ancti Auguſtini. Homelia. xvij.

ii peccatricem cōparat dicēs. Pone illā ſuper prunas vacuādonec cōcaleſcates eius ⁊ om̄e ſtagnū eius defluat: illic ſermones ocioſi et cogitationes inique vel ſordide: illic multitudo leuium peccatoꝝ: quepuritatem nobilis nature infecerant exundabunt: illic ſtagnū vel plumbū diuerſorū ſubrepētium delictorū: que diuinam imaginē obſcurauerāt cōſumētur: q̄ omnia hic ab aīa ſeparari ꝑ elemoſynas et lachrymascōpendioſa tranſactione potuiſſent. Ecce ſic exigere habetab homine rationē: qui ſeipſum pro homine dedit: ⁊ cōfixusclauis: legis morti ſe iunxit. Que cū ita ſint dilectiſſimi: intelligamꝰ quia effugere intolerāda ſupplicia ⁊ incēdia eterna non poterūt: niſi qͥ prius in ſe ignē carnalis concupiſcētieac multimode cupiditatis extinxerint. Et ideo fratres chariſſimi cōuertamꝰ nos ad meliora: dū in noſtra ſūt poteſtateremedia. Curramus dū lucem habemꝰ: ne pretereūtia ſalutis tꝑa negligamus. Hic extinguamus mortem moriendopeccatis: hic vitam vite meritis comparemus.ij. ¶ De eo quod apoſtolus dicit. Pax fratribuset charitas cum fide magna. Homelia. xvij. Inqua de pace: charitate ac fide ſpecialiter tractat.Cd̓m vaſis electionis confeſſionem atqꝫ doctrināqm̄ fides mīe dei donum eſt: lectionibus canticisj.Iſermonibus diuinis: et quod eſt precipuū gr̄a ſuaMedificet dn̄s cor veſtrū: vt quod verū auditis: nondaiij. audiatis ad iudiciū ſed ad premiū. Faciet hoc: qm̄ qui promiſit potens eſt et facere: ita credidit abraā dans gl̓iam deoUnde et pleniſſime credēs: qm̄ q̄ ꝓmiſit potēs eſt et facere:magnum noſtrū gaudiū nobis ꝓmiſit: abrae nos ꝓmiſſiōisfilijſumus. Qn̄ enim dictū eſt abrae. In ſemine tuo bn̄dicēt̉oēs gētes: nos ꝓmiſſi ſumus. Ergo ip̄e nos fecit fidei filiosiiij abrae: qͥpotens eſt facere quod miſit. Nemo dicat. Ego feciNon enim ꝓmittit deus: et facis tu. Poteſt autē recte dici:qꝛ q̄ promittis tu: facit deus. Tu enim infirmus es: tu omnipotens nō es. Qn̄ enim promittis niſi faciat deus: inanis eſtꝓmiſſiotua. Dei aūt ꝓmiſſio non pēdet ex teſed ex illo. Sedego inquis: credidi. Cōcedo. Uerū dicis. Tu credidiſti: ſednon tibi tu fidē dediſti. Unde aūt credidiſti: niſi ex fide? Fides in te donū dei eſt. Audi apl̓m ipſum fidei diſputatorem:vj. et gr̄e magnū defenſorē: audi eū dicentē. Pax fratribus etcharitas cuꝫ fide magna. Tria dixit. Pax: charitas: fides.et. A fine cepit: ad initiū terminauit. Initiū eſt enī in fide: finis.x. ⁊ in pace: qꝛ enī credimus ip̄a eſt fides. Sed fides dꝫ eē xp̄ianorum: nō demonioꝝ. Nā ſicut dicit Iacobus apl̓s. Et dei. ij. mones credūt et contremiſcūt. Et demones dixerūt chriſtoTu es filiꝰ dei. Cōfitebant̉ demones: qd̓ nō credebāt hoīesIlli tremuerūt: illi occiderūt. Quid enī? Quia dixerunt deiij. mones. Tu es filius dei: ſcimus qͥſis: ideo regeneraturi ſūtcū filio dei? Abſit. Diſcernenda eſt gͦ fides demonū a fide ſanctorū. Plane diſcernēda vigilanter ⁊ diligēter. Nā et petrꝰvj. hoc dixit dn̄o dicēti. Quem me eſſe dicitis? Tu es chriſtusfilius dei viui. Et dn̄s. Beatus es ſymon bariona. O domīehoc tibi dixerūt ⁊ demones. Quare ipſi nō ſunt btī? Quare:IQuia demones hoc dixerūt timore: petrus amore: iō initiūeſt a fide. Sed quali fide? Quam definiuit apl̓s. Neqꝫ circūciſio aliquid valet: neqꝫ preputiū: ſed fides. Dic̄ que fides?c. Que ꝑ dilectionem operat̉. Hanc demones nō habēt fidemq̄ per dilectionem operatur: ſed ſoli ſerui dei: ſoli ſancti dei:ſoli fide filij abrae: ſoli filij dilectiōis: filij promiſſionis. Iōeſt ⁊ charitas dicta. Tria illa dicta ſunt ab apl̓o. Pax fratribus et charitas cū fide. Unde pax et charitas? Un̄ charitascū fide? Si enim nō credas: non amas. Dixit gͦ apl̓s ſic incipiens a fine: et veniēs ad initiū. Pax: charitas cū fide. Nosdicamus. Fides: charitas: pax. Crede: ama: regna. Si eniꝫcredis et non amas adhuc non diſcreuiſti fidem tuā ab eis qͥtremebant et dicebant: Scimus quia ſis filiꝰ dei viui. Ergotu ama: qꝛ charitas cū fide ipſa te ꝑducit ad pacē. Quā pacēUeram pacē̓: plenam pacē: ſolidā pacem: ſecurā paceꝫ. Ubinulla peſtis: nullꝰ hoſtis. Ipſa pax eſt finis oīm deſideriorūbonoꝝ. Charitas cū fide: ⁊ ſi ſic dicas: bn̄ dicis: fides cūcharitate. Magna gͦ bona ꝯmemorauit apl̓s. Pax fratribus etj. charitas cū fide. Magna bona. Sꝫ dicat: vn̄ bona iſta: vndeſunt: a nobis an̄ a deo?. Si dicis a nobis: ī te gl̓iaris nō ī deoSi aūt didiciſti: qd̓ ait ip̄e apl̓s. Ut qͥ gloriat̉: ī dn̄o gloriet̉

ꝯfitere pacē: charitatē cū fide: nō tibi eē niſi a deo. Sꝫ reſpōdes mihi. Tu hͦ dicis: ꝓba qd̓ dicis. Probo: ip̄m apl̓ꝫ teſtēvocabo. Ecce hētis. Apl̓s dixit. Pax fratribꝰ ⁊ charitas cūfide. Ip̄e dixit. Quid ip̄e dixit? Un̄? Sequit̉. Pax fratribꝰ⁊ charitas cū fide: a deo patre nr̄o ⁊ dn̄o ieſu xp̄o. Quid gͦ habes qd̓ nō accepiſti? Si aūt accepiſti: qͥd gloriaris quaſi nō j. tacceperis? Non ſic gloriatus ē abraā? Ex fide gloriatus eſtQue eſt fides plena ⁊ ꝑfecta? Que credit ex deo eē oīa bonanr̄a: ⁊ ipſam fidē. Iterum dicit apl̓s. Mīam cōſecutus ſum. j.Oconfeſſio. Non ait mīam cōſecutus ſum: quia fidelis eraꝫſed vt fidelis eſſem mīam cōſecutus ſum. Ueniamus ad eiusprimordia: videamus ſaulū ſeuientē: ſpectemus furentem:ſpectemus odia anhelantē: ſanguinēqꝫ ſitientē. Spectemusfratres eū magnū ſpectaculū. Ecce poſt ſtephani necē: poſt Aeffuſū teſtis dei lapidibus ſanguinē. Ubi veſtimēta ẜuabatlapidantiū vt in eorū etiā manibus lapidaret: tunc diſperſi Aſunt fratres qui erant hieroſolymis cōgregati: ⁊ ille ſeuienscui paruū erat vidiſſe ⁊ fudiſſe ſāguinē ſtephani: accepitlit. Ateras a principibus ſacerdotū vt iret damaſcū: et quoſcunqꝫ Dibi inueniret xp̄ianos vīctos adduceret. Et ibat. Hec pauli arvia erat: cuius via nondū erat xp̄s: adhuc ſauli: nōdū pauli.Ibat. Quid habebat in corde? Quid niſi malum. Date mihimerita eius. Si merita queris: dānationis ſunt nō liberationis. Ibat gͦ ſeuire in mēbra xp̄i: ibat ſanguinē fundere: ibatlupus paſtor futurꝰ. Sitiebat. Nō enim poterat aliter ire adilla ꝓpter q̄ ibat. Et cū ſic ambulabat cogitabat: anhelabatcedes: conducit pedes eius ira: mouet mēbra odiū dū ꝑgit⁊ ambulat: obtēperat mācipiū crudelitati: ⁊ ecce vox de celoSaule ſaule: qͥd me ꝑſequeris? Ecce quare dixit. Mīam cō­ Aſecutus ſum. Ut fidelis eſſem? Erat infidelis: parū eſt: erat ī j. ꝯͣipſa infidelitate crudelis: ſed mīam cōſecutus eſt vt fideliseſſet. Quis dicturus ē deo dicenti: hoc volo. Ergo dn̄e ille qͥtāta fecit: tāta mala ī ſanctos tuos facere cupiebat. Tali eūmīa dignū exiſtimas? Hoc volo. An oculꝰ tuus nequā eſt: qꝛ ꝓbonus ſum: Habete fidē: ſed vt habeatis fidē: orate fide. Sꝫorare fide nō poteſtis: niſi fidē habeatis Non enī orat niſi fides. Quō enī inuocabūt in quē non crediderūt? Aut quō cre Rdent ei quē nō audierūt? Quō aūt audiēt ſine p̄dicāte? Aut Dquō predicabūt ſi nō mittant̉? Iō loqͥmur: qꝛ miſſi ſumꝰ. Au li. idite nos: audite illū ꝑ nos. Ergo ait aliqͥs. Inuocamꝰ deū:vt det nobis ꝑſeuerare in his bonis q̄ habemus: ⁊ addere bona q̄ nō habemus. Preceſſit gͦ fides q̄ rogat. Certe totū datdeus. Ut enī daret mihi rogaui vt rogarē: prius credidi. Ergo mihi dedi qd̓ credidi: ⁊ deus dedit qd̓ credēs oraui. Soluatur queſtio. Nō enīparua eſt. Hoc te video loqui: quia tuprior dediſti aliqͥd deo vt cetera daret tibi. Dediſti qͥppe illifidem tuā et or̄onem tuā: ⁊ vbi eſt qd̓ ait apl̓s. Quis enim co­ ingnouit ſenſum dn̄i: aut quis cōſiliarius eiꝰ fuit. Aut qͥs priordedit ei: ⁊ retribuet̉ illi? Ecce qualis vis eē? Ergoprior dediſti deo: ⁊ hoc dediſti quod tibi nō dedit deꝰ? Inueniſti vn̄dares? Hō mendice vnde habuiſti. Ergo vnde dares aliqͥdhabuiſti? Quid enī habes qd̓ nō accepiſti? Ergo de dei das jͣ. ſdeo? Ex eo qd̓ tibi dedit: a te accepit? Nam mendicitas tuaniſi prior dediſſet: inaniſſima remaneret. Audite vn̄ hoc euidentius ꝓbetis. Ecce vos qꝛ credidiſtis ⁊ accepiſtis. Quiddicimus de his qui nondū crediderūt: qͣles erant? Saulusqͥ nondum crediderat: aut accepit vt crederet: poſtea qͣꝫ credidit chriſto: tunc cepit inuocare xp̄m. Ab illo accepit vt crederet: et credēdo īuocaret: inuocādo cetera acciperet. Quidputamus fratres? Saulus anteqͣꝫ crederet: orabant ꝓ illo qͥcrediderāt an nō orabāt? Dicatur mihi: ſi nō pro illo orabātquare dixit ſtephanꝰ. Dn̄e ne ſtatuas illis hoc delictū? Orabatur ⁊ ꝓ illo: ⁊ pro alijs infidelibus vt crederēt. Ecce nōdūhabebant fidē: ⁊ or̄onibus fideliū accipiebāt fidem. Nondūhabebāt qd̓ deo offerrēt: quia nōdum erant mīam conſecutivt fideles eſſent. Deniqꝫ poſtea qͣꝫ ſaulus iſte cōuerſus ē: vnavoce eliſus et leuatus eſt. Eliſus perſecutor: leuatus predicator. Poſtea qͣꝫ cepit euangelizare fidē quā aliqn̄ vaſtabatqͥd de ſe dixit? Erā aūt ignotus facie eccleſijs iudee q̄ſunt ī Gxp̄o: tātū aūt audiebāt qꝛ is qͥ aliqn̄ nos ꝑſequebat̉: nūc euā­ Dgelizat fidē quā aliqn̄ vaſtabat: ⁊ in me magnificabant deū. dn̄Nunqͥd dixit. Et ī me magnificabāt me; ⁊ ī me qͥ euāgelizabā fidē quā aliqn̄ vaſtabā: nō memagnificauerūt ſed deum?Ergo ipſe fecit vt ſaulꝰ depoſita tunica veteris peccati pau

1. Cor. j.

j. Retrac.xxij.

Eze. xxiiij

Ephe vj.

Ephe vj.

1etrac.xxij.

Gal̓. v.

Ephe. vj.

Marci. iij.

Gal̓. iiij.Gen̄. xxj.

Rom̄. iiij.

De gr̄a et.li. ar. xxx. ⁊xij.

De 20li. ar. xxx. ⁊xlj.Iacobi. ij.

AEphe. ii.

Ephe. vj

Mat. xv.

Roma. iiij

Gal̓. iiij.Gen̄. xxj.

xlj.Iacobi. ij.

S

Gal̓. j.De verbisdn̄i. xviij. c

Act̉. viij.

Act̓. vij.Act̉. viij.Act. ix.De verbisapl̓i. ix. c.

Matth. xxC

Act. ix.De verbisapl̓i. ix. c.

Roma. x.De gr̄a etli. ar. xxx.

Roma. x.De gr̄a etli. ar. xxx.

Act. ixj. Thimo.

Act̓. vij.

Roma .xj.

Cor. iiij.

j. Cor. iiij

Thimo. j.

D