In epiſtolā beati Iohānis.Acatſis. ix. Fo. cx

In epiſtolā beat. Iohaniam fiduciam in die iudicij: nō contra ſe pugnat qn̄ orat ⁊ dicit. Adueniat regnū tuū. Qui enī timet ne veniat regnū dei:v1timet ne exaudiat̉. Qui aūt orat: quō orat qui timet ne exaudiat̉? Qui autē orat cū fiducia: charitas optatiam vt veniat.De ipſo deſiderio dicebat quidā in pſalmo. Et tu dn̄e vſqꝫ qͦj.Cōuertere dn̄e et erue animā meā. Gemebat ſe differri. Sūtenī hoīes qui cū patientia moriunt̉. Sunt autē quidā perfeGcti: qui cū patientia viuūt. Quid dixi? Qui adhuc deſideratiſtā vitā: qn̄ illi venerit dies mortis: patiēter tolerat mortē:luctat̉ aduerſum ſe vt ſequat̉ voluntatē dei: et hoc potiꝰ agitaīo qd̓ elegit deꝰ: nō qd̓ elegit volūtas humana: et ex deſiderio vite preſentis fit lucta cū morte: ⁊ adhibet patiētiā et fortitudinē vt equo aīo moriat̉: iſte batiēter morit̉. Qui aūt deſiderat (ſicut dicit apl̓s) diſſolul ⁊ eſſe cū chriſto: nō patiētermorit̉: ſed patiēter viuit: delectabiliter morit̉. Uide apoſtolum patiēter viuentē .i. cū patiētia hic nō amare vitā ſed tolerare. Diſſolui inqͥt et eſſe cū chriſto multomagis optimū: manerę autē in carne neceſſariuꝫ ꝓpter vos. Ergo fratres dateoperā intus agere vobiſcū vt deſideretꝭ diē iudicij: aliter nōprobat̉ ꝑfecta charitas: niſi cuꝫ ceperit illa dies deſiderari.Ille autē eū deſiderat: qui fiduciā habet in illo. Ille autē fiduciā hꝫ in illo: cuius ꝯſcientia nō trepidat in charitate perfecta atqꝫ ſincera. In hoc ꝑfecta eſt dilectio eius īnobis: vtfiduciā habeamꝰ in die iudicij. Quare habebimus fiduciā?Quia ſicut ille eſt: et nos ſumꝰ in hoc mundo. Audiſti cām fiducie tue. Quia ſicut ille eſt inqͥt: et nos ſumus in hoc mūdo.Nōne videtur aliqͥd impoſſibile dixiſſe? Nūquid enī poteſteſſe hō ſicut deꝰ? Iam vobis expoſui: qꝛ nō ſemꝑ ad eqͣlitatēdicitur ſicut: ſed dicit̉ ad quandā ſil̓itudinē. Quō enī dicis:ſicut aures habeo: ita ⁊ imago. Nūquid oīno ſic? Sed tn̄ dicis: ſicut. Si ergo facti ſumꝰ ad imagineꝫ dei: quare nō ſicutdeus ſumꝰ? Non ad equalitatē ſed pro modo noſtro. Un̄ ergonobis dat̉ fiducia in die iudicij? Quia ſicut ille eſt: ⁊ nosſumus in hoc mūdo. Debemꝰ ergo hoc referre ad ipſam charitatem: ⁊ ītelligere quid dictū ſit. Dn̄s in euāgelio dicit. Sidiligitis eos qui vos diligūt: quā mercedē habebitis? Nonne et publicani hoc faciūt? Quid ergo vult nos? Ego aūt di-co vobis. Diligite inimicos veſtros: ⁊ orate ꝓ perſequētibꝰet calūniantibꝰ vos. Si ergo iubet nos diligere īimicos noſtros: vnde nobis dat exēplū? De ipſo deo. Ait eniꝫ. Ut ſitisfilij patris veſtri qui in celis eſt. Quō illud facit deꝰ⁊ Diligitinimicos ſuos: qui facit ſolē ſuum oriri ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ īiuſtos. Si ergo ad hāc perfectionē nos inuitat deus: vt diligamus inimicos nr̄os ſicut et ipſe dilexitſuos: ea nobis fiducia eſt in die iudicij: qꝛ ſicut ille eſt: ⁊ nosſumus in hoc mūdo. Quia ſicut ille diligit inimicos ſuos: faciēdoſolē ſuumoriri ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluēdo ſuꝑ iuſtosetiniuſtos: nos qꝛ inimicis noſtris nō poſſumus p̄ſtare temporalē ſolem et pluuiā: p̄ſtemus lachrymas cū pro illis oramus. Iam ergo de ipſa fiducia videte qͥd dicat. Unde intelligit̉ ꝑfecta charitas? Timor nō eſt in charitate.Quid ergo dicimus de illo: qͥ cepit timere diē iudicij? Si ꝑfecta in illo eſſet charitas non timeret. Perfecta enī charitas faceretperfectā iuſticiā: et nō haberet qͣre timeret: īmo haberet qͣredeſideraret: vt tranſeat iniqͥtas et veniat regnū dei. Ergotimor nō eſt in charitate. Sed in qͣ charitate? Nō in inchoata.In qͣ ergo? ¶Sed ꝑfecta charitas foras mittit timoreꝫ. EErgo incipiat timor: qꝛ initiū ſapientie timor dn̄i. Cum aūt ceperit charitas habitare: pellit̉ timor qui ei p̄parauit locum.Quātum enī illa creſcit: ille decreſcit. Et quantū illa fit interior: timor pellit̉ foras. Maior charitas: mīor timor Minorcharitas: maior timor. Si autē nullus timor: nō eſt qua ītretbe. charitas. Sicut videmꝰ per ſetā introduci linū: qn̄ aliqͥd ſuit̉j. ſi ſeta prius ītrat: ſed niſi exeat: nō ſuccedit linū. Sic timor primo occupat mentē: nō autē ibi remanet timor: qꝛ iō intrauitvt introduceret charitatē. Iam facta ſecuritate in aīo: qualegaudiū nobis eſt: vl̓ in hoc vl̓ in futuro ſeculo? Et in hͦ ſeculoqͥs nobis nocebit plenis charitate? Uidete quō exultet apl̓siij de ipſa charitate. Quis nos inqͥt ſeꝑabit a charitate chriſti?Tribulatio: an anguſtia: an ꝑſecutio: an nuditas: an pericuij. lum: an gladiꝰ? Et petrus dicit. Et qͥs vobis nocere poteritſi boni amatores fueritis? Timor nō eſt īdilectione: ſed ꝑfecta dilectio foras mittit timorē: qꝛ timor tormentū habet)Torq̄t cor cōſcientia peccatorū: nondū facta eſt iuſtificatio.

IS.Tractatus. ix. Fo. cxEſt ibi qd̓ titillet vel pugnat. Ideo in pſalmo de ipſa perfectione iuſticie qͥd dicit: Cōuertiſti luctū meū in gaudiū mihi: cōcidiſti ſaccū meū: et cinxiſti me leticia vt cātet tibi gloria mea: et nō compūgar. Quid eſt: nō compūgar? Nō ſit qd̓ſtimulet cōſcientiā meā. Stimulattimor: ſed noli timere: intrat charitas q̄ ſanat qd̓ vulnerat timor. Timor dei ſic vulnerat: quō medici ferramentū putredinē tollit: ⁊ quaſi videt̉vulnꝰ augere. Ecce putredo qn̄ erat in corꝑe: minꝰ erat vulnus: ſed periculoſum: Accedit ferramentū medici: minꝰ dolebat illud vulnus qͣꝫ dolet mō cuꝫ ſecat̉: plus dolet cū curat̉:qͣꝫ ſi nō curaret̉. Sed iō plus dolet accedēte medicina: vt nūqͣꝫ doleat ſuccedēte ſalute. Occupet ergo cortuū timor: et inducta charitate ſuccedat cicatrix ferramenti medici. Taliseſt medicus vt nec cicatrices appareāt: tu tantū ſubde te dextere ipſiꝰ. Nā ſi ſine timore es: nō poteris iuſtificari. Sententia dicta eſt de ſcripturis. Nā qui ſine timore eſt nō poterit iuſtificari: Opus eſt gͦ vt intret timor primo: ꝑ quē veniatcharitas. Timor medicamentū: charitas ſanitas. QQui aūttimet: nō eſt ꝑfectus in dilectionē. Quare? Quia timor tor­ ijmentū habet: quō ſectio medici tormētum hꝫ. Eſt autē alia xſentētia: que videt̉ huic eſſe cōtraria: ſi nō habeat intellector etrem. Dicit̉ enī quodā loco in pſalmo. Timor dn̄i caſtus: permanēs in ſeculū ſeculi. Eternū quēdā timorē nobis oſtēdit:ſed caſtū. Ꝙ ille eternū nobis timorē oſtēdit: nūqͥd cōtradicit illi forte iſta epiſtola q̄ dicit. Timor nō eſt ī charitate: ſedperfecta charitas foras mittit timoreꝫ? Interrogemꝰ amboeloquia dei. Spūs vnus eſt: etſi codices duo: etſi orā duo: etſi lingue due. Hoc enī dictū eſt ꝑ iohannē: illud dictū eſt perdauid. Sed nolite putare aliū eſſe ſpiritū. Si vnus flatus inflat duas tibias: non pōt vnus ſpūs īplere duo corda: agitare duas linguas? Sed ſi ſpiritu vno: id eſt vno flatu impletedue tibie: ꝯſonāt: īplete due lingue ſpiritu dei diſſonare poſſunt? Eſt gͦ ibi quēdā ꝯcordia: ſed auditorē deſiderat. Ecceinſpirauit ⁊ īpleuit duocorda: duo ora: mouit duas linguasſpiritꝰ dei. Et audiuimꝰ ex vna lingua. Timor nō eſt in charitate: ſed ꝑfecta charitas foras mittit timorē. Audiuimꝰ exalia. Timor dn̄i caſtꝰ ꝑmanēs inſeculuꝫ ſeculi. Quid ē hoc?Quaſi diſſonāt. Nō. Excute aures: intēde melodiā. Non ſine cauſa hic addidit: caſtus: illic nō addidit: niſi qꝛ eſt timoralius qui dicit̉ caſtus: eſt autē alius qͥ nō dicit̉ caſtus. Diſcernamus gͦ iſtos duos timores: ⁊ ītelligemꝰ cōſonātiā tibiaꝝ.Quō intelligimus: vel quō diſcernimꝰ; Attēdat charitas veſtra. Sūt hoīes qui ꝓpterea timēt ne mittant̉ in gehennā: neforte ardeāt cū diabolo in igne eterno. Ipſe ē timor ille qͥ in­ Atroducit charitatē: ſed ſic venit vt exeat. Si enī adhuc ꝓpterpenā times deū: nōdū amas quē ſic times. Nō bona deſideras: ſꝫ mala caues. Sed ex eo qꝛ mala caues corrigis te: ⁊ incipis bona deſiderare. Cū bona deſiderare ceperis: erit ī tetimor caſtꝰ. Quis timor caſtꝰ? Ne amittas ipſa bona. Intēdite. Aliud ē timere deū ne mittat te in gehennā cū diabolo:aliud eſt timere deūne recedat a te. Ille timor qͦtimes ne inignē eternū mittaris cū diabolo: nōdū eſt caſtus. Nō enī venit ex amore dei: ſed ex timore pene. Cū auteꝫ times deū: nedeſerat te preſentia eiꝰ: amplecteris eū: ipſo frui deſideras.Non pōt melius explanari: quid interſit īter duos timores:vnū quē foras mittit charitas: alterū caſtū qͥ permanet in ſe­ 11culū ſeculi: niſi ponas duas maritatas: quarū vnā ita ꝯſtituas volentē facere adulteriū: delectari neqͥcia: ſꝫ timere ne dānet̉ a marito. Timet maritū: ſed qꝛ adhuc amat nequiciā: iō ltimet marituꝫ. Huic nō grata ſꝫ oneroſa ē mariti p̄ſentia. Eſi forte viuit neqͥter: timet maritū ne veniat. Tales ſūt qui timēt ne veniat dies iudicij. Fac alterā amare virū: debere illi caſtos amplexus ⁊ nulla ſe adulterij īmundicia macularioptat p̄ſentiā viri. Et quō diſcernūtur duo iſti timores? Timet illa: timet et illa. Interroga: qͣſi vnū tibi reſpōdent. Reſpōdeat illa. Times viꝝ? Timeo. Interroga ⁊ illā ſi timeatviꝝ. Rn̄det: timeo. Una vox eſt: ſꝫ diuerſus animꝰ. Iā ergoīterrogēt̉ qͣre. Illa dic̄. Timeo viꝝ ne veniat. Illa dic̄: timeovirū ne diſcēdat. Illa dic̄: timeo ne dāner. Illa dic̄: timeonedeſerar. Pone hͦ in aīo xp̄ianoꝝ: ⁊ īueniſti timorē quē forasmittit charitas: ⁊ aliū timorē caſtū ꝑmanētē īſeculū ſcl̓i. Loquamur gͦ huic pͥmo q̄ ſic timet viꝝ: quō illa mulier quā delectat neqͥcia. Timet enī viꝝ ne dānet illā. Talibꝰ enī pͥmo loqͥmur. O aīa q̄ ſic times deū ne dānette deꝰ: quōtimet mulier

Mat. vi

Psͣ. v.

Gen̄. j.

Mat. v.

j Pet̓. .iij.

Rom̄. vj ij

Ecc̄i. j.

Cōcor. de.pe. diſ. ij. ſicut ſeta.

Diij. ſen. diſ.xxxiiij. ca.eſt autem.Psͣ. .xviij

Psͣ. xxix.

Mat .xxv.

Eiij. ſen. diſ.xxxiiij. ca.nō potes.

TS