Expoſitionis Sancti Auguſtini.

ſcit q̄ nō anguſtat̉. Epiſtola aūt iſta tota quā ſuſcepimꝰ tractandā vobiſcū: videte ſi aliud aliqͥd cōmēdat qͣꝫ ip̄am vnaꝫcharitatē. Nectimēdū ē: ne ſepe dicēdo ī odiū veniat. Quidenī amat̉ ſi charitas inodiū venit? Ꝙꝛ charitate fit: vt ceterabn̄ ament̉. Ipſa quō amāda eſt? Res gͦ q̄ nūqͣꝫ dꝫ de cordediſcedere: nec ab ore diſcedat. ¶ Iā vos (inqͥt) ex deo eſtis filioli: ⁊ viciſtis eū. Quē: niſi antixp̄m? Superiꝰ enī dixeratOīs qͥ ſoluit ieſum xp̄m: etnegat eū in carne veniſſe: nō ē exdeo. Expoſuimꝰ aūt ſi meminiſtis: qꝛ oēs negāt ieſum xp̄min carne veniſſe qͥ violāt charitatē. Ieſus enim nō opus eratvt veniret niſi ꝓpter charitatē. Charitas enīnob̓ illa cōmēdat̉: quā et ip̄e in euāgelio cōmēdat. Maiorē hac dilectionēnemo habet qͣꝫ vt aīam ſuā ponat ꝓ amicis ſuis. Quō poterat filiꝰ dei aīaꝫ ſuā ponere ꝓ nobis: niſi carne indueret̉ vbimori poſſet? Quiſqͥs violat charitatē quodlibet dicat de lingua: vita ipſiꝰ negat xp̄m in carne veniſſe: ⁊ iſte eſt antixp̄svbicūqꝫ fuerit: quocūqꝫ ītrauerit. Sed qͥd dicit eis qͥ ciuesſunt illiꝰ patrie cui ſuſpiramꝰ: Uiciſtis eū. Et vn̄ vicerunt?Qꝛ maior eſt qͥ eſt in vobis qͣꝫ qͥ in hoc mūdo. Ne victoriāſuis viribꝰ tribuerēt: ⁊ arrogatia ſuꝑbie vīcerent̉. Quēcūqꝫenī diabolꝰ ſuperbū fecerit: vincit. Uolēs eos ẜuare humilitatē: qͥd ait? Uiciſtis eū. Iā oīs hō qͥ audit: viciſtis: erigitcaput: erigit ceruicē: laudari ſe vult. Nolite extollere. Uideqͥs in te vicit. Quare viciſti? Qꝛ maior eſt qͥ eſt in nobis: qͣꝫ inhoc mūdo. Ergo humilis porta dn̄m tuū: eſto iumentū ſeſſoris tui. Bonū tibi eſt vt ipſe regat: ⁊ ip̄e ducat. Nā ſi ip̄m ſeſſorem nō habueris: ceruicē erigere potes: calces potes mittere: ſed ve tibi ſine rectore: qꝛ libertas iſta in beſtias te mittet comedēdū. Hi de mūdo ſunt. Qui? Antichriſti. Iā audiſtis qͥ ſint. Et ſi nō eſtis: cognoſcitis eos. Quiſqͥs aūt hͦ eſtnō cognoſcit. Hi de mūdo ſūt: ideo de mūdo loquunt̉: ⁊ mūdus eos audit. Qui ſunt qͥ de mūdo loquuntur? Attēditeᶻcharitatē. Ecce audiſtis dn̄m dicentē. Si dimiſeritis pctāhoībus: dimittet vobis et pater veſter celeſtis pctā vr̄a. Siaūt nō dimiſeritis: nec pater veſter dimittet vobis pctā vr̄aSentētia eſt ꝟitatis. Aut ſi nō veritas loquit̉: cōtradic. Si.ij. xp̄ianꝰ es: ⁊ in xp̄m credis: ipſe dixit. Ego ſum ꝟitas. Sententia eſt iſta: vera eſt: firma eſt. Iā audi hoīes de mūdo loquētes: ⁊ nō te vindicaturꝰ es: et dicturꝰ eſt ille: qꝛ fecit tibi:īmo ſentiat qꝛ cū viro habet. Quotidie dicunt̉ iſta: de mūdoloquunt̉ qͥ iſta dicūt: ⁊ mūdus eos audit: nec dicunt iſta niſiqͥ diligūt mūdū: neqꝫ audiunt̉ iſtaniſi ab his qͥ diligūt mundū. Et qͥ diligit mūdū ⁊ negligit charitatē: audiſtꝭ qꝛ negatieſum in carne veniſſe. Aut ſi fecit illud in carne ip̄e dn̄s? Sicū expalmaret̉ voluit ſe vindicari? Si cū in cruce penderetij. nō dixit. Pater ignoſce illis qꝛ neſciūt qͥd faciunt? Si autēiſta qͥ poteſtatē habebat: tu qͥd miraris: qͥd ſufflas in poteſtate aliena cōſtitutꝰ? Ille qꝛ voluit mortuꝰ eſt: et nō minabat̉:tu neſcis qn̄ moriaris ⁊ minarꝭ? Nos ex deo ſumꝰ. Uideamus qͣre. Uidete ſi ꝓpter aliud qͣꝫ ꝓpter charitatē. Nos exdeo ſumꝰ. Qui nouit deū audit nos. Qui nō eſt ex deo: nonnos audit. Ex hoc cognoſcimꝰ ſpm̄ ꝟitatis ⁊ erroris. PQꝛ qꝛaudit nos: ſpm̄ habet veritatꝭ. Qui nō nos audit: ſpm̄ habeterroris. Uideamꝰ qͥd monet: et audiamꝰ eū potiꝰ in ſpū veritatis monentē: nō antichriſtos: nō amatores mūdi: nō mundū. Si ex deo nati ſumus. Sequit̉ ſupra: videte qͥd. Nos exdeo ſumꝰ. Qui nouit deū audit nos: qͥ nō eſt ex deo: non nosaudit. Ex hͦ cognoſcit̉ ſpūs ꝟitatis ⁊ erroris. Iā gͦ intētosnos fecit: qꝛ qͥ nouit deū ipſe audit. Qui aūt nō nouit: nō audit. Et hec diſcretio eſt ſpūs ꝟitatis et erroris. Uideamusqͥd moniturꝰ eſt: in qͦ illū audire debeamꝰ. ¶ Dilectiſſimi diligamꝰ inuicē. Quare? Qꝛ hō monet. ¶ Et dilectio ex deo ē. IMultū cōmēdauit dilectionē: qꝛ dixit ex deo eſt. Plus dicturꝰ ē. Intēdite. Audiamꝰ. Modo dixit. ¶ Dilectio ex deoeſt. Ex oīs qͥ diligit ex deo natꝰ eſt: ⁊ cognouit deū. Qui nondiligit nō nouit deū. Quare? Qꝛ deus dilectio eſt. IQuidāpliꝰ dici potuit fr̄es? Si nihil de laude dilectiōis diceret̉per oēs iſtas paginas huiꝰ epl̓e: ſi nihil oīno ꝑ ceteras paginas ſcripturarū: ⁊ hͦ ſolū vnū audiremꝰ de voce ſpūs dei: qꝛdeꝰ dilectio eſt. Iā videte: qꝛ facere ꝯͣ dilectionē: facere contra deū eſt. Nemo dicat in hoīem pecco: ꝙ non diligo fratrēmeū. Intēdite ⁊ facile eſt pctm̄ in hoīem: in deū ſolū nō peccem. Quō nō peccas in deū qn̄ in dilectionē peccas? Deꝰ dilectio eſt. Nūquid nos dicimꝰ? Si nos diceremꝰ: deus dile

ctio eſt: forte ſcādalizaret̉ aliqͥs ex nobis ⁊ diceret. Quid dixit? Quid voluit dicere: qꝛ deus dilectio eſt? Dedit dilectionem deꝰ: donauit dilectionē deꝰ. Ex deo eſt dilectio: deꝰ dilectio eſt. Ecce habetis fr̄es ſcripturas dei. Canonica ē iſtaepl̓a. Per oēs gentes recitat̉ orbis terre: auctoritate tenet̉.Orbē terraꝝ ipſa edificauit. Audis hic a ſpiritu dei: deꝰ dilectio eſt: Iā ſi audes: fac ꝯͣ deū: et noli diligere fratrē tuū:Quō gͦ iādudū dilectio ex deo eſt: et modogͦ dilectio deꝰ ēꝫEtenī deꝰ pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ. Filiꝰ deꝰ ex deo: ſpūſſanctus deꝰ ex deo. Et hi tres vnꝰ deꝰ: non tres dij. Si filiꝰ deꝰet ſpūſſanctꝰ deꝰ: et ille diligit in qͦ habitat ſpūſſanctꝰ. Ergo.dilectio deꝰ eſt. Sꝫ deꝰ qꝛ ex deo: vtrūqꝫ enī habes in epl̓a.Et dilectio ex deo eſt: ⁊ dilectio deꝰ eſt. De ſolo pr̄e ſcriptura nō nouit dicere: qꝛ ex deo: eū autē audis ex deo: aut filiusintelligit̉: aut ſpūſſanctꝰ. Qꝛ ꝟo dicit apl̓s. Charitas dei dif Rfuſa eſt in cordibꝰ nr̄is: ꝑ ſpm̄ ſctm̄ qͥ datꝰ eſt nobis: intelligamus in dilectione ſpm̄ ſctm̄ eſſe. Ipſe enī ſpūſſanctꝰ quē nonpoſſūt accipere mali: ipſe eſt ille fons de quo dicit ſcripturaFons aqͣ tue ſit tibi ꝓprius: et nemo alienꝰ cōmunicet tibi. ꝓOēs enī qͥ nō diligūt deū: alieni ſūt: antixp̄i ſūt. Et qͣꝫuis intrent baſilicas: nō poſſūt numerari īter filios dei. Non adillos ꝑtinet fons ille vite. Et habere baptiſmū ⁊ malꝰ eſſe pōthabere ꝓphetiā ⁊ malꝰ eſſe pōt. Inuenimꝰ ſaulē regē habuiſſe ꝓphetiā: ꝑſequebat̉ ſct̄m̄ dauid: ⁊ īpletꝰ eſt ſpū ꝓphetieet ꝓphetare cepit. Accipere ſacr̄m corporis ⁊ ſanguinis dn̄iet malꝰ eſſe pōt. Nā de talibꝰ dictū eſt. Qui māducat ⁊ bibit j. Oindigne: iudiciū ſibi māducat ⁊ bibit. Habere nomen xp̄i ⁊malꝰ eſſe pōt .i. xp̄ianꝰ vocari: ⁊ malꝰ eſſe pōt. De qͥbꝰ dictūeſt. Polluebāt nomen dei ſui. Ergo habere ſacramēta iſtaoīa et malꝰ eſſe pōt: habere aūt charitatē et malꝰ eſſe nō pōtHoc eſt gͦ ꝓpriū donū. Ipſe eſt ſingularis fons. Ad hūc bibēdum vos hortat̉ ſpūs dei: ad ſe bibendū vos hortat̉ ſpūsdei. ¶ In hoc manifeſtata eſt dilectio dei in nobis.Ecce vtdiligamꝰ deū: hortationē habemꝰ. Poſſemꝰ illū diligere:niſi prior ille diligeret? Si pigri eramꝰ ad amandū: nō ſimꝰpigri ad reamandū. Prior amauit nos: nec ſic nos amamꝰIniquos amauit: ſꝫ iniqͥtates ſoluit. Iniqͦs amauit: ſꝫ nō adiniqͥtates cōgregauit. Egrotos amauit: ſed ſanādos viſitauit. Deꝰ gͦ dilectio eſt. In hͦ manifeſtata eſt dilectio dei ī nobis. Qꝛ filiū ſuū vnigenitū miſit in hūc mūdū: vt viuamper ip̄m. Quō ipſe dn̄s ait. Maiorē dilectionem nemo pōt Ihabere: qͣꝫ vt aīam ſuā ponat ꝓ amicis ſuis. Et ibi ꝓbata ēdilectio xp̄i innos: qꝛ mortuꝰ eſt ꝓ nobis. Dilectio patrꝭ vn̄ꝓbata eſt innobis? Qꝛ filiū ſuuꝫ vnicū miſit mori ꝓnobis.Sic et paulꝰ apl̓s dicit. Qui filio ꝓprio nō pepercit: ſed ꝓ Rnobis oībꝰ tradidit eū. Quō nō ⁊ cū illo oīa nobis donauit.Ecce xp̄m tradidit pr̄: et tradidit iudas. Nunqͥd nō qͣſi ſil̓efactū videt̉? Traditor iudas. Ergotraditor eſt ⁊ deꝰ pater?Abſit inqͥs. Nō dico: ſed apl̓s dicit. Qui filio ꝓprio nō peꝑcit: ſꝫ ꝓ nob̓ oībꝰ tradidit eū. Et pr̄ illū tradidit: ⁊ ipſe ſe tradidit. Ait idē apl̓s. Qui me dilexit et tradidit ſemetip̄m ꝓ Gme. Si pr̄ tradidit filiū: ⁊ tradidit ſeip̄m filiꝰ: iudas qͥd fec?Facta eſt traditio a pr̄e: facta eſt traditio a filio: facta eſt traditio a iuda. Una res facta eſt. Sed q̄ res diſcernit patremtradentē filiū: ſeip̄m filiū tradentē: et iudā diſcipulū tradentē magiſtrū ſuū? Ꝙꝛ hoc fecit pater ⁊ filiꝰ incharitate: fecitaūt hͦ iudas in ꝓditionē. Uidetis: qꝛ nō: qͥd faciat hō ꝯſiderandū eſt: ſed qͦ aīo ⁊ volūtate faciat. In eodē facto: inuenimus deū patrē in qͦ inuenimꝰ iudā: patrē bn̄dicimꝰ: iudā deteſtamur. Quare patrē bn̄dicimꝰ: iudā deteſtamur? Bn̄dicimus charitatē: deteſtamur iniqͥtatē. Ꝙͣtū enī preſtitū eſtgeneri humano tradito xp̄o: nūqͥd hͦ cogitauit iudas vt traderet: Deꝰ cogitauit ſalutē noſtrā: qͣ redēpti ſumꝰ. Iudascogitauit p̄ciū qͦ vēdidit dn̄m. Filiꝰ ipſe cogitauit p̄ciū qd̓dedit ꝓ nobis. Iudas cogitauit preciū qd̓ accepit vt vēderet. Diuerſa gͦ intentio: diuerſa facta fecit. Cū ſit vnares: exdiuerſis eā intētionibꝰ ſi metiamur: vnū amādū: alterū dānandū: vnū glorificādū: alterū deteſtandū inuenimꝰ. Tātūvalet charitas. Uidete qꝛ ſola diſcernit: vidēte qꝛ fctā hoīmſola diſtinguit. Hoc diximꝰ in ſimilibꝰ factis. In diuerſisfactis: inuenimꝰ ſeuientē hoīem factū de charitate: ⁊ blādūfactū de iniqͥtate. Puerū cedit pater: ⁊ māgo blādit̉. Si duas res ꝓponas: plagas ⁊ blādimēta: qͥs nō eligat blādimenta ⁊ fugiat plagas? Si ꝑſonas attēdas: charitas cedit: bla-

Ioh̓. xv.

Mat. vj.

Ioh̓. xiii.

Lu. xxiii.

B

Rom̄. v.

Aoh̓. xv.

j. Cor. xj.

ꝓuerb̓. v.

Rom̄. viij

Gal̓ iſ.

C