Sancti Auguſtini. Homelia. xviij. et xix. Fo. cx

Sancti Auguſtini. Honoſa: cedibꝰ ſanguinea vt depoſita iſta tunica: acciperet tunicam humilitatis ⁊ fieret de ſaulo paulus. Quid ē paulus?Minimus. Ego enī ſum minimus apoſtoloꝝ. Ecce quid eſtpaulus? Paulum enim latine modicū eſt. Sic loquimur qn̄dicimꝰ. Poſt paulū video te. Paulopoſt facto illud. Quideſt paulopoſt? Modico poſt. Poſt paulum poſt modicum.Quid eſt paulus? Quia modicus: modicus: qꝛ nouiſſimus.xv. Ego enim ſum inquit nouiſſimus apoſtoloꝝ: qui nō ſum diatia gnus vocari apoſtolꝰ: quia ꝑſecutus ſum eccleſiā dei. Benexiij dicis: vndꝫ debuiſti damnari: ab eo accepiſti vnde debeascoronari. A quo accepit: vultis audire? Nolite me: ipſuꝫ auxv. dite. Non ſum inquit dignꝰ vocari apl̓s: quia perſecutꝰ ſumeccleſiam dei. Sed gratia dei ſum id quod ſum. Ergo quoderas: iniquitate tua eras: quodes: gratia dei es. Et gr̄a eiꝰinquit in me vacua non fuit. Ecce euangelizat fidem quamaliquādo vaſtabat: nec gratia ipſa vacat in illoqͥ ait. In mevacua nō fuit: ſed plus omnibus illis laboraui. Obſerua: erigere te cepiſti. Ubi es paule? Certe modicꝰ eras. Plus oīiij. bus illis laboraui. Dic vnde? Quid enim habes quod nō accepiſti? Statim reſpexit. Et cum dixiſſet. Plus oībus illislaboraui: quaſi expauit ad verba ſua: et mox ſubiecit ſe hūilem paulū. Non autē ego ſed gratia dei mecū. Ergofratresmei: vt noueritis etiā fidē a dn̄o deo eſſe nobis: orate ꝓ illisqui nondum crediderūt. Si quis forte habet amicū infidelēmoneo illū vtoret pro illo. Uere opus eſt vt ego illū moneā.Maritus xp̄ianus eſt: vxor infidelis eſt: non orat pro vxoreſua vt credat? Uxor eſt chriſtiana: maritus infidelis eſt: nōorat mulier religioſapro marito ſuo vt credat? Qn̄ hoc oratqui orat: quid orat: niſi vt deus det̓ illi fidē: Ergo donū deē fides. Nemoſe extollat: nemo ſibi arroget: qͣſi ſibi aliquiodederit. Qui gloriatur in domino glorietur.viij. ¶ De eo quod in Eſaia ſcriptum eſt. Frāge eſurienti panem tuum: et egenos vagoſqꝫ induc indomum tuaꝫ. Homelia. xviij. In qua primo adbona oꝑa faciēda nos hortatur dū tꝑs habemꝰ.Ominus deus noſter nolens nr̄m aliquē perire:excolens eccleſiam ſuā velut agrū ſuum: querensfructū de arboribus ſuis anteqͣꝫ tēpus ſecuris ad¶ ueniat: cum neceſſe erit infructuoſas arbores amputare: nō ceſſat admonere nos: vt cum tempus nobis eſt cūdei adiutorio in noſtra poteſtate cōſiſtit: bona oꝑa faciamꝰCū enim tranſierit tempus bene operandi: non reſtat niſi recipiēdi. Nemo tibi dicturus eſt poſt reſurrectionē mortuoꝝra in regno dei. Frange eſuriēti panem tuū: et egenos vagoſqꝫinduc in domū tuā: qꝛ non inuenies eſurientē nec egentē. Nexv. mō dicturꝰ ē. Ueſti nudū vbi oīm tunica immortalitas erit.Nemo dicturus eſt. Suſcipe peregrinū: vbi oēs ī patria ſuaviuent. Nam modoſumus inde peregrini. Nemo dicet. Uiſita egrum: vbi eſt ſanitas ſempiterna. Nemo dicet. Sepelimortuū: vbi mors morietur. Iſta oīa pietatis officia in vitaeterna neceſſaria non erūt: vbi ſola pax erit: et leticia ſempiterna. In iſto aūt tꝑe vt nouerimus quantū nobis cōmēdatdeus oꝑa mīe: etiaꝫ ipſos ſuos ſanctos egere fecit: vt cū fiūtvj. h̓ amici de māmona iniqͥtatis: ⁊ recipiāt ipſi amicos ſuos ineterna tabernacula: id eſt cūſerui dei pij: dū iugiter deo vacant: aliquoti ens indigēt: illi qͥ habent mūdi diuitias elemoſynas largīant̉. Quomodo eos ꝑticipes faciūt ī terrena ſubſtātia: ſic cū illis ꝑtē habere merebūt̉ ī vita eterna. Hoc dixiuᵐ ꝓpter lectionē regnoꝝ quaꝫ pͥmo audiuimus. Nunqͥd deusdefecerat paſcere ſeruū ſuū helyā? Nōne illi qꝛ deerāt hoīesalites miniſtrabāt? Nōne illi panē offerebat coruus mane: ⁊ad veſperā carnes. Oſtendit gͦ deꝰ: qꝛ vnde voluerit: quō voluerit paſcere ſuos ſeruos pōt. Et tn̄ vt poſſet eū religioſa vidua paſcere: fecit eū egere. Egeſtas aīe ſancte in abundātiāverſa ē aīe religioſe. Nō poterat helyas de mīa dei dare ſibiqd̓ lagūcule dedit. Uidetis nēpe et manifeſtū ē: ꝙ aliqn̄ ẜuidei ideo non habēt: vt ꝓbent̉ qͥ habent. Et tn̄ illa vidua nihilhabebat qd̓ illi reliquū erat finitū fuerat et cūſuis filijs moritura. Proceſſit gͦ vt faceret ſibi panem. Collegerat duoligna: et tunc eā vidit helias. Tunc eā hō dei videbat qn̄ illaduoligna querebat. Mulier illa typū gerebat eccleſie: et qꝛduo ligna crucē faciunt: querebat moritura: vn̄ ſemꝑ eſſet victura. Adubrato gͦ myſterio helyas loquit̉ ad eā qd̓ audiuit

narrat illa diſpoſitionem ſuā moriturā ſe dicit cu cōſummauerit quod remanſit. Ibi eſt gͦ quod dn̄ s dixerat helie: vadeinſareptaſydonie: ibi enim mādaui vidue vt paſcat te. Uidetis quēadmodū mandet deus nō in aure: ſed in corde. Nūquid legimꝰ: quia miſſus eſt aliquis ꝓpheta ad illā mulierē⁊ dictū eſt ei. Hec dicit dn̄s: venturus eſt ad te eſuriēs ẜuusmeus: ex eo quod habes miniſtra illi: inopiam noli metuereego ſupplebo qd̓ dederis? Hoc ei dictuꝫ non legimus. Nechoc legimus ꝙ inſomnis ad eā miſſus fuerit angelus: ⁊ prenunciauerit heliā eſurientē eſſe venturū: aut de illo paſcēdoaliquis mulierē illam admonuerit. Sed mādat deus mirismodis: qui incogitationibus loquitur. Dicimus mandaſſedeū loquendo in corde: ſuggerendo quod opus erat: perſuadēdo quod vtile erat rationali aīe vidue mulieris. Sic etiā Iin ꝓphetis legimus: ꝙ dn̄s mandauerit vermi vt roderet radicem cucurbite. Quid eſt mandauit: niſi cor p̄parauit. Inſpiratiōe itaqꝫ dn̄i: vidua illa mulier cor preparatū habebatad obediendū. Talis venerat: talis cū helia loquebat̉. Quierat in helia vt p̄ciperet: ipſe erat in vidua vt obediret. Ua­ iide inquit: mihi prius fac de egeſtate tua: nō deficiēt diuitie xtue. Patrimoniū enim vidue modicum erat farine: ⁊ modicum olei. Hoc modicū non defecit. Quis habet talē viduaꝫ:Libenter vidua ſeruū dei eſuriētē paſcebat: qꝛ patrimoniūeius in conclaui pendebat. Quid felicius hac pauꝑtate? Sihic talia recepit: qualia in fine ſperabit. Ideo hoc dixi vt ſeminationis noſtre mercedē: nō iſto tꝑe qͦ ſeminamꝰ ſperemꝰHic enim bonoꝝ operum meſſem cū labore ſerimus: ſed ī futuro fructus illius cum gaudio colligemus: ẜm illud qd̓ ſcriptum eſt. Euntes ibant ⁊ flebant: mittentes ſeminaſua. Ue­ Inientes aūt venient cum exultatione: portantes mamipulosſuos. Illud enim pro ſigno factū eſt: non pro dono. Na ſi vidua illa ꝙ pauit hoīem dei hic recepit: non eſt magnū quodſeminauit: quia non magnā ſegētē meſſuit. Temporale ē enīquod accepit: non deficientem farinā: nec diminutū oleum:quouſqꝫ daret deus pluuiāſuꝑ terrā: ac ſic tunc magis cepitegere: qn̄ dignatus eſt deus pluere. Tūc enī laboratura eratexpectatura agri fructus collectura. Qn̄ enimnon pluebat:victus eius facile veniebat. Signum hoc ipſum qd̓ deus illiad paucos dies preſtiterat: ſignum erit future vite: vbi merces nr̄a deficere neſciet: vbi farinanr̄a deꝰ erit. Quō illa ꝑ illos non defecit dies: ſic ille dies nō deficiet in eternū. Talēmercedē ſperemꝰ qn̄ bona facimus: ne forte aliquis veſtruꝫtētetur tali cogitatione vt dicat. Paſcam aliquē ſeruorumdei eſurientē: vt lagena mea nō deficiat: et in cupa mea ſemꝑvinum inueniā. Noli hoc h̓querere. Semina ſecurꝰ: meſſistua ſeriꝰ veniet: tardiꝰ veniet: ſꝫ cū venerit finē non habebit.¶ De exhortatione ad elemoſynas faciendas.Homelia. xix.Ectio iſtafratres quā mō audiuimꝰ de ſācto euāſigelio: ad elemoſynas faciēdas nos hortatur: et ſic¶ M Vhortatur vt ī iudicio ſuo dn̄s has ſolas factas imAputet dextris: has ſolas nō factas īputet ſiniſtrisnō qͦ cetera hoīm facta vel bona vel mala nō veniāt īiudiciū.Scriptū eſt enim oīa vētura ad iudiciū: ettn̄ non elegit dn̄s Enr̄ ieſus xp̄s ꝓnūcians nobis iudiciū ſuū futurū: non elegitvn̄ nos admoneret niſi ſolas elemoſynas. Nūqͥd dextris nōerit dicendū: qꝛ caſte vixiſtis: qꝛ res alienas nō rapuiſtis: qꝛfidē meā vſqꝫ ad ſanguinē cōfeſſi eſtis? Oīa enī facta iſta bōaneceſſe ē honorari ī iudicio ieſu xp̄i. Rurſus putatꝭ nō eē dicēdum ſiniſtris: qꝛ fuiſtis impudici: qꝛ fornicati eſtis: qꝛ resalienas rapuiſtis: qꝛ ſuꝑbia vr̄a et malis moribꝰ nomē meūblaſphemari feciſtis. Et cetera queqꝫ enūerat. Tacet tn̄ dn̄ſnr̄: prenūcians nobis iudiciū ſuum: oīa cetera recta facta iuſtorū: ⁊ ſolas elemoſynas ꝯmemorare dignatꝰ ē. Tacuit oīamala facta iniquoꝝ: ⁊ ſolā ſterilitatē elemoſyne increpandāeē iudicauit: nō niſi ad nos cōmonēdos. Quare hoc. Qꝛ oīa Tcrimīa elemoſynis redimūt̉ Iō illā laudauit fecūditatē: iſtāculpauit ⁊ dānauit ariditatē. Sꝫ audiſtis: oīa malefacta elemoſynis redemi: nolite ſic intelligere: vt intelligūt quidamperuerſe. Elemoſyne enim poſſunt tibi prodeſſe ad delendapeccata preterita: ſi mores mutaueris. Si aūt in eiſdē malisꝑſeueraueris: elemoſynis tuis n̄ corrūpes iudiciū dei. Egodico ꝓpter illaſcelera ⁊ crimīa: q̄ oēs mō vitare debēt qͥ acci

iii idegūxvij.

Luce. xvi.

vbi ſupraMat .xxv.

Pat xxv

¶ Cor. xvDe gratiaet li. ar. xiije. xv.i. Cor. xv.

1. Cor. j.Eſa. lviij

vhij ſupra

et li. ar. xiie. xv.j cͣor. xv.

j. Cor. iji i.

Gal̓. j.

Tob̓. iiij.

Tob̓. iiij.

Ecc̄s. xij.

Ciij. Regūxvij

Ione. iiij.

Psͣ.cxxv.

B

A