ancti Auguītini.

Sancti AExhibet ſibi eccleſiā glorioſam dominꝰ: non habentem maculam autrugā. Agit hoc et hic: exhibet ibi. Hoc enim ait:vt non habeamus maculā aūt rugam. Magnus eſt qui agitbene curat: doctiſſimus artifex eſt. Extendit in ligno et facit nos ſine ruga: quos abluendo fecerat ſine macula. Ipſequi venit ſine macula et ſine ruga extenſus eſt in tendicula:ſed propter nos: nō propter ſe: vt nos faceret ſine macula etruga. Rogemꝰ ergo eū vt faciat: et poſtqͣꝫ fecerit ad horreanos ducat: ibiqꝫ nos reponat vbi preſſoriū nō erit. Tu ergoqui loquebaris ſine macula ⁊ ruga es? Quid hic facis in eccleſia q̄ dicit. Dimitte nobis debita noſtra? Debita ſe habere cōfitet̉ que relaxētur. Qui nō cōfitent̉ nō ideo nō habēt: ſꝫideo eis nō relaxabūtur. Cōfeſſio nos ſanat et vita cauta: vita humilis: oratio cū fide: cōtritio cordis: lachryme nō fictede vena cordis ꝓfluentes vt dimittātur nobis pctā ſine qͥbꝰeſſe nō poſſumꝰ. Cōfeſſio inqͣꝫ nos ſanat: dicēte apl̓o iohāneSi cōfiteamur pctā noſtra: fidelis eſt ⁊ iuſtꝰ vt dimittat nobis pctā: et mūdet nos ab omni iniqͥtate. Nō autē qꝛ dico ꝙnō poſſumꝰ hic eſſe ſine pctō: homicidia facere debemꝰ: autadulteria: vel cetera mortifera pctā q̄ vno ictu perimūt. Talia nō facit bone fidei ⁊ bone ſpei xp̄ianus: ſed illa ſola q̄ quotidiano or̄onis peniculo tergantur. Humiles et deuoti dicamus quotidie. Dimitte nobis debita nr̄a: ſed ſi faciamꝰ qd̓ſequit̉. Sicut ⁊ nos dimittimꝰ debitoribꝰ nr̄is. Spōſio heccū deo vera ſponſio ⁊ fixa cōditio eſt. Tu homo es: et habesdebitorē: et debitor etiā tu ēs. Accedis ad deū qͥ habet debitores: et debitor nō eſt: vt poſtules tibi debita relaxari. Shͦ tibi dicit. Ego debita non habeo: tu habes debita: debesenī mihi: ſed etiā frater tuꝰ debet mihi. Debitor meꝰ es: habes et tu debitorē Debitor meꝰ es: qꝛ peccaſti in me: habesdebitorē fratrē qꝛ peccauit in te. Qd̓ feceris cū debitore tuofacio et ego cūmeo .i. ſi dimittis dimitto: ſi tenes teneo. Tucōtra te tenes: qͥ alteri non dimittis. Nemo ergo dicat ſe eſſeſine pctō: ſed nō tn̄ ideo debemꝰ amare pctm̄. Oderimus eafratres et ſi nō ſumꝰ ſine peccatis: oderimꝰ tn̄ ea: et maximea criminibꝰ nos abſtineamꝰ: abſtineamꝰ qͣꝫtum poſſumus aleuibꝰ peccatis. Ego (ait) neſcio qͥs non habeo pctā: ſeip̄mdecipit: et ꝟitas in eonō eſt. Prorſus oremꝰ vt deus dimittat: ſed faciamꝰ qd̓ dicit̉. Dimittamꝰ et nos debitoribꝰ nr̄iscū dicit̉ et dimittet̉ nobis. Quotidie dicimꝰ hoc: ⁊ quotidiefacimꝰ: et quotidie fit in nobis. Non hic ſumus ſine peccatoſed exibimus hinc ſine peccato.iiij. ¶ De verbis beati Iohānis. Chariſſimi: noliteom̄i ſpiritui credere: ſed ꝓbate ſpūs ſi ex deo ſūtEt ꝯfutatione manicheoꝝ quibus ſuadet manicheis p̄ſertim nō eſſe credēdum: xp̄m in carne veniſſe apertiſſime negantibus. Sermo. xxx.Uādo Iohānes apl̓s legebat̉: audiuimꝰ loquenIM N rtemꝑ eū ſpm̄ſctm̄ et dicētē. Chariſſimi: nolite oīAſpiritui credere: ſed ꝓbate ſpūs ſi ex deo ſūt. Repeto quia neceſſariū eſt vt repetā et hoc mētibusveſtris: qͣꝫtum dn̄s adiuuat vehemēter inculcem. Chariſſimi: nolite om̄i ſpiritui credere: ſed ꝓbate ſpūs ſi ex deo ſuntQm̄ multi p̄ſeudo ꝓphete ꝓdierūt in hūc mundū: precipitſpirituſſanctꝰ ne omni ſpiritui credamꝰ: et cauſam cur preceperit dixit. Que illa cauſa eſt? Qm̄ multi (inqͥt) p̄ſeudoprophete ꝓdierūt in hunc mundū. Quiſqͥs ergo iſta p̄cepta cōtēpſerit: ⁊ om̄i ſpiritui credendū putauerit: neceſſe eſt incurrat in p̄ſeudo ꝓphetas: et qd̓ peius eſt blaſphemet veros ꝓphetas. Hoc iā exiſtimo p̄cepto homo cautus effectꝰ dicturus eſt mihi. Audiui: teneo: obtēperare deſidero: qꝛ et ego īpſeudo ꝓphetas nolo incurrere. Quis enī hoc velit: a mēdacibus decipi? Si quidē p̄ſeudo ꝓpheta eſt mēdax ꝓpheta:da mihi hoīem religioſum: nō vult fallere: damihi hominēimpiū: ſacrilegū: fallere vult: falli nō vult. Cū ergo nolint̓ fallere boni: falli autē necboni velint nec̄ mali: qͥs eſt qͥ in pſeudo ꝓphetā velit incurrere? Uerba (dico) cōſulētis me: ſedvtiqꝫ in p̄ſeudo ꝓphetam nemo niſi inuitꝰ incurrit. Audiui. iiij. p̄ceptū iohānis: īmo dn̄i ꝑ iohannē. Nolite om̄i ſpiritui credere. Ecce accipio: ita volo. Addidit ⁊ dicit. Sed ꝓbate ſpiritus ſi ex deo ſunt. Unde probo? Probare vellem: ſi errarenō poſſim. Certeniſi ꝓbauero ſpūs qͥ ex deo ſunt: incurram(neceſſe eſt) in ſpūs qͥ ex deo nō ſūt: et ex hͦ ſeducar apſeudo

ꝓphetis. Quid agam? Quō obſeruē? Oſi ſanctꝰ Iohānesquō nobis dixit. Nolite om̄i ſplritui credere: ſed ꝓbate ſpiritus ſi ex deo ſunt: dicere dignaret̉: quomodo ꝓbētur ſpiritus qͥ ex deo ſunt. Noli eſſe ſollicitꝰ: et hoc audi. Hinc cognoſcitur ſpūs dei. Hoc certe expectabas audire: vt ꝓbares ſpiritus qͥ ex deo ſunt. Hinc cognoſcit̉ ſpiritꝰ dei. Iohānes dixit: nō ego. Hoc ſequit̉ in lectione quā tracto. Cū enī nos ꝓpterea faceret ſollicitos ⁊ cautos: ne om̄i ſpiritui credamusſed ꝓbemꝰ ſpiritꝰ qͥ ex deo ſunt: qꝛ multi p̄ſeudo ꝓphete ꝓdierūt in hunc mundū: cōtinuo vidit qͥd deſideraremus: occurrit expectationi: iniecit oculū tacite cogitationi. Gratias deo: qꝛ et hoc ꝑ illū loqui dignatꝰ eſt. Hinc cognoſcit̉ ſpiꝙͣritus dei. Eia audite: audite: intelligite: diſcernite: inherete veritati: reſiſtite falſitati. Hinc cognoſcit̉ ſpūs dei. Underogote? Hoc eſt qd̓ audire cupiebā. Om̄is ſpūs qͥ cōfitet̉ ieſum xp̄m in carne veniſſe ex deo eſt. Et om̄is qͥ nō cōfitet̉ ieſum xp̄m in carne veniſſe ex deo nō eſt. Interim ergo chariſſimi repellite ab auribꝰ veſtris oēm diſputatorē: predicatorem: ſcriptorē: ſuſurratorē: qui negat ieſum xp̄m in carne veniſſe. Ergo repellite manicheos a domibꝰ: ab auribꝰ: a cordibus veſtris. Manichei enī xp̄m in carne veniſſe apertiſſime negāt. Spiritꝰ ergo illorū nō ſunt ex deo. Hic video vnde velit lupus obripere agno: ⁊ qͣꝫtum valeo deuitandū eſſedemōſtro. Hinc in eo qd̓ dixi: vel potius ab apl̓o dictū commemoraui: qꝛ om̄is ſpūs qͥ negat ieſum xp̄m in carne veniſ­ j. Iſe ex deo nō eſt: inſidiat̉ manicheus in hoc verbo ⁊ dicit mihi. Ecce ſpūs qui negat ieſum xp̄m in carne veniſſe: ex deonō eſt. Unde eſt ergo? Si ex deo nō eſt inqͥt: vnde eſt? Nunquid enim poteſt eſſe niſi aliūde? Si ergo (īquit) ex deo nōeſt: et aliūde eſt: vides eſſe duas naturas. Inuenimꝰ lupū:rhetia ſalubriatendamꝰ: venemur: capiamꝰ: captū trucidemus. Trucidemus plane. Moriat̉ error: viuat homo. Eccein eo qd̓ dixi capiamꝰ: trucidemꝰ moriat̉ error: viuat homoibi ſoluit̉ queſtio. Sed recolite qd̓ ꝓpoſui: ne obliti queſtionē nō intelligatis ſolutionē. Oīs ſpiritꝰ qui nō cōfitet̉ ieſumin carne veniſſe ex deo nō eſt. Et manicheꝰ cōtinuo: Et vnde eſt? Si ex deo nō eſt: aliunde eſt. Si aliūde eſt: docui eſſeduas naturas. Hanc queſtionē tenete: ⁊ mentes ad illa meaverba reuocate vbi dixi: capiamꝰ trucidemꝰ: moriat̉ errorviuat homo. Error nō eſt ex deo: homo ex deo ē. Redite adqueſtionē. Omnis ſpiritꝰ qui nō confitet̉ ieſum in carne veniſſe ex deo nō eſt Dico et ego: Omnia ꝑ ipſuꝫ facta ſūt. Oīs Ioſpiritꝰ laudet dn̄m. Sed ſi oīs ſpiritꝰ ex deo eſt: quō ſpiritꝰ Pqui ex deo nō eſt laudat dn̄m? Prorſus oīs ſpiritus laudetdn̄m. Utrūqꝫ video: languidū intelligo: vitiū ſanet̉: naturaliberet̉. Uitiū natura nō eſt: ſed nature inimicū eſt. Sana vnde langues: remanet vn̄ laudes. Medicina vitia ꝑſequit̉ nōnaturā. Oīs qui nō confitet̉ xp̄m in carne veniſſe: ex deo non j. Ieſt. Inquātuꝫ nō confitet̉ xp̄m in carne veniſſe: intantum exdeo nō eſt: qꝛ iſte error qui nō cōfitet̉ chriſtū in carne veniſſeex deo nō eſt. Fratres qͥd eſt ꝙ renaſcimur? Si bene nati ſumus: quid eſt ꝙ renaſcimur? Natura que fueratreparat̉: natura que lapſa fuerat erigit̉: natura q̄ deformis iacebat gratia reformat̉. Solus em̄ creator: ſolꝰ creator pater: filius: ſpirituſſanctꝰ: ſꝫ trina vnitas: vna trinitas: ſola illa natura īmutabilis: īcōmutabil̓: nec defectui: nec ꝓfectui obnoxia: neccadit vt minꝰ ſit: nec tranſcēdit vt plus ſit: ꝑfecta: ſempiterna: oīmodo īmutabilis: ſol̓a illa natura. Creatura vero bona: ſed creatori īpar valde. Uis adherere diabolo deſertoriſi equare cōtendis cōdita creatori. Agnoſcat aīa cōditionēſuā: nō eſt deus. Cū ſe aīa putat deū: offendit deū: nō īuenitſaluatorē: īuenit dānatorē: qm̄ deꝰ qn̄ aīas malas dānat: nōſe dānat: ſi autē aīa hoc eſt qd̓ deus: ſe dānat. Demus honorem deo noſtro fratres: cui clamamus. Libera nos a malo:et ſuccurret tibi vt in oratione inuenias tētationē: et dicat tibi. Quid eſt qd̓ clamaſti: libera nos a malo? Certe nō eſt malum. Reſpōde illi. Ego ſummalꝰ. Et ſi liberauerit me amalo: ero de malo bonus: liberet me a me: ne incurrā inte. Hocdic manicheo. Si deꝰ liberauerit me ame: nō incurrā inte:quia deꝰ liberauerit me a meo malo: ero bonꝰ. Si bonꝰ ero:ſapiens ero. Si ſapiēs ero: nō errabo. Si non errabo: atē decipi nō potero. Liberet ergo deꝰ me a me: et nō incurra in teMeū eſt enī vitiū vt errē et credā tibi: qm̄ aīa mea īpleta eſt ſiilluſionibꝰ. Nō ſū mihi ip̄e lumē: nā ſi eſſem: nūqͣꝫ erraſſem. x

j. Ioh̓. j.

Mat. vj.

j. Ioh̓. iiij.

Ioh̓ iiij

A

Mat. vj.

Pſalm̄.xxxvij.

Ioh̓. j.Ps d.

i. Ioh̓. iiij.

j. Ioh̓ iiij.

ips. qͥ

.

B