ancti Auguſtini. Homielā. xj. et xij. . cxvii.

tur premia peruenire. Preſtante dn̄o noſtro ieſu xp̄o cui eſthonor ⁊ imperiū cū pr̄e ⁊ ſpirituſancto in ſcl̓a ſeculoꝝ. Amē.vj. ¶ De eo quod propheta dicit in pſalmo. Suſtine dominum: viriliter age: ⁊ confortetur cor tuū.Homelia. xj. In qua quomodo dominum ſuſtinere debeamus ſuccincte declarat.¶Requenter fratres cū pſalmiſta cantauimus. SuM Eſtine dn̄m: viriliter age et confortetur cortuū: ⁊ ſu¶ Ulſtine dn̄m Quid eſt: ſuſtine dn̄m: Uttūc accipiasqn̄ dabit: non tunc exigas qn̄ vis. Tempus dandinodū eſt. Suſtinuit te: ſuſtine illū. Quid eſt qd̓ dixi: ſuſtinuitte: ſuſtine illū? Si iam iuſte viuis: ſiiam ad illū cōuerſus es:ſi tibi diplicēt facta tua preterita: ſi iam placuit tibi eligerevitam bonā nouā: noli feſtinare exigere. Suſtinuit te vt mutares vitā tuam malā: ſuſtine illū vt coronet vitam tuā bonāNam ⁊ ſi ille non ſuſtineret: nō eſſet cui daret. Suſtine ergoqꝛ ſuſtētatus ēs. Tu vero qͥ non vis corrigi. Oquiſqͥs h̓ es q̄adhuc nō vis corrigi: qͣſi vnꝰ ſit: magis dicere debui: qͥcūqꝫhi eſtis. Tu tn̄ qui hic es qͥ ſtatuiſti corrigi: ſic loquar quaſiad vnū. Quiſquis non vis corrigi qͥd tibi promittis? Deſperando peris: anſperādo? Quiſquis deſperādo peris hͦ dicisin aīa tua. Iniquitas meaſuper me eſt: in peccatis meis cōtabeſco. Que mihi ſpes eſt viuēdi? Audi ꝓphetam dicentē.Nolo mortē impij: tm̄ reuertatur impius a via ſua peſſima ⁊viuat. Sperando peris. Quid eſt ſperādo peris? Hoc dicisin aīo tuo. Bonus eſt deus: miſericors eſt deus: ignoſcit oīa.ij. non reddet mala ꝓ malis. Audi apl̓m dicentē. Ignoras qm̄patiētia dei ad penitētiā te adducit. Quid gͦ reſtat? Quia ſiobtinuimus apud te aliqͥd: ſi intrauit in cor qd̓ dixi. Uideoquid mihi reſpōdeas. Uerū eſt nec deſpero vt deſperādo peream: nec ſpero male vt ſperandopereā. Non mihi illd̓ dicoIniqͥtas mea ſuper me eſt: iam nullā ſpem habeo. Nec mihiillud dico. Bonus eſt deus: nemini reddet mala. Nec illd̓ dico: nech̓ dico: p̄mit me ꝓpheta: p̄mit me apl̓s. Et qͥd dicis?Adhuc modicū tꝑs viuā: quō volo. Iſti ſunt qͥ nos fatigantplurimi ſunt: moleſti ſunt. Adhuc modicū tꝑs viuā quō volopoſtea me correxero. Utiqꝫ verū eſt quod ꝓpheta dixit. Nolo mortē impij: tm̄ reuertat̉ impius a via ſua peſſima ⁊ viuatQn̄ conuerſus fuero: delebit oīa mala mea. Quare non addoaliqͥd voluptatibus meis ⁊ viuo quantū volo: quō volo: poſtea me ꝯuerſurus ad deū? Quare hoc dicis frater? Quare:Quia ꝓmiſit deus indulgētiā ſi me mutauero. Uideo: ſciopromiſit deus indulgentiā: per ſanctum prophetā hanc promittit: et per me minimum ſeruū ſuū ꝓmittit: verū eſt quodꝓmittit: hāc ꝓmiſit ꝑ vnicū ſuū. Sꝫ qͥd vis addere dies malos diebꝰ malis? Sufficiat diei malicia ſua. Malus dies heic. ſternus: malus et hodiernꝰ: malus et craſtinus. An putas eēbonos dies: qn̄ ſatiſfacis voluptatibus tuis: qn̄ in luxurijsenutris cor tuū: qn̄ inſidiaris aliene impudicitie: qn̄ fraudeꝯtriſtas ꝓximū tuū: qn̄ ꝯmēdatanegas: qn̄ falſum ꝓ nūmoiuras: qn̄ exhibes tibi bonū prādiū: ideo putas: qꝛ bonū diēducis. Unde fieri pōt vt dies bonꝰ ſit cū malus ſit hō? Malos dies vis addere malis diebus? Rogo: aliquantū inquitdimittet̉ mihi. Quare? Quia ꝓmiſit mihi deus indulgētiā.Sꝫ craſtino die te victurū nemo tibi ꝓmiſit. Autlege mihi:quō legis ꝓphetā: euangeliū: apl̓m. Quia cūte conuerterisdeꝰ delet oēs iniqͥtates tuas. Lege mihi vbi tibi ꝓmiſſus ēcraſtinus dies: et viue craſtino die male? Ꝙqͣꝫ frater meusnō tibi hoc debui dicere. Lōga erit forte vita tua. Si longaerit: bona ſit. Quare vis habere longā vitā ⁊ malā? Autlōganon erit: et illa longa dꝫ te delectari: q̄ non habet finem. Autloga erit: et qͥd malierit: qꝛ diubn̄ vixiſti? Tu male vis diuviuere: bn̄ non viuis: et tn̄ craſtinū diemnemo tibi promiſitCorrigete: audi ſcripturā. Ne tardes conuerti ad deū. Uerba iſta mea nō ſunt: ſed ⁊ mea ſunt. Si amo: mea ſunt. Amateet vr̄a ſunt. Sermo iſte quē mō dico: ſancte ſcripture eſt. Siv. contēnis illū: aduerſariꝰ tuus ē. Sed audi dn̄m dicentē. Cōcorda cū aduerſario tuo cito. Audiāt oēs: ꝟba recitoſcripture diuine. Om̄ale dilator: o craſtini male appetitor: audi dominū dicentē: audi ſcripturā ſanctā predicentē. De iſtolocoſpeculatorſum. Ne tardes conuerti ad deū: neqꝫ differas dedie indiē. Uide ſi non vidit illos: vide ſi non inſpexit illos qͥdicūt. Craſtino bn̄ viuo: hodie male viuā: ⁊ cū cras venerit

melia. xj. et xij. Fo. cxvij.hoc dicturus es. Ne tardes cōuerti ad deū: neqꝫ differas dedie in diē. Subito enī veniet ira eiꝰ: et intꝑe vindicte diſperdette. Nunqͥd ego ſcripſi hoc? Nunqͥd ego delere illd̓ poſſū?Si deleuero: timeo deleri. Illud poſſū tacere: timeo tacere.Predicare cogor: territꝰ terreo. Timete mecū vt gaudeatismecū. Ne tardes cōuerti ad deū. Dn̄e vide q̄ dico. Domineſcias: qꝛ terruiſti me cū tuus ꝓpheta legeretur. Dn̄e noſti inilla cathedra timorē meū cū tuꝰ ꝓpheta legeret̉. Ecce dico:Ne tardes ꝯuerti ad deū: neqꝫ differas de die ī diē. Subitoenī veniet ira eius: et in tꝑe vindicte diſperdet te. Sed noloperdatte. Nolo mihi dicas: perire volo: q̄ꝛ ego nolo. Meliꝰeſt gͦ nolomeum qͣꝫ volotuū. Si lethargicus pater tuꝰ egrotaret inter manus tuas: ⁊ tu adeſſes iuuenis egrotanti ſeni: d⁊ diceret medicus: periclitatur pater tuꝰ. Somnus iſte gra­ iuedo eſt quedā letalis: obſerua eū: noli eū ꝑmittere dormireſi videris eū dormire excita eū: ſi parū eſtexcitare: vellica:ſi et hoc parū: ſtimula eū ne moriatur pater tuus: adeſſes iuuenis ſeni oneroſus. Ille in dulcē morbū reſolutus iret: oculos grauedine illa premēte clauderet: tu cōtra clamares pr̄noli dormire. At ille: dimitte me: dormire volo. Et tu: ſꝫ medicus dixit: ſi voluerit dormire: nō dormiat. Et ille: rogo dimitte me: mori volo. Sed egonolo: dicit filius patri: qͥ vtiqꝫoptat ſe mori. Et tn̄ vis differre mortē patris tui: et aliquāto diutius viuere cū morituro ſene pr̄e tuo. Dn̄s tibi clamatNoli dormire ne ineternū dormias. Euigila vt mecū viuasvt patrē habeas quē nunqͣꝫ efferes: ⁊ ſurdus es? Quid gͦ feciſpeculator? Liber ſū: non vos grauo. Scio dicturos eē quodam. Quid nobis voluit dicere. Terruit grauiter nos: reosnos fecit. Immo areatū volui liberare. Fedū eſt: turpe eſt.Nolo dicere malū: nolo dicere periculoſum: nolo dicere exicioſum. Turpe eſt vt vos fallam ſi deus menon fallit. Dominus mortem minatur impijs: nequiſſimis: fraudatoribꝰ: ſceleratis: adulteris: voluptatū inquiſitoribus: ſuis cōtemptoribus: detractoribus: murmurantibus et mores ſuos nō mutantibus. Dn̄s illis mortem minatur: gehēnas minat̉: interitum ſempiternū minatur. Quid volunt? Ut ego promittamquod ille non promittit? Ecce dat tibi ſecuritatem ꝓcuratorQuid tibi ꝓdeſt ſi pater familias nō acceptet? Procuratorſum: ſeruus ſum: vis dicā tibi: viue quō vis: dn̄s te nō ꝑdet:Securitatē tibi ꝓcurator dedit. Nihil valet ſecuritas ꝓcuratoris. Utinam dn̄s tibi ſecuritatem daret: et ego teſollicitum facerem. Dn̄i enī ſecuritas valet etiam ſi nolim. Mea vero nihil vaīet ſi ille noluerit. Que ē aūt ſecuritas fratres velmea vel veſtra: niſi vt dn̄i iuſſa intēte diligenterqꝫ audiamꝰ⁊ ꝓmiſſa fideliter expectemus? In his qͥbus fatigamur: qꝛhoīes ſumus: ipſius adiutoriū imploremꝰ. Ad illū ingemiſcamꝰ: p̄ces nr̄e non ſint ꝓ rebus ſecularibꝰ pretereuntibustrāſitorijs: ⁊ vice vaporis euaneſcētibus. Sed ſint p̄ces nr̄eꝓ ip̄a implēda iuſticia: ⁊ ſctīficatione ꝓ noīe dei. Non ꝓvincendo vicino: ſed ꝓ vincēda libidine: non proſananda carne: ſed pro domanda auaricia Hinc ſint preces noſtre: intusnos adiuuent luctantes ⁊ coronent vincentes.¶ De eo qd̓ btūs iacobꝰ dicit. Cōfitemini alter Iutrū pctā vr̄a: ⁊ orate ꝓ inuicē vt ſaluemini. Homelia. xij. In qͦ de cōfeſſione ſingulariter tractatquomodo nō ſolū deo ſꝫ ⁊ ſctīs ⁊ deū timētibusconfiteri debeamus.AN omībus ſcripturis diuinis fratres dilectiſſimiAAVvtiliter ac ſalubriter admonemur: vt pct̄ā nr̄a debeamus iugiter ⁊ humiliter non ſolū deo: ſꝫ etiam. Iº ſanctis ⁊ deū timētibꝰ cōfiteri. Sic enī ꝑiacobuꝫapl̓m nos admonet ſpūſſanctꝰ dicēs. Confitemini alterutrūpeccata vr̄a: ⁊ orate ꝓ inuicē vt ſaluemini. Et pſalmiſta. Cō 1fitemini dn̄o qm̄ bonus. Et iterum. Dixi ꝓnunciabo aduer­ Iſum me iniuſticias meas domino: ⁊ tu remiſiſti impietatemcordis mei. Quomō enim nobis peccatorum vulnera nunqͣꝫdeeſſe poſſunt: ſic et confeſſionis medicamenta deeſſe nondebēt. Nō enī ideo vult deꝰ vt cōfiteamur pctā nr̄a ꝙ ea ipſeſcire n̄ poſſit: ſꝫ qꝛ diabolꝰ hͦ deſiderat: vt inueniat qd̓ nobisante tribunal iudicis eterni obijciat: iō vult vt magis defendere qͣꝫ accuſare pctā nr̄a velimꝰ. Ecōtrario aūt deus noſterquiapius eſt ⁊ miſericors: vult vt ea cōfiteamur in hͦ ſcl̓o: nepro illis cōfundāt̉ poſtmodū ī futuro. Si enī nos cōfitemur

Matth. v

7gͣ. xxvj.

Psͣ.xxvj.

Mat. vj.j. Retrac.xviij.

Ecc̄i. v.

cuis

Ezeh̓. xxx.iij.

Ezeh̓. xxxiij.

Roma. ii.

B

C

: Ecc̄i.v.

De verbiodn̄i. Ser. lix. f.

Iacobi. v.

Psͣ. cxxxjPsͣ .xxxj.

p

A