Quid eſt ſitio: Deſidero fidē tuamDicūtur gͦ verba dn̄i in hac ſimilitudine: et agit̉ vtrūqꝫ: vt ⁊inuitator ite ſanetur cū ſuis condiſcūbentibꝰ dn̄ꝫ nr̄ꝫ ieſumxp̄m pariter vidētibꝰ: pariter ignorātibꝰ: ⁊ vt illa mulier habeat fiduciam ꝯfeſſionis ſue: nec pungatur vlterius aculeisconſcientie ſue. Debebat vnus inqͥt quīquaginta denarios:alius quingentos. Donauit ambobus. Quis eū plꝰ dilexit:Reſpōdit: cui ſimilitudopropoſita erat: qd̓ reſpōdere vtiqꝫratio ꝯpellebat. Credo dn̄e cui plus donauit. Et attendensmulierē dixit adſymonē. Uides hāc mulierē?. Intraui ī domū tuā: aquā pedibꝰ meis nō dediſti: hec lachrymis ſuis lauit mihi pedes: ⁊ capillis ſuis terſit. Oſculū mihi nō dediſtiilla ex quo ingreſſa eſt nō ceſſauit oſculari pedes meos Oleocaput meū nō vnxiſti: illa pedes meos vnxit vnguēto. Ideodico: dimittūtur ei pctā multa: qm̄ dilexit multū. Cui auteꝫmodicū dimittit̉: modicū diligit. Oritur queſtio ꝓfecto ſol-uenda: q̄ attentionē vr̄e charitatis deſiderat: ne forte ſufficere nō poſſimus ꝟbis ad totā eiꝰ obſcuritatē remouendam: ⁊dilucidandā ꝓ anguſtia tēporis: maxime cūcaro iſta eſtibꝰfatigata iā recreari deſideret: et debitū ſuū poſcēs ⁊ aīe auixvjditatē impediēs: oſtendat qd̓ dictū ē. Spūs prōptus ē: caroaūt infirma. Metuendū eſt ⁊ valde metuēdūne in his ꝟbisdn̄i non bn̄ intelligentibꝰ his qͥ cōcupiſcētias ſuas carnalesfaciūt: ⁊ ab eis ī libertatē educi pigreſcūt ſubrepat illa ſentētia: q̄ p̄dicantibus etiā apl̓is nata eſt in linguis maledicoꝝ..iij. Un̄ dicit apl̓s. Et ſicut ꝗͥdā dicūt nos dicere. Faciamꝰ mala vt veniāt bona. Dicit enī aliqͥs. Si cui modicū dimittiturmodicū diligit: cui aūt plꝰ dimittit̉ plus diligit: expedit plꝰdiligere qͣꝫ minꝰ diligere: oportet vt multū peccemꝰ: et multum debeamꝰ qd̓ nobis dimitti cupiamus: vt dimiſſorē magnorū debitorū amplius diligamus. Peccatrix enī illa mulier quāto plꝰ debebat: tāto dimiſſorē debitoꝝ ſuoꝝ ampli.j.diligebat: dn̄o ipſo dicēte. Dimittūt̉ ei pctā multa: qꝛ dilexitmultū. Quare aūt dilexit multū: niſi qꝛ debebat multa? Deniqꝫ addidit ⁊ adiūxit. Cui aūt modicū dimittit̉: modicū diligit. Nonne expedit inquit vt multū mihi dimittat̉ qͣꝫ minꝰvn̄ ampliꝰ diligā dn̄m meū? Uidetis certe ꝓfunditatē queſtionis. Scio. Uidetis anguſtias tꝑis: ⁊ hͦ videtis ⁊ ſentitisAccipite gͦ pauca Si magnitudini queſtionis nō ſatiſfecerointerim preſentē recōdite ẜmonē: in futuro tenete debitorē.Danunc duos hoīes: vt ſub exēplis euidētioribꝰ qd̓ ꝓpoſuicogitetis. Unus eoꝝ plenꝰ eſt pctīs: diu peſſime vixit. Alteraūt eoꝝ peccauit pauca. Accedūt gͦ ambo ad gr̄am: baptizāt̉ambo: intrāt debitores: exeūt liberi: plꝰ donatū ē vni: minusalteri. Interrogoquātū quiſqꝫ diligat. Si inuenero plꝰ diligere eū cui pctā plura dimiſſa ſunt: vt illiꝰ qͥ multa peccauit:vtilior erat multa iniqͥtas ne eēt tepida charitas. Interrogoaliū quātū diligat: inueniominus. Nā ſi inueniotantū ⁊ illūdiligere quātū ⁊ ille diligit cui multa ſūt dimiſſa: quō reſpōdebo ꝟbis dn̄i: quō nō verū erit qd̓ veritas dixit. Cui modicū dimittit̉: modicū diligit? Sꝫ ecce ait aliqͥs mihi. Modicū dimiſſuꝫ ē nō ml̓ta peccaui: ⁊ tm̄ diligo quātū iſte cui multa dimiſſa ſūt. Tu verū dicis an̄ xp̄s. Ad hͦ tibi dimiſſū ē mēdaciū tuū vt mēdacij dimiſſori crimē imponas? Si modicūtibi dimiſſū ē: modicū diligis. Si enī modicū ē tibi dimiſſū⁊ plurimū diligis ꝯtradicis ei qͥ dixit. Cui modicū dimittit̉modicū diligit. Illi vero plꝰ credo: qͥ te plꝰ nouit. Parū tibidimiſſū putas: prorſus parū diligis. Quid gͦ inqͥt facere debui? Multa mala cōmittere: ⁊ multa eſſe q̄ poſſet ille mihi dimittere: vt ampliꝰ poſſeꝫ diligere? Anguſtat nos. Sꝫ qꝛ hecvera dn̄s ꝓpoſuit: ab anguſtijs liberet me. Dictū ē h̓ ꝓpterphariſeū illuꝫ: qͥ velnulla vel pauca ſe putabat habere pctā.Non enī dn̄m inuitaret niſi aliquātulū diligeret. Sꝫ qͣꝫ parūerat? Non oſculū dedit: nō ſaltē aquā ad pedes. Et ſi non lachrymas: nō illo obſequio ꝓſecutus ē qͦ illa mulier q̄ noueratqͦſanaret̉ ⁊ a qͦ ſanaret̉. Ophariſee ideo parū diligis: qꝛ parū

omelia. xxiij. Fo. cxxij.tibi dimitti ſuſpicarꝭ. Nō qꝛ parū dimittit̉: ſꝫ qꝛ parū putaseſſe qd̓ dimittitur. Quid gͦ inquit ille. Ego qꝛ homicidiū nōfeci: homicida deputādus ſum? Qui adulteriū nō admiſi: ꝓadulterio puniēdus ſum? Aut iſta mihi dimittēda ſunt q̄ nocommiſi? Ecce iterū cōſtitue duos ⁊ loqͣmur ad eos. Uenitvnus ſimplex peccator: coopertus ſpinis tanqͣꝫ hericius: etnimis timidꝰ tanqͣꝫ lepus. Sed petra ē refugiū hericijs ⁊ leporibus. Uenit ergo ad petrā: inuenit refugiū: accepit auxiliū. Alius non multa ꝯmiſit: qͥd ei faciemꝰ vt multū diligat:Quid ꝑſuadebimꝰ: Contra ꝟba dn̄i veniemꝰ. Cui modicū Idimittit̉ modicū diligit? Ita plane cui modicū dimittitur.Sed o tu qͥ dicis te nō multa cōmiſiſſe. Quare? Quo regēte?Deo gr̄as: qd̓ motu ⁊ voce vr̄a intellexiſſe vos ſignificaſtis.Iam vt videoſoluta eſt q̄ſtio. Hic multacōmiſit: et multorūdebitor factus ē. Ille gubernāte deo pauca cōmiſit. Cui deputat ille qd̓ dimiſit: huic et iſte deputat qd̓ nō ꝯmiſit. Adulter nō fuiſti in illa tua vita p̄terita plena ignorātia: nōdū illuminatus: nondū bonū malūqꝫ diſcernēs: nondū credēs ī illūqͥ te neſcientē regit. Hoc tibi dicit deus tuꝰ. Regebā temihiſeruabā te mihi: vt adulteriū nō cōmitteres ſuaſor defuit: etvt ſuaſor deeſſet ego feci: locus et tempus defuit: et vt hecdeeſſent ego feci. Affuit ſuaſor: non defuit locus: non defuittēpus: vt non conſentires ego terrui. Agnoſce ergo gratiameius: cui debes ⁊ qd̓ nō admiſiſti. Mihi debet iſte qd̓ factuꝫeſt: ⁊ dimiſſum vidiſti: iihi debes ⁊ tu qd̓ nō feciſti. Nullū ēenī pctm̄ quod fecit hō qd̓ nō poſſit facere alter hō ſi deſit rector a quo factus eſt hō. Iam nūc quātū potuimꝰ q̄ſtionē ꝓfundam ī tantilla tꝑis breuitate ſoluimꝰ. Aut ſi nōſoluimusdebitores vt dixi tenemur. Illud potiꝰ breuiter videamusde remiſſione pctōꝝ. Homo putabatur xp̄s ⁊ ab illo qͥ inuitauit: ⁊ ab eis qͥ pariter diſcūbebāt. Neſcio qͥd illa peccatrixplus in dn̄o viderat. Nam quare fecit illa oīa: niſi vt ſibi dimitterētur pctā? Nouerat ergo illū poſſe dimittere peccata:illi aūt nouerāt hoīeꝫ nō poſſe pctā dimittere. Et credēdū ēqd̓ oēs: id ē ⁊ illi diſcūbētes ⁊ illa mulier accedēs ad pedesdn̄i: oēs hi nouerāt hoīeꝫ nō poſſe pctā dimittere. Cū gͦ om̄sh̓ noſſent illa q̄ credidit eū poſſe pctā dimittere plꝰ qͣꝫ hoīemeſſe intellexit. Deniqꝫ cū dixiſſet mulieri. Dimittūt̉ tibi pctātua: ꝯtinuo ille. Quis eſt iſte qͥ pctā dimittit? Quis ē iſte quēiam mulier peccatrix cognouit? Tu recūbens qͣſi ſanus: medicū ignoras: qꝛ maiori forſitan febre mentē etiā perdidiſti.Nam ⁊ phreneticꝰ ridēs plorat̉ a ſanis. Tn̄ illud bn̄ noſtis:bene tenetis. Tenete: qꝛ hō non pōt pctā dimittere. Illa queſibi a xp̄o pctā dimitti credidit. Chriſtū non hoīem tm̄ ſed ⁊deū credidit. Quis ē iſte inqͥunt qͥ etiā pct̄a dimittit? Et dn̄s(quis eſt iſte dicētibus) nō dixit: filius dei: ꝟbū dei: nō hocdixit: ſed in eo qd̓ putabāt aliquantū eos manere ꝑmittens:ſoluit queſtionē ⁊ motus illorū. Qui enī videbat diſcūbētesaudiebat cogitātes: cōuerſus ad mulierē. Fides tua inqͥt teſaluā fecit. Iſti qͥ dicūt. Quis ē iſte qͥ etiā pctā dimittit: qͥ meputant hoīem: hoīem putēt. Fides tua te ſaluā fecit. Medicus bonꝰ egros non ſolū preſentes ſanabat: ſꝫ ⁊ futuros etiaꝫp̄uidebat. Futuri erāt hoīes qui dicerēt. Ego pctā dimitto:ego iuſtifico: egoſanctifico: ego ſano quēcunqꝫ baptizo. Exipſo et iſti nūero ſunt qͥ dicunt. Nolt me tāgere. Uſqꝫ adeo ex Eip̄o nūero ſunt: vt nuꝑ incollatione nr̄a qd̓ etiā ī geſtis ipſisloqui poterimꝰ: cū eis a cognitore eſſet cōſenſus oblatus vtſederēt nobiſcū: reſpondēdū putarēt: ſcriptū eſt: nobis cū talibus nō ſedere: ſcꝫ ne ꝑ contactū ſubſellioꝝ ad eos velut nr̄acontagio ꝑueniret. Uide ſi non ē. Noli me tāgere: quia mundus ſum. Alio aūt die vbi oportuniꝰ erat: cōmemorauimuseos huiꝰ miſerrime vanitatis: cū ageret̉ de eccl̓ia: qꝛ mali inea nō contamināt bonos: reſpōdimꝰ eis: qꝛ ideoſedere nobiſſcum noluerūt: et dixer̄t ſeſcriptura dei fuiſſe cōmonitos: qꝛvidelicet ſcriptū ē. Non ſedi in cōcilio vanitatis. Diximꝰ ſiideo nobiſcū ſedere noluiſtis: qꝛ ſcriptū ē. Nō ſedi in cōcilio xvanitatis: qͣre nobiſcū ingreſſi eſtis: cū ꝯn̄r ſcriptū ſit. Et cūiniquagerētibꝰ nō introibo. Ergo ī hͦ qd̓ dicūt. Noli me tā­ Egere: qꝛ mundus ſum: ſimiles ſunt illi phariſeo qͥ dn̄m inuita Luerat: et ꝓpterea eū putabat neſciſſe mulierē: qꝛ non eā ꝓhibuerat a cōtactu pedū ſuoꝝ. Sed in eo phariſeus melior: qꝛcū putaret hoīeꝫ xp̄ꝫ: nō credebat ab hoīe poſſe dimitti pctāMelior gͦ iudeis qͣꝫ hereticis apparuit intellectꝰ. Iudei dixerunt. Quis eſt hic qͥ etiā pctā dimittit; Audet ſibi homo h̓q̄ ij

q ij

Iab̓. iiii.

Luic. vlii.

Luc̄. vii.

Roma. iij.

Mat. xxvi

D

R

C

d. xxv.333Luc̄. vij.

Eſa. lij.

Mō .

Eſa. lij.Luc̄. vij.

Luc̄. vij.

Psͣ. ciij.

F

E