ancti Auguſtini. Homelia. xij. et xiij.

Sancille parcit. Si nos agnoſcimus: ille ignoſcit Primo homininon dictū eſt. Confitere peccatuꝫ: quia nō fecerat qd̓ fateret̉ſed dictū eſt ei vt nō peccaret. Non obtemperauit: peccauit.Nati ſumus mortales ex vinculo peccati: ꝓpagata eſt miſeria noſtra per ſucceſſionē fragilitatis humane: ⁊ dicit̉ nobisFatemini peccata veſtra. Serpēs aūt ille quō tūc inſtitit vtnon ſeruaret homo quod illi dictū eſt ne peccaret: ſic nunc inſtat vt non ſeruet homo quod ei dictū eſt. Confitere peccatūQuomō enim tūc fecit vt caderet qͥ ſtabat: ſic nūc agit ne ſuigat qui cecidit. Itaqꝫ aduerſus incātationes eiꝰ et inſidiasquibus nunc impedire vultreditū noſtrū: ſuſcipiamꝰ precepta ſaluberrima aduerſus eū qui nunc impedire vult nobisconfeſſionē peccati. Ꝙꝛ ſcit non nos poſſe redire niſi ꝑ hūilitatem: qui ꝑ ſuperbiā lapſi ſumꝰ. Dux nobis ipſe fuit ad ſuꝑbiam: mō ad humilitatē ducē xp̄m ſequamur. Dicit hominiſerpens ille ꝑ mathematicos ⁊ manicheos: ne cōfiteatur hōn. peccatum. Per mathematicos ſic loquitur. Nūquid homoā. peccat? Stelle ſic poſite ſunt: neceſſe eſt vt faciat hō peccatūDicit ergo per mathematicos: qꝛ ſtella facit vt homo peccetNam ipſe nō peccat. Si blaſphemias cōuertit in deū. Crea-tor enim ſtellaꝝ deus eſt: et dum non vult hō ſe accuſare ī ecquod fecit: deū accuſat a quofactus eſt hō. Item per quoſdāmanicheos ita ſuggerit. Nō tu peccas gēs tenebraꝝ peccat:tu non habes peccatum. Dicithec aīe: ⁊ erigit eam in ſuꝑbiāvt putet quia nō peccat. Non eſt hoc tollere ſed geīare pctm̄.Item multi ſic cōfeſſionē peccati fugiunt: vt ipſum ſathanāaccuſent: ſe aūt nihil mali feciſſe dicant. Et cum caſtiganturaliqui ⁊ d̓r eis: quare hoc feciſtis? Reſpondēt: Ꝙꝛ diabolushoc fecit. Non eſt enī vnde plus gaudeat diabolꝰ: niſi qn̄ hōdicit ꝙ ipſe faceret vt peccaret. Qn̄ enim dicit diabolus hocfecit: non ſe accuſat: et dū peccata ſua diſſimulat confiteri: indulgentiam nō meretur accipere. Reſpondet gͦ ⁊ dicit. Diabolus hoc fecit: quaſi reuera traxerit eū di abolus: aut violētiam fecerit. Suadere enī et ſollicitare pōt: cogere oīno nonpōt. Et ideo cum ꝑ dei adiutoriū in poteſtate tua ſit vrū conſentias dia bolo: quare non magis deo qͣꝫ ipſi obtēperare deliberas? Si enim ſolus diabolus daret cōſilium et deus taceret: haberes quo excuſari poſſes. Cum vero xp̄s tibi et cōſciētia tua contradicat: et ꝑ ſcripturas diuinas audias in eccleſia: ꝙ non debeas facere malum: quare eligis mortē ⁊ deſeris vitā: et magis vis ſequi diabolū ad luxuriam qͣꝫ obtemperare xp̄o qui te inuitat ad vitam eternaꝫ? Rogo ergo vosfratres chariſſimi quare ſathanas ſeducit ad peccādum: cūdeus poſuerit homini in poteſtate nō cōſentire ſathane? Eſtenī a dextris quodāmodo precipiēs deꝰ: a ſiniſtris ſeducēsſathanas: hō in medio conſtitutus. Cor qd̓ inclinatur ad diabolum: quare nō potius erigitur ad deū? Non enim diabolꝰcogendo ſed ſuadendo nocet: nec extorquet a nobis cōſenſuꝫſed petit: Nos diabolū non adiuuemus: ⁊ vincimꝰ. Dat qͥdēille cōſiliū: ſed deo auxiliante noſtrū eſt vel eligere vel repudiare quod ſuggerit. Attendite ⁊ aliud: quando dicit homoꝙ ſeductus ē aſathana: qn̄ dicit ſe ſeductum: cōfitet̉ ex parteſed tn̄ negat ſe feciſſe ⁊ dicit. Egonihilfeci: diabolꝰ fecit. Conatus eſt dicere illud adā. Ipſe ſe enī excuſare voluit de muliere: mulier excuſare ſe voluit deſerpente. Dn̄s autem deusqͥ liberuꝫ arbitriū dedit homini: et eū precepto ſuo aduerſusſerpentis venena firmauerat: nō audiuit iſtas excuſationes.Qꝛ mulier ꝓpterea data erat vt doceret̉ a viro: nō vt doceretvirum. Et ſic erat cōſtituta volūtas amboꝝ: ſic erat fabri catum liberū arbitriū: vt ſi nollet cōſentire ſerpenti: diſcēderetſerpēs in ſua falſitate ꝯfuſus: ⁊ remaneret hō in dn̄o creatorefirmatus. Iſta ſunt mala verba q̄ diximus: qꝛ modo ſerpensvult ſuadere excuſationes peccatoꝝ Tūc fecit qd̓ non accuſes: mō aūt vult facere qd̓ excuſes. Deꝰ cōfitenti tanqͣꝫ ī apertum ſinum indulgentiā paratus erat dare: excuſas: claudisſinū: includis peccatum: excludis indulgētiā peccati. Eccequid feciſti? Nō vt tolleret̉ pctm̄ vt dixi iamdudū: ſed intercluderetur medicina pctī. Sanare te habebat deus ꝑ indulgētiā ſi fatereris: queris ꝑ quē excuſes: ſed nō querit ille quēꝓ te puniat. Dic ergo deuoto corde qd̓ dixi paulo ante. Egodixi: dn̄e miſerere mei. Quare addidit. Ego dixi? Proptermanicheos qͥ dicūt: nō tu peccas. Clama. Ego dixi dn̄e miſerere mei: ſana aīaꝫ meā qm̄ peccaui tibi. Sanat te deꝰ: cōfitere tantū vulnus tuū. Iaces ſub manibus medici: patiēter

implora auxilium. Fouet: vrit: ſecat: equanimiter tolera: tm̄ 2noli attēdere niſi vt ſaneris. Sanaberis aūt ſi oſtēdas te me etdico: non quia ille nō videt ſi tute abſcōdas: ſed ipſa cōfeſſio ininitium ſanitatis eſt. Emendabit me iuſtus in mīa ⁊ arguetme: oleū aūt peccatoris nō impīguet caput meū. Quid ē hͦ2 veMelius eſt mihi vt quādo videt iuſtus peccatum meū emēdet me: nō mihi parcat: dicat quia peccaui: ſeuiat in peccatūmeum: vt me liberet a peccato. Uidetur acerbe clamare: ſedintus lenis eſt in mīa. Ideo dixit. Emendabit me iuſtus inmīa et arguet me. Quando ergo arguit: et quando clamat: etquādo iuſtus ſeuit: miſeretur: ettotum illud de mīa paternaeſt: non de ſeuicia inimici. Magis auteꝫ quando non vult teteneri ſub peccato: magis amāt quiaſecat. Nō vult enī putredine peccati cetera membra tua contabeſcere: ferrū profert:ſed noli timere: noli paueſcere: medicuꝫ eſt ferrū. Non cōtrate ferrūfert̉: ſed cōtra vulnus tuū. Ergo ſic ait. Emendabitme iuſtus in mīa et arguet me: oleum autem peccatoris nonimpinguet caput meum. Quid eſt autem oleum peccatoris:niſi blandimentum adulatoris? Siquis aliquem vehementer obiurget: videtur ſeuire inpeccatū ira eius: ⁊ libere ei dicat mala q̄ commiſit: et ille imitabitur fortaſſe obiurgatoreꝫſuum ſimul cū illo iraſcitur peccato ſuo. Quare dictū ē. Ira­ 11ſcimini et nolite peccare: q̄ dicitis in cordibus veſtris: ⁊ ī cubilibus veſtris cōpungimini. Ergo dicat ille vera: forte corrigitur: alius vero veniat ad eū ⁊ aſſentet̉ ⁊ dicat: immo laudabiliter feciſti. Qm̄ laudatur peccator in deſiderijs anime Pſue: et qui iniqua gerit benedicitur: diffluit: letus vocatur:Auarus eſt et dicitur de eo: quia ſeruat remſuā. Uindicat ſe Lde inimico: cū dictū ſit. Dimitte vt dimittatur tibi: comīs vocatur. Sic ꝯſidera cetera quemadmodū aſſentatores: ideſtadulatores habeāt verba fallacia: habeant noīa laudis: ipſaeſt vnctio peccatoris. Nos auteꝫ audiamus prophetā dicētem. Populus meus qui vos felices dicunt: in errorem vos Etmittūt: et conturbant ſemitas pedum veſtrorum. Ergo ſi dicatur ab aliquolibere peccatuꝫ alicuius: et ab aliopalpeturſi videat aliquis tertius ⁊ interrogatur quid ſit factū: nonneita ſolet reſpondere. Ille dixit ei vera et non eſt blanditus?Quid ille alter? Quid fecit? Unxit ei caputet abſceſſit Nosvero fratres ſi vere ſpiritales mediciſumus: et de animaruꝫveſtrarū remedio attentius cogitamus: nō debemus palpare quenqͣꝫ: nec vos: nec nos. Confiteamur peccata noſtra: nōexcuſemus: tufeciſti: tu reus es: tu peccata tua cōfitere: tibiignoſcitur. Si autem dicas. Non ego feci. Ubicunqꝫ ꝟba excuſare volueris: peccatum tuū manet in te. Peccatireus es⁊ non illius peccati tantummodo quod feciſti: ſꝫ huius etiāſuperbie quod confiteri noluiſti. De quo peccato nos dominus liberare dignetur. Qui cum patre et ſpirituſancto viuitet regnat in ſecula ſeculorum. Amen.¶ De eo quod ſcriptū eſt. Ne tardes cōuerti ad Edeum: neqꝫ differas de die in diē. Homelia. xiij.Udiuimus fratres chariſſimi per prophetā dicē¶ ¶ tem deum. Ne tardes conuerti ad deum: neqꝫ dif UIferas de die indiem. Subito enim venit ira eiusIen. et in tempore vindicte diſperdet te. Promiſitenītibi: quoniam quo die conuerſus fueris: obliuiſcit̉ mala tuapreterita: ſed nunqͣꝫ vitā craſtini diei promiſit tibi. An fortenon tibi illam promiſit deus: et ꝓmiſit illam tibi mathematicus vt damnet te et illum: Deus diem mortis incertum ſalubriter conſtituit. Diem vltimum ſuum quiſqꝫ ſalubriter cōgitet. Miſericordia dei eſt: quia neſcit homo quando moriatur. Latet vltimus dies: vt obſeruētur omnes dies. Sed tenet te mundus: illecebre circumquaqꝫ blandiuntur: delectatte pecunie magnitudo: delectathonoris fulgor: delectatpotētie terror. Delectant iſta: ſed audiatur apoſtolus. Nihil in j. ītulimus in hunc mūdum: ſed nec auferre quid poſſumꝰ. Honor te querere debet: nō ipſum tu. Debes enim in loco humi­ Lliori diſcumbere: vt qui te inuitauit faciat te ad honoratiorem locum aſcēdere. Si autem noluerit: vbi recumbis manduca. Quia nihil huc intuliſti in hunc mundum. Parum eſttibi: qꝛ de alienomāducas? Diſcūbe vbicūqꝫ ⁊ māduca. Dicturꝰ es de meo. Audi apl̓m. Nihil intulimꝰ ī hūc mūdū. Admundum veniſti: plenā mēſam inueniſti. Sed dn̄i eſt terra ⁊ Iplenitudo eius. Nā qͥ volunt (inqͥt) diuites fieri. Nō dixit qͥ j. ī

ij. de Gen̄ad litterā.xxvij. etlxxxiij. qxlv.

Gen̄. ij.

Gen̄. iij.

Psͣ .xl.

S

B

C

Ecc̄i. v.

Eſa. iij.

2xiiii

Luc̄. xiiij.

Hgͣ. iiij.

Luc̄. vj.

Psͣ. ix.

Ubi. sͣ

De naturaet gr̄a. xix.in fi.

Psͣ. cxl.

j. Thi. vj.

Psͣ. xxiij.Thi. vj.

E