Homelia. x.ancti auguſtini

Homelia. x.Poſtolū cum legeret̉ audiſtis: īmo omnes audiI Quimꝰ dicentē nobis: Uidete quomō caute ambuFletis: nō vt inſipientes ſed vt ſapientes: redimenVtes tempꝰ qm̄ dies mali ſunt. Dies malos fratresV AAdue res faciūt: malicia ⁊ miſeria. Per maliciā hoīm. ducuntur dies mali. Ceterū dies iſti quantū pertinēt ad ſpacia horarū: ordinati ſunt: Ducunt vices ſuas: agunt temꝑa. Oriturſol ⁊ occidit: Soliterū oritur ⁊ occidit: Ueniūt tꝑa: tranſeūttempora. Cui moleſta ſunt tꝑa: ſi hoīes ſibi moleſti nō ſunt?Ergo dies malos: ſicut dixi: due res faciunt: miſeria hoīm⁊ malicia. Sed miſeria hominū cōmunis eſt: nō debet malicia eſſe cōmunis. Ex quo em̄ de peccato adam omnes miſerinati ſumꝰ: cōmunis eſt miſeria. Sꝫ cōtra generationem quenos miſeros fecit: ꝓuidit deꝰ regenerationē vnde nos a miſeria liberaret. Generatiomittit in miſeriā: regeneratio deſignat ad beatitudinē. Non em̄ qꝛ dixi: regn̄atio liberat a miſeria: iam nos ꝯtinuo vt regenerati ſumꝰ beati ſumꝰ. Si moxregenerati iam beati eſſemꝰ: ⁊ dies bonos ageremus: nō nobis apoſtolꝰ diceret: qui iam regeneratis ⁊ fidelibus loquit̉:Redimentes tempus qꝛ dies mali ſunt. Et regenerati diesmalos ducimꝰ: quouſqꝫ finiat̉ pena mortalitatis et ſuccedatgratia ſumme felicitatis. Si nihil nobis ad futurū ſeculumprodeſt ꝙ colimꝰ deum: vt qͥd colimꝰ eum? Ut hic habeamꝰfelicitatē. Quanti illā habent qui nō colūt deuꝫ? Ut hic ſeneſcamus ⁊ decrepiti efficiamur. Quāti ſeneſcunt blaſphematores dei? Ideo colēdus eſt deꝰ: vt cultores illius habeāt filios ⁊ nō ſint ſteriles? Filios deꝰ ⁊ leonibꝰ ⁊ onagris ⁊ ſerpētibus dat. Non ergo promagno ⁊ vero bono petendū eſt: qd̓⁊ iudeis ⁊ paganis ⁊ hereticis: etiā ⁊ ipſis beſtijs datur. Atrū em̄ ⁊ argentū: honores: filios ⁊ patrimonia multa habentetiā ⁊ mali. Qui em̄ vere chriſtianꝰ eſt nō iſta omnia tranſitoria debet petere: ſed totū pondus intētionis vel oratiōis ſuead expetendā eternā beatitudinē debet impēdere. Iſta eniꝫtemꝑalia bona: ⁊ qn̄ dat deus: gratie agant̉: ⁊ qn̄ tollit: ſimiliter gratie agant̉. Iſta qn̄ voluerit tribuet: qn̄ voluerit tollet:tantū eſt vt ſeip̄m nobis nō auferat. Nemo ergo dicat in corde ſuo fratres quādo auditꝭ lectionē iſtā beati apoſtoli: Redimētes tempꝰ qm̄ dies mali ſunt: nemo dicat in corde ſuo:parentes noſtri dies bonos habuerūt: nos malos dies habemus. Quare? parētes noſtri: nunqͥd non chriſtiani fuerunt?Iſta lectio nō eſt recitata ab ipſis temporibꝰ apoſtoloꝝ: ante tot annos qn̄ recitabat̉ non ad eam gemebat̉: ⁊ qd̓ dicebatnō agnoſcebat̉: ex eo ꝙ lapſus eſt adam ⁊ de par adiſo ꝓiectꝰeſt: nunqͣꝫ fuerūt dies niſi mali. Iſtos pueros qui naſcunt̉ interrogemꝰ: quare a ploratu īcipiāt qui ⁊ ridere poſſunt. Naſcitur ⁊ ſtatim plorat: poſt neſcio quot dies ridet. Quādo plorabat naſcēs ꝓpheta ſue calamitatis erat: Lachryme em̄ teſtes ſūt miſerie. Nondū loquit̉ ⁊ iam ꝓphetat in labores ⁊ futurū in timore: ⁊ ſi bene: bn̄. Bene ſi vix erit: ⁊ iuſtꝰ fuerit: certe in medijs tentationibꝰ poſitus ſemꝑ timebit. Quid em̄ qꝛij. iuſtus eſt: Ecce iuſtus eſt. Quid ait apl̓s? Om̄es em̄ qui volunt pie viuere in xp̄o ꝑſecutionē patient̉. Ecce qꝛ dies maliſunt: ſine ꝑſecutione hic viuere iuſti nō poſſunt: Sed dicitismihi. Quid? Qn̄ pax eſt: quādo ꝓuinciarū iudices honorāteccl̓iam: qn̄ inimicos reges eccleſia nō patit̉: quādo omēs leges pro ipſa ſunt: quomo qui pie viuūt ꝑſecutionē patiūtur:Qui inter malos viuunt ꝑſecutionē patiunt̉. Quare? Qꝛ oēsmali perſequunt̉ bonos: nō ferro ⁊ lapidibꝰ: ſed vita ⁊ mori-bus. Nunqͥd aliquis ſanctum loth ꝑſequebatur in ſodomis?Nemo illi moleſtꝰ erat: ⁊ tameninter impios viuebat: interimpuros: immundos: ſuperbos: blaſphemos ꝑſecutionē patiebatur: nō vapulando ſed inter malos viuendo. Omnis em̄qui iuſtus ⁊ pius eſt: quando videt aliquos male viuere: luxurie ſeruire: iuſticiaꝫ nō tenere: ſuperbiā ſectari: charitatēcontēnere: quādo iſtos tales vidēt illi qui boni ſunt dolēt: affligunt̉ ⁊ contriſtant̉. Lugent em̄ cū apoſtolo eos qui peccauerunt ⁊ nō egerūt penitentiā. Quiſquis me audis ⁊ nonduꝫviuis in chriſtopie: incipe in xp̄o pie viuere. Et pro quo dico. Nunquid apoſtolꝰ Paulꝰ qui eo tꝑe fuit quando adhucin mundo fides noua ſeminabat̉: ⁊ neceſſe erat vt multos aduerſarios pateret̉: qꝛ hoc dictū eſt de chriſto. In ſignum cuicontradicet̉. Nunquid eas tantuꝫ ꝑſecutiones cōmemorat:quas patiebat̉ vel a iudeis vel agentibꝰ? Non ipſas tantuꝫ

naꝫ illas ſic cōmemorat: A iudeis quinquies quadragenas ij.vna minus accepi. Lapidatꝰ ſum: ⁊ cetera que nouimꝰ qn̄ legimus. Sed ille erāt etiā perſicutiones: ſine quibꝰ in hoc ſeculo nullꝰ iuſtus viuere poteſt Foris pugne: intus timores. iſ.Deniqꝫ cuꝫ cōmemoraret peritula ſua: Periculis inquit in ij.mari: periculis in fluminibꝰ: periculis in deſerto: periculisa latronibꝰ: periculis in falſis fiatribꝰ. Cetera pericula poſſūt quieſcere: pericula a falſis fiatribꝰ quieſcere vſqꝫ in finēſeculi nō nouerūt. Redimamꝰ eigo tempꝰ qm̄ dies mali ſūt.Expectatis a me forte ſcire: qͥd eſt tempꝰ redimere. Quō habemus redimere tp̄s: dicturꝰ ſun: qd̓ pauci audiūt: pauci ferūt pauci aggrediunt̉: pauci agūt tn̄ dicāqm̄ ip̄i pauci qͥ meaudituri ſūt: inter malos viuūt: qn̄ dies mali ſunt. Redimere tp̄s hoc eſt: qn̄ aliquis tibi ingerit litē: perde aliqͥd vt deovaces nō litibꝰ perde: Ex eo ꝙ perdis preciū eſt tꝑis. Certeqn̄ pro tuis neceſſitatibꝰ ꝓcedis adpublicuꝫ: das nūmos etemis tibi panē aūt vinū autoleū aūt ignū aut veſteꝫ aut aliquā ſupellectilē: aut quodcūqꝫ tibi opꝰ eſt: das ⁊ accipis: aliqͥd amittis: aliqͥd accipis: hoc eſtimate. Nā ſi nihil amittas⁊ habeas qd̓ nō habebas: aut inueniſti aūt donatū accepiſti:authereditate acqͥſiſti. Qn̄ aūt aliqͥd amittꝭ vt aliqͥd habeastūc emis. Qd̓ habebis emptū eſt: qd̓ amittis preciū eſt. Quōergo ꝑdis nūmos vt emas tibi panes: ſic ꝑde nūmos vt emaſtibi quietē. Et hoc eſt tp̄s redimere. Prouerbiū notū eſt punicū: qd̓ quidē latine vobis dicā: qꝛ punicenō oēs noſtꝭ. Punicū em̄ ꝓuerbiū antiquū: Ut em̄ habeas tp̄s quietū: perdealiqͥd. Audi ꝓuerbiū antiquū vtile ⁊ neceſſariū. Peſtilētiaante oſtiū venit ⁊ nummū querit: Duos illi da ⁊ ducat ſe. Peſtilētia eſt homo malꝰ: qͥ te vult ꝑ calūniam expoliare. Peſtilentia eſt hō malus calūniator: ꝓditor. Iſte talis ſic eſt: quōpuſtula mala in corꝑe. Sicut em̄ qn̄ puſtulā incurrithō: deſiderat vt cito ſpōdolū faciat: ⁊ optat vt ſine aliqua mora ipſamala puſtula aliquā ꝑticulā tollat de corꝑe: ⁊ cum ipſa diſcedat: ne venenū ipſiꝰ totū corpus occupet ⁊ animā petat. Itaetiā qn̄ iniquus ⁊ malꝰ homo qui nō vult niſi litibus vacare:aliquā tibi calūniaꝫ facit: puta illū eſſe puſtulā malā: ⁊ acqͥeſce vt qualēcunqꝫ particulā de ſubſtātia tua perdas: ne dumtenimiū litigando occupas: quietū cor habere ⁊ deo vacarenō poſſis. Nunqͥd nō ſupradictū ꝓuerbiū de euāgelio videt̉natū? Nunqͥd aliud dixit dn̄s qͣꝫ redime tempꝰ qn̄ ait: Si qͥs Avult iudicio tecū ꝯtendere: ⁊ tunicā tuaꝫ tollere? Auocare tehabet litibꝰ a deo tuo: nō habebis quietum cor: nō habebistranqͥllum animū. Euerteris cogitationibꝰ tuis: irritarꝭ aduerſus ip̄m aduerſariū tuū: Ecce tp̄s ꝑdidiſti. Quanto meliꝰ nummū amitteres ſi tempꝰ redimeres. Certe omnibꝰ placuit qd̓ dictū eſt: Uenit̉ ad negocia veſtra ⁊ ibi vos inuenio.Et tn̄ fratres mei in cauſis veſtris: in negocijs veſtris: qn̄ adnos diiudicāda veniūt: ſi homini xp̄iano dico vt protꝑeredimēdo ꝑdat aliqͥd ſuū: quanto maiore cura ⁊ fiducia debeoilli dicere vtreddat alienū. Ambos em̄ xp̄ianos audio. Illecalūnioſus qui vult facere alteri cauſaꝫ ⁊ tollere ab illo velutpro cōpoſitione: gaudet ad iſta verba. Apl̓s dixit: Redimē­ Etes tempꝰ qm̄ dies mali ſunt: Facio calūniam xp̄iano: ille velit nolit dat mihi aliquid vt tp̄s redimat: qꝛ apl̓ꝫ audiuit. Uide ne forte cūte putas aſtutū: inuenias litigioſū ⁊ maliterogare vt vincat te qͣꝫ ꝑdere vt careat te. Tamē ſi illi dicturusſum: perde aliquid ocioſus: redime tempꝰ: apl̓um audis qm̄dies mali ſūt: ſi illi qui bonꝰ ⁊ iuſtꝰ eſt dico: perde aliquid vtſis tibi quietꝰ: nō ſum calūnioſe dicturꝰ: perde te fili diabolinullā cauſaꝫ habes ⁊ res alienas auferre molirꝭ. Cauſaꝫ nōhabes ⁊ calūnia plenꝰ es: Chriſtianꝰ es tu: nunqͥd volo illuꝫacquirere ⁊ te perdere? Si illi dixero: da illi aliquid vt recedat a calumnia: tu vbi eris qui habebis pecuniā de calūnia?Ille qui propter vitandā calūniam tempus ate redemit: hictolerat dies malos: tu qͥ calumnijs paſceris: ⁊ hic habes diesmalos: ⁊ poſt dies ipſos habiturus es in die iudicij peiores.Sed hoc forte rides: quia nummū attendis: Ride: ride: ⁊ cōtemne: ego erogem veniet qui exigat. Sed credimus de deimiſericordia: quod ſic omnibus non ſolum ſanctis et deumtimentibus chriſtianis: ſed etiam illis qui multis litibus ⁊ ſeet alios inquietāt: ipſe pius dominus inſpirare dignabit̉ vtomni cōtentione vel emulatione ſemota: itapaci ⁊ charitatiſtudeant: vt non propter diſcordiam dei iracundiam incurrere: ſed magis ꝓpter dilectionem ⁊ pacē ad eterna merean

Ubi. sͣ.

Eph̓. v.

Ecc̄s. .j.

Gen̄. xix

ij. Thi. iij.

Luc̄. ij.

B

ij. Cor. xj.

ii Cor. viij. Cor. xj.

ij. Cor. vij.ij. Cor. xj.

Matth̓. v.

Eph̓. v.

Te

C

D