Bomelia. vij. Fo. cxjSancti Auguſtini

ancti Al. iniſtate noſtra poſitum ſit: qualiter in die iudicij iudicemur: dimittamus omnibꝰ inimicis noſtris: vt libera cōſcientia poſſimus in oratiōe dominica dicere. Dimitte nobis debita noſtra: ſicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ noſtris: Quod ipſe p̄ſtare dignet̉ qui cum patre ⁊ ſpirituſancto viuit ⁊ regnat inſecula ſeculorum. Amen..ij. ¶ De eo qd̓ Eſaias dicit: Clama ne ceſſes: quaſi tuba exalta vocem tuaꝫ ⁊ annūcia populo meopeccata eorum: In qua prelatos hortatur ad populi inſtructionem: ne indie iudicij rationem cōdignam reddere nō poſſint.Homelia. vij.Idiligenter attenditis fratres chariſſimi: om̄esE4Lſacerdotes domini: non ſolum ep̄i ſcopos: ſed etiāpreſbyteros ⁊ miniſtros eccleſiarū: in grandi pe¶ Ꝙriculo eſſe cognoſcitis: Ipſis em̄ conteſtatur ſpiriutuſſanctus dicens: Clama ne ceſſes: quaſi tuba exalta voceꝫtuam: ⁊ annūcia ppl̓o meo ſcelera eorū ⁊ domui iacob pecca.iij. tā eorum. Et iterū: Si nō annunciaueris iniquo iniquitateꝫſuam: ſanguinē eius de manu tuo requiram. De ipſis etiamiij. apoſtolꝰ dicit: Obedite prepoſitis veſtris et ſubiacēte eis:Ipſi em̄ peruigilant tanqͣꝫ rationem reddituri pro animabꝰveſtris. Si pro ſe fratres chariſſimi vnuſquiſqꝫ vix poterit indię iudicij rationē reddere: quid de ſacerdotibus futurū eſtaquibus ſunt omniuꝫ anime requirende? Et ideo ꝯſiderantes periculū noſtrum: orate pro nobis: vt cōmiſſis nobis gregibus ita ſpiritalia paſcua ſtudeamus iugiter prouidere: vtpro eis rationem bonā reddere mereamur. Conſiderate ergo fratres chariſſimi: qͥd ſit quod volo veſtre dilectioni ſuggerere: ſi tamē orantibꝰ vobis merear vt adiuuet me qui terret me. Inter cetera precepta ſua beatus apoſtolꝰ hoc etiamait: Epiſcopum potentē eſſe debere in doctrina ſana: contradicentes redarguere. Magnū opus: ſꝫ grauis ſarcina: Sperabo tamen in deum: qm̄ adiuuātibus vobis in oratione pronobis liberabit nos de laqueo venantium ⁊ a verbo aſpero.Nulla em̄ cauſa eſt: que magis faciat diſpenſatorē dei pigriorem ad arguendos contradicentes: qͣꝫ timor verbi aſperi.dumem̄ timemꝰ detractiones: irriſiones ⁊ opprobria hominum ſuperboꝝ: dūqꝫ ab eis in terrena ſubſtantia metuimꝰ p̄grauari: timētes ꝑdere tꝑalia: minus qͣꝫ oportet predicamꝰeterna. Et ideo dum per illoꝝ nequicia aliquid mundanumperdere formidamꝰ: peccatorū eorum vulnera medicamenꝰtis ſpiritalibꝰ curare negligimꝰ. Unde timendū eſt ne ⁊ pronobis ⁊ pro illis quibꝰ pro amore terrenarū rerum nō loquimur dura rationē in die iudicij reddere cōpellamur. Uideamus ergo qͥd ſit cōtradicentes redarguere. Contradicentesnō vno modo intelligendi ſunt: Pauciſſimi em̄ nobis cōtradicūt lingua: plurimi male viuēdo. Quis modo mihi audetdicere chriſtianus: bonū eſſe rapere res alienas: quādoquidem non audet dicere: bonum eſſe tenaciter ſeruare res ſuasNunqͥd em̄ diues ille cui ſucceſſerat regio: ⁊ nō inueniebatquoreponeret fructus ſuos: ⁊ ſe conſilium inueniſſe gaudebat: deſtruēdi veteres apothecas: ⁊ cōſtruēdi nouas ampliores vt impleret eas: ⁊ diceret anime ſue: Habes multa bonain multū tempus: iocūdare: letare: ſatiare: Nunqͥd ergo iſtediues aliena q̄rebat? Fructꝰ ſuos colligere diſponebat: vbiponeret cogitabat: Nulli violentiā facere: nō de cuiuſqͣꝫ vicini agris: nō limite perturbato: nō ſpoliato paupere: nō circūuento ſimplici: ſed tantūmodo vbi ꝓprios fructus reconderet cogitabat. Audite quid audierit qͥ tenaciter ſeruabatſua: ⁊ hinc intelligite quid expectent qui rapiūt aliena. Cumergo prudētiſſimū ſe conſilium inueniſſe arbitraret̉ de apothecis veteribus anguſtioribꝰ deijciendis ⁊ amplioribꝰ nouis edificandis: ⁊ omnibꝰ ſuis fructibꝰ colligēdis ⁊ recondendis: nō alienis ꝯcupiſcendis atqꝫ rapiendis: ait illi deusStulte vbi tibi ſapiens videris: ibi ſtultus es. Stulte inquithac nocte repetit̉ a te anima tua: hec que paraſti cuiꝰ erunt?Si ſeruaueris tua nō erunt: ſi erogauerꝭ tua erūt. Quid inqͥtreponis quod relicturꝰ es? Precedant ergo magis quo ſecūturus es. Ecce increpatꝰ eſt ſtultꝰ male recondēs. Si ſtultꝰeſt qui recondit ſua: vos inuenite ei nomen qui rapit aliena?Si ſordidꝰ eſt recōditorſuarū: vlceroſus eſt raptor alienarū

Uomeſia. vij. Fo. cxxSed non qualis ille vlceroſus qui iacebat ante ianuam diuitis ⁊ canes lingebant eius vulnera. Ille em̄ vlceroſus erat incorpore: raptor in corde. Fortaſſis aliquis reſpondeat ⁊ dicat: nō valde magna pena erat illi homini cui dixit deꝰ. Stulte. Nō ſic dicit deꝰ: ſtulte: quomō dicit homo. Tale in quēqͣꝫdei verbū: iudiciū eſt. Nunqͥd em̄ ſtultis deus daturꝰ eſt regnū celorū? Probant hoc ille quinqꝫ virgines ſtultē que extra ianuam legunt̉ excluſe. Quibꝰ autem non eſt daturus regnū celorum: quid eis reſtat niſi pena gehennaꝝ? Cōſiderare aūt attentiꝰ debemꝰ: vt hoc apertiꝰ videre poſſimus. Naꝫ⁊ ille diues ante cuius ianuaꝫ iacebat pauper ille vlceroſus:nō eſt dictus raptor rerū alienarum. Erat quidā diues inqͥt Lqui induebat̉ purpura ⁊ byſſo. Diues inquit erat: nō dixit: calūniator: nō dixit: pauperū oppreſſor: nō dixit: rerum alienarum aut delator aut receptor: nō dixit pupilloꝝ expoliator:non dixit: viduarū ꝑſecutor: Nihil horum: ſed erat quidamdiues. Quid magnum eſt: Diues erat: ſed de ſuo diues erat.Cui aliquid tulerat? An forte ille auferret ⁊ deꝰ de illo reticeret: ⁊ ꝑſonam eiꝰ acciperet: ſi crimina eius abſcōderet qui nobis dicit: Nolite ꝑſonaliter iudicare? Si vis ergo audire cōſilium diuitis illius: noli ampliꝰ querere qͣꝫ audis a veritateDiues erat: induebat̉ purpura ⁊cͣ. Quod ergo eius crimē: niſi iacens ante ianuaꝫ vlceroſus ⁊ nō adiutus? Hoc em̄ aperte de illo dictū eſt ꝙ īmiſericors erat: non qꝛ aliena rapuit: ſꝫqꝛ de ꝓprijs erogare noluit. Nunqͥd em̄ chariſſimi ſi pauperille ante ianuā iacens: ſufficientē panem a diuite acciperet:diceret̉ de illo: qꝛ cupiebat ſaturari de micis que cadebāt demenſa diuitis? Propter ſolam inhumanitatē qꝛ contēnebātpauperē ante ianuā ſuam iacentem: nec congrue digneqꝫ paſcebat: mortuꝰ eſt ⁊ ſepultus. Et cuꝫ eſſet apud inferos in tormentis: leuauit oculos ſuos: vidit pauperem in ſinu abrae.Quid pluribꝰ immorer? Deſiderauit guttā qui nō dedit micam. Accepit iuſtā ſententiam qui nō dedit crudeli auariciaSi hec pena auarorum: que pena eſt raptorū? Sed ait mihiraptor rerum alienarū: Ergo ſimilis illius diuitis non ſum:Agapem facio: incluſis in carcere victū mitto: nudos veſtioꝑegrinos ſuſcipio. Dare te putas: tollere noli: ⁊ dediſti. Cudederis gaudet: cui abſtuleris plorat: Quē duorum iſtoruꝫexauditurus eſt deꝰ: Dicis ei cui dederis: gratias age qꝛ accepiſti: ſed alius tibi ex alia parte dicit: ego gemo cui abſtuliEt pene totū tuliſti: ⁊ exiguū illi dediſti. Si totum qd̓ alteriabſtuliſſes egentibꝰ dediſſes: nec tali a opera diligit deꝰ. Dicit tibi deus: Stulte: iuſſi vt dares: ſed non de alieno. Si habes: da de tuo. Si nō habes quod des de tuo: meliꝰ nulli dabis qͣꝫ alterū expoliabis. Dicturꝰ eſt dn̄s ieſus cum in iudi­ Lcio ſuo ſederit: ⁊ alios ad dexterā: alios ad ſiniſtrā ſeparauerit: bn̄ operātibus: Uenite benedicti patris mei ꝑcipite regnū. Sterilibꝰ aūt qͥ nihil boni in pauperes operati ſūt: Itein ignem eternū. Et que dicturus eſt bonis? Eſuriui ⁊ dediſtis mihi māducare. Et reſpondebunt illi: Dn̄e quādo te vidimus eſurientē? Et ille ait ad eos: Cū vni ex minimis meisfeciſtis mihi feciſtis. Intellige ergoſtultē: qui vis de rapinis elemoſynā facere: qꝛ ſi quādo paſcis xp̄ianū: paſcis xp̄mAttende qͥd ſiniſtris dicturꝰ eſt: Ite in ignē eternū. Quare?Eſuriui em̄ ⁊ nō dediſtis mihi manducare: nudus fui ⁊ nonveſtiſtis me. Ite. Quo? In ignē eternū. Prorſus ite: QuareQuia nudus fui ⁊ nō veſtiſtꝭ me. Si ergo in ignē eternū ibitcui dicturꝰ eſt xp̄s: Nudus fui ⁊ nō veſtiſtis me: quē locū habebit in igne eterno cui dicturus eſt: Ueſtitus fui ⁊ ſpoliaſtime? Hic fortaſſe vt euadas hanc vocē: ne dicat tibi chriſtus:Ueſtitꝰ fui ⁊ ſpoliaſti me: mutata ꝯſuetudine: cogitas ſpoliare hereticū vel iudeū: ⁊ nō veſtitū xp̄ianū. Et hic reſpondebit tibi xp̄s: īmo nunc reſpondet tibi ꝑ ſeruū ſuū qualēcunqꝫminiſtrum ſuuꝫ: reſpondet tibi etiaꝫ hic: Parce dānis meisCum em̄ tu qui chriſtianꝰ es ſpolias iudeum: impedis fierichriſtianū. Et tamē hic adhuc forte reſpondebis: Ego nonex aliquo odio penā ingero: ſed de dilectione potiꝰ diſciplinam. Ideo ſpolio iudeū vt per hanc aſperā ⁊ ſalubrem diſciplinam faciā chriſtianū. Audirem ⁊ crederem: ſi quod abſtuliſti iudeo: redderes xp̄iano. Forte ⁊ hoc ſecū cogitat aliqͥs ⁊ xidicit: Multi ſunt xp̄iani diuites: auari: cupidi: non habebo fopeccatū ſi illis abſtulero ⁊ pauperibꝰ dedero. Un̄ em̄ illi nihil boni faciūt: mercedē habere potero ſi ego elemoſynas dedero. Etiā in hac re parcat vnuſquiſqꝫ anime ſue: qꝛ huiuſmoꝑ iij

ꝑ iij

Eeci. lij.

Luc̄. xij

Eſa. lviii.

E. oh. ij.

Titū. j.

Heb̓. xiii.

Luc̄. xvj.

Luc̄. xvj.

Mat xxv

Mat xxv

xiiij. q. v.forte.

Mat. xxv

C

D

E