IExpoſitionis Sancti Augurrini.

quā delectat neqͥcia: timet viꝝ ne dānet̉ a viro: quō tibi diſplicet illa mulier: diſplice ⁊ tu tibi. Si forte habes vxorē: nūqͥdvis vt ſic timeat te vxor tua: ne dānetur abs te vt delectet illam nequicia? ſed pōdere timoris tui reprimat̉: nō dānatiōeiniqͥtatis. Caſtam eā vis: vt te diligat nō vt te timeat. Exhibe te talē deo: qualē vis habere vxorē. Et ſi nondū habes: ethabere vis: talē vis habere. Et qͥd dicimꝰ fratres? Illa mulier que iō timet virū ne dānetur a viro: forte nō facit adulterium: ne aliquo mō perueniat ad virū: ⁊ tollat illi lucē iſtā tēporalē. Poteſt autē vir ille ⁊ falli. Hō eſt enī ſicut ⁊ illa quepoteſt fallere. Timet illa eū extra cuiꝰ oculos pōt eſſe: tu nōiij. times ſemꝑ faciē ſuprate viri tui? Uultus aūt dn̄i ſuꝑ faciētes mala. Captat illa abſentiā viri ſui: ⁊ incitat̉ forte delectatione adulterij: et dicit ſibi tn̄: non faciā. Abſens eſt quidē ille: ſed difficile eſt vt nō ad illū quoquo modo ꝑueniat. Temperat ſene ꝑueniat ad hominē: qui poteſt ⁊ neſcire: qui pōt ⁊falli: qui pōt bonā ſuſpicari etiaꝫ malā: qui pōt et caſtā ſuſpicari que adultera eſt. Tu nō times oculos eiꝰ quē fallere nemo poteſt? Tu nō times eiꝰ preſentiā: qui auerti a te nō pōt:Roga deū vt intueat̉ te: ⁊ auertat faciē ſuam a peccatis tuisAuerte faciē tuā a peccatis meis. Sed vn̄ mereris vt ille faciem ſuā auertat a peccatis tuis: ſi tu non inde auertas faciētuā a peccatis tuis? Ipſa enī vox dicit ī pſalmo. Qm̄ iniqͥtatatē meā ego cognoſco: ⁊ peccatū meū corā me eſt ſemꝑ. Tuagnoſce: ⁊ ille ignoſcit. Allocuti ſumꝰ eā que hꝫ adhuc timorem nō ꝑmanentē in ſeculuꝫ ſeculi: ſed quē charitas excluditet foras mittit. Alloqͣmur et illā que hꝫ iam timorē caſtū permanentē in ſeculū ſeculi. Putamꝰ inuenimꝰ illā: vt alloquamur illā? Putas eſt in hoc populo. Putas eſt ī iſta exedra?Putas eſt in hac terra? Non poteſt niſi eē: ſed latet. Hyemseſt: intus eſt viriditas in radice. Forte inuenimꝰ et aures illius. Sed vbicūqꝫ eſt illa aīa: vtinā illam inuenirē: et nō aures ſuas preberet mihi: ſed ego aures meas illi. Illa me doceret aliqͥd potius qͣꝫ a me diſceret. Aīa quedaꝫ ſancta igneaet deſiderās regnū dei: hanc nō ego alloquor: ſed deꝰ ipſe etpatienter viuentē in hac terra ita cōſolat̉. Iam vis veniā: etegonoui qm̄ vis vt veniam. Noui qͣlis es: vt ſecura expectesaduentū meū. Noui qꝛ moleſtia eſt tibi: ſed magis expecta:tolera: venio ⁊ cito venio. Sed amāti tardū eſt. Audi eā cantantē: tanqͣꝫ liliū de medio ſpinarū. Audi ſuſpirantē ⁊ dicētē.Pſallā et intelligā in via īmaculata: qn̄ veniēs ad me? Merito non timet: qꝛ perfecta charitas foris mittit timorē: et cūdil. venerit ad eiꝰ amplexū timet. Sed ſecuriter qͥ timet cauet: ⁊.ca. obſeruabit ab iniqͥtate ſua: ne iterū peccet: nō ne mittatur ines. ignem: ſed ne ab illo deſerat̉. Et erit in illa. Quid? Timor caſtus ꝑmanens in ſeculū ſeculi. Audiuimꝰ duas tibias ꝯſonātes. Ille de timore dicit ⁊ ille detimore dicit. Sed ille de timore quotimet aīa ne dānet̉: ille de timore quo timet animane deſerat̉. Ille eſt timor quē charitas excludit: ille eſt timorpermanēs in ſeculū ſeculi. ¶ Nos diligimꝰ: qꝛ ipſe prior nosdilexit. Nā vnde diligeremꝰ niſi ille prior diligeret nos? Diligēdo amici facti ſumꝰ. Sed inimicos ille dilexit: vt amiciefficeremur. Prior dilexit nos: ⁊ donauit nobis vt diligeremus eū: nonduꝫ diligebamus. Diligēdo pulchri efficimur.Quid facit homo deformis ⁊ diſtorta facie ſi amet pulchrā?Autqͥd facit femina deformis ⁊ diſtorta ⁊ nigra ſi amet pulchrum. Nunqͥd amādo poterit eſſe pulchra? Et nunqͥd ⁊ illeamādo poterit eſſe formoſus? Amat pulchrā. Et qn̄ ſe in ſpeculo videt: erubeſcit faciē ſuam leuare ad illā formoſam quāamat. Quid facit vt pulchra ſit: Expectat vt veniat pulchritudo: īmo expectando ſenectꝰ addit̉: et turpiorē facit. Non ēergo quid agere: nō eſt quomodo illi des conſiliū: niſi vt cōpeſcat ſe: et nō audeat amare īpar imparē. Aut ſi forte amatet ducere vxorē optat: oꝑtet vt illa caſtitatē amet: nō carnisfaciem. Anima vero noſtra fratres mei feda eſt per iniquitatem: amādo deū pulchra efficit̉. Qualis amor eſt qui reddatpulchram amantē? Deus autē ſemper pulcher eſt: nunqͣꝫ deE formis: nunqͣꝫ cōmutabilis. Amauit nos prior: qui ſemꝑ eſtpulcher. Et qͣles amauit: niſi fedos ⁊ deformes? Nō ideo tn̄vt fedos dimitteret: ſed vt mutaret: ⁊ ex deformi pulchrū faceret. Quō erimus pulchri. Amādo eum qͥ ſemꝑ eſt pulcher.Quantū in te creſcit amor: tantū creſcit pulchritudo: qꝛ ipſacharitas eſt aīe pulchritudo. Nos diligimꝰ: qꝛ ipſe prior dilexit nos. Audi apoſtolū paulū Oſtēdit aūt deus dilectionē

ſuā in nobis: qm̄ cū adhuc peccatores eſſemus: xp̄s ꝓ nobismortuꝰ eſt: iuſtus pro īiuſtis: pulcher ꝓfedis. Quō inuenimus pulchruꝫ ieſum: Specioſus forma pre filijs hoīm: dif­ Pfuſa eſt gratia in labijs tuis. Un̄ item videte vn̄ ſit pulcher.Specioſus forma pre filijs hominū: qꝛ deus. Quia ī princi­ Ipio erat verbū et verbū erat apud deū et deꝰ erat verbū. Qꝛvero carnē ſuſcepit .i. mortalitateꝫ tuā: vt aptaret ſe tibi: congrueret tibi: et excitaret te ad amandū intus pulchritudinē.Unde ergo inuenimꝰ qꝛ fedus ⁊ deformis ieſus: ſicut inuenimus qꝛ pulcher et ſpecioſus forma pr̄e filijs hoīm. Un̄ inuenimus qꝛ ⁊ deformis? Eſaiā interroga. Et vidimus eū et. Enō habebat ſpeciē neqꝫ decorē. Illeſunt due tibie diuerſeſonātes: ſed vnus ſpūs ambas īflat. Hac dicit̉. Specioſus for­ pꝫma pr̄e filijs hominū: hac dicit̉ in eſaia. Uidimꝰ eū: ⁊ nō ha Ebebat ſpeciē neqꝫ decorē. Uno ſpiritu īplent̉ ambe tibie: nōdiſſonant. Noli aures auertere. Adhibe intellectū. Interrogemus paulū apoſtolū: ⁊ exponat nobis conſonantiā duarūtibiaꝝ. Sonet nobis. Specioſus forma pre filijs hoīm. Qui 11cū in forma dei eſſet: nō rapinā arbitratꝰ eſt eē ſe equalē deo.Ecce ſpecioſus forma pre filijs hoīm. Sonet nobis etiā. Uidimus eū et nō habet ſpeciē neqꝫ decorē. Semetip̄m exinaniuit formā ſerui accipiēs: in ſimilitudine hoīm factꝰ: et habitu inuētus vt hō. Non habebat ſpeciē neqꝫ decorē: vt tibidaret ſpeciē et decorē. Quāſpeciem? Quē decorē? Dilectionem charitatꝭ. Ut ames curras. Curris amas. Pulcheresiam: ſed noli te attēdere: ne ꝑdas qd̓ accepiſti. Illū attēde aquo factꝰ es pulcher. Ideo ſis pulcher vt ille te amet. Tu autem totā intentionē tuā in illū dirige: ad illū curre: eiꝰ amplexus pete: ab illo time diſcedere: vt ſit in te timor caſtus ꝑma­ pnens in ſeculū ſeculi. Nos diligimꝰ qꝛ ipſe prior dilexit nos.¶ Si qͥs dixerit: qm̄ diligo deū. Quē deū? Quare diligimꝰ:Quia ipſe prior dilexit nos: et donauit nobis diligere. Dilexit impios vt faceret pios. Dilexit īiuſtos vt faceret iuſtos:Dilexit egrotos vt faceret ſanos. Ergo ⁊ nos diligimꝰ: quiaprior dilexit nos. Interroga vnūquēqꝫ: dicat tibi ſi diligitdeū. Clamat cōfitet̉. Diligo: ipſe ſcit. Eſt aliud vn̄ interrogetur. Si quis dixerit: quoniā diligo deū: ⁊ fratreꝫ ſuūoderit:mendax eſt. Unde ꝓbas quia mēdax eſt: Audi. Qui enī nōdiligit fratrē ſuum quē videt: deū quem nō videt quō poteſtdiligere? Quid ergo. Qui diligit fratrē: diligit deū? Neceſſe ē vt diligat deū: neceſſe ē vt diligat ipſam dilectionē. Nūquid pōt diligere fratrē: et nō diligere ipſam dilectionē? Neceſſe eſt vt diligat dilectioneꝫ. Quid ergo. Quia diligit dilectionē: iō diligit deū? Utiqꝫ ideo diligēdo dilectionē: deumdiligit. An oblitꝰ es qd̓ paulo ante dixiſti. Deus dilectio eſt:Si deꝰ dilectio: quiſqͥs diligit dilectionē: deum diligit. Dilige ergo fratrē et ſecurus eſto. Non pōt dicere: diligo deū ſednō diligo fratrē. Quō mētiris ſi dicas diligo deū: qn̄ nō diligis fratrē? Sic falleris ſi qn̄ dicis diligo fratrē: putas qꝛ nōdiligis deū? Neceſſe eſt ergo qͥ diligis fratrē: diligas ipſam j.dilectionē. Dilectio autē deꝰ eſt. Neceſſe eſt gͦ vt deū diligat xquiſqͥs diligit fratrē. Si auteꝫ non diligis fratrē quē vides:deū quē nō vides quō potes diligere? Quare nō videt deū:Quia nō habet ipſam dilectionē. Ideo nō videt deū: qꝛ nonhabet dilectionē: ideo nō habet dilectionē: qꝛ nō diligit fratrem. Propterea ergo nō videt deū: qꝛ nō habet dilectionē.Nā ſi habeat dilectioneꝫ: deū videt: qꝛ deus dilectio eſt. Etpurgat̉ ille oculus magis magiſqꝫ dilectiōe: vt videat illamincōmutabilē ſubſtantiā: cuius preſentia ſemꝑ gaudeat: quaperfruat̉ in eternū coniunctꝰ angelis. Sed currat mō: vt aliquādo in patria letet̉. Non amet ꝑegrinationē: nō amet viāTotū amarū ſit: preter illū qui vocat: quouſqꝫ inhereamꝰ illi: ⁊ dicamꝰ qd̓ dictū eſt in pſalmo. Perdidiſti oēs qͥ fornicātur abs te. Et qui ſunt qui fornicant̉? Qui diſcedūt et amantmundū. Tu auteꝫ quid? Sequit̉ et dicit. Mihi aūt inhereredeo bonū eſt. Totū bonū meū eſt deo inherere gratis. Nā ſiinterroges ⁊ dicas: qͣre inheres deo: et dicat: vt donet mihi.Quid tibi donet? Celū ip̄e fecit: terrā ip̄e fecit. Quid tibi donaturus eſt: iā heres illi? Inueni meliꝰ ⁊ donat tibi. Qui enīnon diligit fratrē ſuum quē videt: deū quē non videt quō poterit diligere? ¶Et hoc mandatū habemus ab ipſo vt qui diligit deum: diligat ⁊ fratrē ſuum. Magnifice dicebas: diligo deum: et odis fratrē. Ohomicida quō diligis deū? Nonaudiſti ſuperius in ipſa epiſtola. Qui odit fratrē ſuum homī

Psͣ. c.Mat. v.iij. ſen. diſ.xxxiiij. ca.nō potes.

psͣ. xxxiii

vbi. sͣ.

Psͣ. l.vbi. sͣ.

Psͣ. l.

Rom̄. v.

j. ſen. diſ.xvij. ne āt.

osͣ. xliiij.Eſa. liij.

osͣ. xliiij.Eſa. liij.

Psͣ. xliiij.

Eſa liji

Ioh̓. j.

Phil̓. ij.

Psͣ. lxxij.

psͣ. xviij.