In epiſtolam beati Iohannis. Tractatus .i. vo

Audiamus ne forte cōſoletur: erigat: det ſpem: ne deficiamꝰin via. Currimus enim: ⁊ ad patriā currimus: et ſi nos ꝑuenturos deſperamus: ipſa deſperatione deficimus. Ille auteꝫqui nos vult peruenire vt conſeruet in patria: paſcet in via.Audiamus ergo. Quod ſi dixerimus quia ſocietatē habemus cum eo: et in tenebris ambulamus: mentimur et non facimus veritatem. Non dicamus quia ſocietatem cū illo habemus: ſi intenebris ambulamꝰ. QQuod ſi in lumine ambulamꝰ: ſicut ⁊ ipſe eſt in luīe: ſocietatē cū eo habemꝰ: cū inuicēīluīe ambulamꝰ: ſicut ⁊ ip̄e ē ī luīe: vt poſſimus ſocietatē habere cū illo. Quid facimus de peccatis; Audi quid ſequit̉.¶ Et ſanguis ieſu chriſti filij eiꝰ purgabit nos ab oī delicto.Magnam ſecuritatē dedit deus: merito paſcha celebramuſvbi fuſus eſt ſanguis dn̄i: qͦ purgamur ab om̄i delicto. Simꝰſecuri. Cautionē cōtranos diabolus ſeruitutis tenebat: ſedſanguine xp̄i deleta eſt. Sanguis inquit filij eius purgabitnos ab oī delicto. Quid eſt ab omni delicto? Attēdite. Ecceiam in nomine xp̄i perſanguinem crucis dn̄i: quem nunc cōfeſſi ſunt iſti qui appellantur infantes: mūdata ſunt oīa pctāipſorum. Ueteres intrauerunt et noui exierunt Quid eſt: veteres intrauerūt noui exierunt? Senes intrauerūt: infantesexierunt? Senectus enī veternoſa vetuſta vita: infantia aūtregenerationis noua vita. Sed qͥd facimus? Preterita peccata donata ſunt: non tantū ipſis: ſed et nobis. Et poſt donationem et abolitionē oīm peccatorum viuendo in hoc ſeculointer tentationes: quedam forte contracta ſunt: ideo quodpoteſt hō faciat. Ipſe confiteatur quod eſt: vt ab illo curetuqui ſemper eſt quod eſt. Ipſe enim ſemper erat ⁊ eſt: nos noneramus et ſumus. Uide enī quid dicat. Quod ſi dixerimusqui apeccatum non habemus: noſmetipſos ſeducimus: ⁊ veritas in nobis non eſt. Ergo ſi te confeſſus fueris peccatorēeſt in te veritas. Nam ipſa veritas lux eſt. Nōdum perfecteſplenduit vita tua: quia inſunt peccata tua: ſed tamē iā illuīari cepiſti: quia ineſt confeſſio peccatorū. Uide enī qͥd ſequat̉QQuod ſi confeſſi fuerimus delicta noſtra: fidelis ē ⁊ iuſtusvt dimittat nobis delicta nr̄a: ⁊ purget nos ab om̄i iniqͥtate)Non tantum preterita: ſed et ſi qua forte contraximꝰ ex hacvita: quia nō pōt hō qͣꝫdiu carnē portat non habere vel leuiapeccata. Sed iſta leuia que dicimus noli cōtemnere. Si contemnis: quando appendis? Expaueſce qn̄ numeras. Leuiamulta faciūt vnū grande. Multe gutte implent flumē. Multa grana faciunt maſſam. Et que ſpes eſt? Ante oīa cōfeſſio.Nec quiſqͣꝫ ſe dicat iuſtum: et ante oculos dei: qui videt qd̓ ēerigat ceruicem ſuam homo qui non erat ⁊ eſt. Ante omnia gͦcōfeſſio: deinde dilectio. Quia de charitate quidē dictū eſt.iiij. Charitas cooperit multitudinem peccatoꝝ. Iam videamꝰſi ipſam charitatem cōmendat propter ſurrepentia delicta:quia ſola charitas extinguit delicta: ſuperbia extinguit charitatem. Humilitas ergo roborat charitatē: charitas extinguit delicta. Humilitas pertinet ad cōfeſſionem: qua cōfitemur nos peccatores. Ipſa eſt humilitas: non vt dicamꝰ illd̓lingua: quaſi ꝓpter arrogantiā: ne diſpliceamus hominibꝰſi nos iuſtos dixerimus. Faciunt hoc impij et inſani. Scioquidem quia iuſtus ſum. Sed quid dicturꝰ ſum ante hoīes:Si me iuſtū dixero: quis ferat? quis toleret? Apud deū notaſit iuſticia mea: ego tn̄ dicam me peccatorē. Non qꝛ ſum: ſedne arrogantia odioſus inueniar. Dic hōibus qd̓ es: dic deoquis es. Quia ſi nō dixeris deo qd̓ es: dānat deus quod in teinueniet. Non vis vt ille dānet: tu dāna. Uis vt ille ignoſcat.l. tu agnoſce: vt poſſis deo dicere. Auerte faciētuā a peccatismeis. Dic illi etiā illa verba in ipſopſalmo. Qm̄ iniquitatemmeā ego cognoſco. Quod ſi cōfeſſi fuerimꝰ delicta nr̄a: fidelis ē ⁊ iuſtꝰ: qͥ dimittat nobis delicta nr̄a: ⁊ purget nos ab oīiniqͥtate. Quod ſi dixerimꝰ qꝛ nō peccauimꝰ: mendacē facimus eū: et verbū eius nō erit in nobis.Si dixeris: non peccaui: illū facis mēdacē: cū te vis facere veracē. Un̄ fieri pōtvt deus mendax ſit: et hō verax: cum contradicat ſcriptura..v. Oīs hō mendax: et deus ſolus verax. Ergo deus per ſeip̄mverax: tu ꝑ deū verax: nam ꝑ temendax. Et ne forte impunitatē videret̉ dediſſe peccatis: quia dixit. Fidelis ē ⁊ iuſtusqͥ mundet nos ab oī iniqͥtatē: et dicerēt iā ſibi hoīes. Peccemus: etiā ſecuri faciamꝰ qd̓ volumꝰ: purgat nos xp̄s: fideliseſt et iuſtus: purgat nos ab oī iniqͥtate. Tollit tibi malam ſecuritatem: et inſerit vtilem timorem. Male vis eſſe ſecurus:

ſannis. Tractatus. j. Fo. c.ſollicitus eſto. Fidelis enim eſt et iuſtus: vt dimittat nobisdelicta noſtra: ſi ſemper tibi diſpliceas: et muteris donec ꝑficiaris. Ideo quid ſequitur. Filioli mei hec ſcribo vobis vtnon peccetis. Sed forte ſurripit de vita humana peccatum:quid ergo fiet? Iam deſperatio erit. Audi Si quis (inquit)peccauerit: aduocatum habemus apud patrem ieſum xp̄miuſtum: et ipſe eſt propitiatio pro peccatis noſtris. Ille ē gͦaduocatus: da operam tu ne pecces. Si de infirmitate viteſurrepſerit peccatum: continuo vide: continuo diſpliceat: cōtinuo damna. Et cum damnaueris: ſecurus ad iudicem venies. Ibi habes aduocatum. Noli timere: ne perdas cauſaꝫcōfeſſionis tue. Si enim aliquando in hac vita committit ſehomo diſerte lingue et non perit: committis te verbo et periturus es? Clama. Aduocatum habemus apud patrē. Uidete ipſum iohannem ſeruantem humilitatem. Certe vir iu­ Iſtus erat et magnus: qui de pectore dn̄i myſterioruꝫ ſecretabibebat. Ille ille qui bibendo de pectore dn̄i diuinitatem ructauit. In principio erat verbum et verbum erat apud deuꝫ IIlle talis vir non dixit. Aduocatum habetis apud patrem.Sed ſi quis peccauerit: aduocatum inquit habemus. Nondixit habetis: nec mehabetis dixit: nec ipſum xp̄m habetisdixit: ſed et chriſtū poſuit non ſe: et habemus dixit: non habetis. Maluit ſe ponere innumero peccatorum vt haberet aduocatum xp̄m: qͣꝫ ponere ſe pro chriſto aduocatum et inueniri inter damnandos ſuperbos. Fratres: Ieſum xp̄m iuſtumipſum habemus aduocatuꝫ ad patrē: ipſe propitiatio ē peccatorum noſtrorum. Hoc qui tenuit: hereſim non fecit: hoc otenuit: ſciſma nō fecit. Unde enim facta ſunt ſciſmata? Cumdicunt homines. Nos iuſti ſumus. Cū dicūt homines: nosſanctificamus immundos: nos iuſtificamus imꝑios: nos petimus: nos impetramus. Iohānes aūt quid dixit: Et ſi qͥspeccauerit: aduocatum habemus apud patrem ieſum xp̄miuſtum. Sed dicet aliquis. Ergo ſancti non petunt ꝓnobis:Ergo epiſcopi vel prepoſiti non petunt pro populo? Sed attendite ſcripturas et videte: quia et prepoſiti cōmendant ſepopulo. Nam apoſtolus dicit plebi. Orātes ſimul et prono­ Cbis. Orat apoſtolus ꝓ plebe: orat plebs ꝓ apoſtolo. Oram:pro vobis fratres: ſed et vos orate ꝓ nobis. Inuicem proſeomnia membra orent: caput pro omnibus interpellet. Propterea non mirum quia ſequitur et hic: et clauditora diuidētibus eccleſiam dei. Quia dixit. Ieſum xp̄ꝫ iuſtū habemusaduocatum: ⁊ ipſe propitiatio eſt peccatoꝝ noſtroꝝ: propterillos qui ſe diuiſuri erāt ⁊ dicturi. Ecce hic eſt chriſtus: ecce Lillic: et velle oſtēdere eum in parte qui emit totum ⁊ poſſedittotum: continuoſecutus eſt. ¶Non tantum noſtrorum: ſed ettotius mundi. Quid eſt hoc fratres? Certe inuenimus eaꝫin campis ſaltuum: inuenimus eccleſiam in oībus gētibus.Ecce chriſtus propitiatio eſt peccatorum noſtrorum: nō tātum noſtrorum: ſed et totius mundi. Eccehabes eccleſiamper totum mundum. Noli ſequi falſos iuſtificatores ⁊ verosprecipitatores. In illo monte eſto qui impleuit orbē terraꝝquia chriſtus propitiatio eſt peccatorum noſtrorum: nō tantum noſtrorum: ſed et totius mundi: quemſuoſanguine comparauit. ¶Et in hoc (inquit) cognoſcimus eum: ſi mandataeius ſeruauerimus.Que mandata? Qui dicit quia cognouit eum: et mandata eius non ſeruat: mendax eſt: ⁊ in hoc veritas non eſt. Sed adhuc queris: Que mandata? Qui aūt(inquit) ſeruauerit verbum eius: vere in hoc perfecta eſt dilectio dei. Uideamus ne ipſum mādatum dilectio dei vocetur. Querebamus enim que mandata: et ait. Qui autē ſeruauerit verbum eiꝰ: vere in hoc perfecta eſt dilectio dei. Attende euangelium ſi non eſt hoc mandatum. Mandatū inqͥt Inouum do vobis: vt vos inuicem diligatis. ¶ In hoc cognoſcimus quia ī ipſoſumus: ſi in illo perfecti fuerimus. Perfectos in dilectione vocat. Que eſt perfectio dilectiōis? Etinimicos diligere: et ad hoc diligere vt ſint fratres. Nō eniꝫdilectio nr̄a carnalis eſſe debet. Optare alicui ſalutē tꝑalembonū ē: ſꝫ et ſi deſit: aīa tuta ſit. Si optas alicui amico tuo vitā: bn̄ facis. Gaudes de morte inimici: male facis. Sꝫ forte⁊ amicotuo vita illa quā optas inutilis ē ⁊ īimico tuo morsde qͣ gaudes vtilis fuit. Incertū ē vtrū alicui ſit vtilis vitaiſta an inutilis: vita vero q̄ ē apud deū ſine dubio vtilis eſt.Sic dilige inimicos tuos vt fr̄es optes: ſic diligeinimicos:vt in ſociētatē tuā vocent̉. Sic enī dilexit ille qui in cruce pēij. iiij

ij. iiij

Psͣ. cxv.

Pſalm̄. l

j. Pet̓. iiij.

(0

E

Ioh̓. xiij.

Ioh̓. xiij

Ioh̓. j.

Ca. ij.

Mar. xiij

Col̓. iiij.

F