Homelia. xxij. et. xxiij.Sancti auguiriniX

3Sancti auguſtiniignorabat quantū mali eſſet contrectatio ꝯiugis aliene: autquātū mali eſſet interfectiomariti neſciētis: ⁊ nec ſaltem iraſcentis. Conſequēter ergo dei mīam qui ignorātes feceruntet qui ſcientes cōſequuntur non quamlibet mīam: ſꝫ magnāmīam. Dic ergo. Miſerere mei deus ẜm magnam mīam tuāSed vide quem inuoces. Iuſtū inuocas: odit peccata. Siiuſtus eſt vindicat ī peccata. Nō poteris auferre a dn̄o deoiuſticiam eius. Implora mīam: ſed attende iuſticiam. Mīaeſt vt ignoſcat peccāti: iuſticia ē vt puniat peccatū. Quid gͦ:Queris miſericordiam? Peccatum impunitum remanebitReſponde atdauid: reſpondeant lapſi. Reſpondeant cū dauid: vt mīam mereantur ſicut dauidet dicant. Non dominenon erit impunitū peccatum meū. Noui iuſticiā cuiꝰ queromiſericordiam. Non impunitum erit: ſed ideo nolo vttū mepunias: quia ego peccatū meū punio. Ideo peto vt tu ignoſcas: quia ego agnoſco: et delictum meū coram me eſt ſemꝑNon poſui poſt dorſum quod feci: non intueor alios oblitusmei: non affecto ſtipulā eijcere de oculo fratris mei: cum ſittrabes in oculo meo. Peccatū meū ante me eſt non poſt me.Fuit enim poſt me qn̄ adme miſſus eſt ꝓpheta qͥ de oue pauperis ſimilitudinem ꝓpoſuit. Ait enim nathā propheta addauid. Erat quidam diues habēs plurimas oues: pauꝑ aūtvicinꝰ eiꝰ habebat vnā ouiculā: quā ī ſinu ſuo de ciboſuo nutriebat. Uenit hoſpes diuiti: nihil de ſuogrege abſtulit: ouiculam vicini pauperis cōcupiuit: ipſam ſuo hoſpiti occidit.Quo dignus eſt? Profert ille iratus ſententiā: plane. Tuncrex neſciens vbi captus: morte dignū diuitem dixit: et ouēreddendam in quadruplū ſeueriſſime atqꝫ iuſtiſſime iudicauit. Sed pctm̄ eius nōdū erat coram eo: poſt dorſum erat qd̓fecerat: ſuam iniquitatē nondū agnoſcebat: etideo aliene nōignoſcebat. Sꝫ ꝓpheta ad hoc miſſus abſtulit a dorſo pctm̄:et ante oculos poſuit vt videret illam ſententiam tam ſeuerāin ſe eſſe prolatā. Ad ſecandū ⁊ ſanandum vulnus cordis eiꝰferramentū fecit deus de lingua eius. Et nos gͦ fratres chariſſimi agnoſcētes iniquitates noſtras: quantū poſſumus cōtra malas cōcupiſcentias repugnemꝰ in ieiunijs: in vigilijsinor̄onibus et largioribus elemoſynis mala q̄ fecimus redimamus: et cū dei adiutorio ita bonis operibus ſtudeamusinſiſtere: vt nos ad peccata priſtina nō poſſint concupiſcētienr̄e retrahere: ſed perſeuerantes in omni oꝑe bono: cum prov. pheta domino gr̄as referentes dicamus. Dirupiſti vinculamea tibi ſacrificabo hoſtiamlaudis.¶ De eo qd̓ dn̄s ait in euangelio. Sicut pater ſuſcitat mortuos ⁊ viuificat: ſic et filius quos vultviuificat. Homelia. xxij. In qua principalitertractat de reſurrectione mortuorum.Udiſtis fratres chariſſimi in lectione euangelicaQdn̄m dicētem. Sicut enim pater ſuſcitat mortuoset viuificat: ſic et filius quos vult viuificat. NeqꝫTenim pater iudicat quēqͣꝫ: ſꝫ iudiciū oē dedit filio.Et maiora his demonſtrabit ei oꝑa: id eſt non ſolū infirmoscurare: ſed ⁊ mortuos reſuſcitare. Ꝙ dicit. Neqꝫ pater iudiꝰcat quēqͣꝫ: vel ẜm diuinitatem: quia nemo pōt eū intueri necaudire: vt illud. Deum nemo vidit vnqͣꝫ. Sed iudiciū omnededit filio: id eſt vt ille qui fuitiudicatus ẜm carnem: ab illooēs iudicent̉. Amenamen dico vobis: quia qui verbū meuꝫaudit ⁊ credit ei qͥmiſit me: habet vitā eternā et in iudiciumnō venit: ſed tranſit a morte in vitā. Ꝙ dicit. In iudiciū nōvenit qͥ verbū meū audit ⁊ credit ei qͥ miſit me: diſcretionemfactā eſſe inter iuſtos ⁊ pctōres a dn̄o cernit̉. Ac ſi dicat. Innūero pctōꝝ qͥ iſta fecerit non veniet ſꝫ trāſit de morte in vitāhͦ eſt de ſuꝑbia ad huīlitatē: de odio adcharitatē: de tꝑalibꝰad eterna migrabit. Amen amen dico vobis: qꝛ venit hora ⁊nunc ē qn̄ mortui audient vocē filij dei: ⁊ qͥ audierint viuent.Mortui: id ē peccatores intelligunt̉: qͥ audierūt xp̄m et noncredider̄t. Et qd̓ ſubdit̉ Uiuētqͥ audiēt: iō recapitulat̉: eo qpaulo ſuperiꝰ de reſurrectiōe pctōrū dixerat: h̓ aūt de reſurrectiōe mortuoꝝ loqͥtur. Sicut enī pr̄ hꝫ vitā ī ſemetipſo: ſicdedit ⁊ filio vitā habere inſemetip̄o. ⁊ ptātē dedit ei iudiciūfacere: qꝛ filiꝰ hoīs ē. Sic dedit gͦ pr̄ filio vitā gignēdo ſicutip̄e habet. Qd̓ dicit. Dedit ei iudiciū facere: ꝓ parte carnisquā aſſūpſit dediſſe patrē filio iudiciuꝫ dici cognoſcimꝰ. Etfuturū iudiciū hic ſignificat. In qͦ iudicio aſtabit dn̄s ieſus

Homeſia. xxii. et. xxiij.Zxp̄s ⁊ reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑa eiꝰ: qꝛ iudiciū hoc loco: dānationē et penā pctōꝝ intelligimꝰ. Nā vbi dicit pſalmiſta. Iu­ 15dicame deus ⁊ diſcerne cauſammeā: iudiciū diſcretiōis cognoſcimus. Nolite mirari hͦ: qꝛ veniet hora in qͣ oēs qͥ in monumentis ſunt audiēt vocē eius: ⁊ ꝓcedūt qͥ bona egerunt inreſurrectionē vite: qͥ vero mala eger̄t ī reſurrectione iudicij.Non poſſum gͦ ego a memetip̄o facere quicqͣꝫ: ſicut audio iudico: ⁊ iudiciū meū iuſtū eſt: qꝛ nō querogl̓iam meā: ſꝫ volūtatem eiꝰ qui miſit me. Hoc loco aꝑtiſſime reſurrectionē futuram ꝓnunciat. Et qd̓ dixit. Non poſſum ego a memetip̄ofacere quicqͣꝫ: ac ſi diceret: iōa meipſoquicqͣꝫ facere nō poſſū: qꝛ a memetipſo nō veni ſꝫ a pr̄e. Ꝙ dicit. Sicut audio iudico. ⁊cͣ. auditio iſta in eternitate facta eſſe ſignificat̉. Omne 5qd̓ dat mihi pater ad me veniet: et eū qͥ venit ad me nō eijciāforas. Magnū penetrale ⁊ dulce ſecretū: ſinetēdio: ſine amaritudine malarū cogitationū: ſine interpellatiōe tētationū ⁊doloꝝ. Nonne illud ſecretū eſt quo intrabit ille cui dicturuseſt dn̄s. Serue bone: merito intra in gaudiū dn̄i tui? Egoeteū qͥ venit ad me inqͥt non eijciā foras. Et qͥ ad me venit hūilis fit: qͥ mihi adheret hūilis erit: qꝛ non faciet volūtatē ſuaꝫſꝫ dei: et iō nō eijciet̉ foras. Hec ē aūt volūtas eiꝰ qͥ miſit mepatris: vt oē qd̓ dedit mihi pr̄ nō ꝑdam ex eo: ſꝫ reſuſcitē illd̓in nouiſſimo die. Ipſe illi datus eſt qͥ ẜuat hūilitatē ⁊ hoc accipit: qͥ non ẜuathūilitatem: longe ē a magiſtro humilitatisUt oē qd̓ dedit mihī nō ꝑdā ex eo. Hec nō eſt volūtas in conſpectu pr̄is mei vt pereat vnꝰ de puſillis iſtis. Detimentibꝰ 4poſſunt perire: de puſillis nihil periet: qꝛ niſi fueritis depu­ xvſillis iſtis nō intrabitis ī regnū celoꝝ. Omne qd̓ dat mihi pr̄nō perdā ex eo: ſꝫ reſuſcitabo illud innouiſſimo die. Uidetequemadmodū ⁊ hic geminā illā reſurrectionē definiat. Quivenit ad me nō reſurgēt hūilis factus īmēbris meis: ſꝫ reſuſcitabo eū innouiſſimo die: id eſt ẜm carnē. Hec eſt enī volūtas pr̄is mei qͥ miſit me: vt oīs qͥ videt filiū et credit ī eū habeat vit̓ā et̓nā: ⁊ ego reſuſcitabo eū in nouiſſimo die. Suꝑiꝰdixit. Qui audit ꝟbū meū ⁊ credit ei qͥ miſit me: modo autē:qͥ videt filiū ⁊ credit in patrē. Hoc eſt enim credere in filiumqd̓ et in patrē: qꝛ ſicut pr̄ hꝫ vitā inſemetipſo: ſic dedit ⁊ filiohabere vitā in ſemetipſo: vt oīs qͥ videt ⁊ credit in ipſum habeat vitā eternā. Credendo et tranſeundo in vitātanqͣꝫ pͥmailla reſurrectione. Et quia nō eſt ſola: ⁊ reſuſcitabo eum innouiſſimo die.δμ ζημσ 4AI¶ De remiſſione peccatorum. Homelia. xxiij.Uod admonemur dn̄i eloquijs de diuinis lectionibus: hinc credētes deū velle nos loqui: proferimus charitati vr̄e illo adiuuāte ſermonē de remiſL3ſione peccatoꝝ. Euangeliū enī cū legeret̉ attētiſſime audiſtis ⁊ res geſta narrata atqꝫ verſata ē an̄ ocl̓os cordis vr̄i. Uidiſtis enī non carneſꝫ mēte dn̄m ieſum xp̄m ī domo phariſei recūbentē: ⁊ ab illo inuitatū non faſtidiētē. Uidiſtis etiā in ciuitate mulierē famoſam: male vtiqꝫ fame queerat peccatrix: non inuitatā irruiſſe ꝯuiuio vbi ſuus medicꝰrecūbebat: ⁊ queſiſſe pia impudētia ſanitatē. Irruēs qͣſi importuna cōuiuio: oportuna bn̄ficio. Nouerat enīquāto morbo laboraret: et illū ad ſanandū eſſe idoneū ad quē venerat:ſciebat. Acceſſit gͦ nō ad caput dn̄i: ſꝫ ad pedes: Et q̄ diumale ābulauerat: veſtigia recta q̄rebat. Priꝰ fudit lachrymascordis ⁊ lauit dn̄i pedes obſequio cōfeſſionis. Capillis ſuisterſit: oſculabat̉: vnxit: tacitaloq̄batur: nō ẜmonē promebatſed deuotionē oſtēdebat. Quia gͦ tetigit dn̄m rigādo: oſculādo: tergēdo: vngēdo pedes eiꝰ: phariſeus qͥ inuitauerat dn̄ꝫieſum xp̄m: qꝛ ex illo genere erat hoīm ſuꝑboruꝫ: de quibuseſaias ꝓpheta dicit. Qui dicūt recede lōge a me: noli me tā­ Egere: qm̄ mūdus ſuꝫ: putauit dn̄m neſciſſe mulierē. Hoc apd̓ſe cogitās: dicebat ī corde ſuo. Hic ſi eſſet ꝓph̓a: ſciret q̄ mulier illi acceſſit ad pedes Ideo neſcirecredidit: qꝛ ille noreppulit: qꝛ accedētē nō ꝓhibuit: qꝛ tāgi ſe a peccatrice ꝑmiſit.Nā illū neſciſſe vn̄ſciebat? Quid enīſciebas O phariſee inuitator ⁊ irriſor dn̄i: dn̄m paſcis: et a qͦ paſcēdꝰ ſis nō intelligis? Un̄ ſcis dn̄m neſciſſe q̄ fuerit illa mulier: niſi qꝛ ꝑmiſſaē accedere: niſi qꝛ illo patiēte oſculata ē pedes eiꝰ: niſi qꝛ terſit: niſi qꝛ vnxit? Hec enī nō debuit ꝑmitti facere in pedibusmūdis: mulier immūda? Ad illius gͦ phariſei pedes ſi talismulier acceſſiſſet: dicturꝰ erat qd̓ eſaias de talibꝰ dicit. Re­ Ecede a me: noli me tāgere: qm̄ mūdꝰ ſum. Acceſſit aūt ad dn̄ꝫ

Mat. vij

ij. Reg. xi.

AUbi. sͣ.

Ioh̓. v.

Ioh̓. j.

Pr̄ cxv

Pr̄ cxv

G

Matth̓.xviij.

Aoh̓. vj.

Luc̄. vij.

Psͣ. xlij.

Luc̄. vij.

Eſa. lij.

I uc̄. vii.

Eſa. lij.

9