Sermo. xxvij. Fo. xciiij.De verbis apoſtoli.

j. inops auri. Aurū et argentum non habeo. Ideo igit̉ tantasvirtutū opes pretulit. Qd̓ habeo hoc tibi do. In nomine ieſu xp̄i ſurge et ābula. Hoc plane non in marſupio: ſed in aīotenebat̉. Quid ei dedit? In nomine ieſu xp̄i ſurge ⁊ ambulaPauperē hoīem expauit infirmitas: equa lege et̓ equa potentia reges/ captiuoſqꝫ cōſtringēs. Nō potuit ſuſtinere iuſſionē pauperis regibꝰ dominās. Parum eſt qd̓ infirmitatēnominamꝰ. Pauperis imperiū: etiā natura nō pertulit. Ille enim claudus erat ex vtero matrꝭ ſue. Debilitas itaqꝫ quāei inuexerat natiuitas: vi pauperis iubētis excluſa eſt. Qd̓ꝓfecto non fieret: niſi pauper apl̓s plenus eſſet illo deo qͥ eſtauctor nature. Nihil ergo hac ditius paupertate. Quid donat qui es nō habet? Uirtutes largitur etgratꝭ cōfert. Quidenī poteſt? Innomine ieſu chriſti ſurge et ambula. Obediētię ſubditur: qd̓ ex neceſſitate veniebat. Dicit̉ homini. Surge: qd̓ ſemper optabat: ſed qm̄ naturalibus vinculis īpeditꝰerat: non poterat qd̓ volebat. Nunc autemtāta facilitate inſenſibilia ſeruiunt: vt ad nutū iubentis illa pedū infirmitasauolaret. Surge et ambula. Et ſurrexit (inquit) cōtinuo etij. ſtetit. Animo imperat̉: et pedes ſeruiūt. Exilient inquit ꝓij. pheta: tanqͣꝫ vituli de vinculis laxati. Et cōſolidate ſunt baſes pedū eius. Ꝙͣta velocitate res agatur attēdite. Uix aures debilis ſermo intrauerat iubētis: et continuo vis ſanitatis irrupit: et excluſa infirmitate vſui mēbra reddūtur. Teſtimoniū velocis reſurrectionis eſt: velocitas ex debilitate. ſurgentis. In momento: in ictu oculi: innouiſſima tuba. Canet enī tuba et mortui reſurgent: ⁊ nos īmutabimur. Futuramētire de factis. In qͣꝫto momento mortui excitētur: debiliij. bus a natura crede veſtigijs. Surrexit. Cōſolidate ſunt (inquit) baſes pēdū eiꝰ. Parū erat qd̓ dicebat̉ in vſum claudꝰrediſſe: virtus ei cū ſanitate reſtituit̉. Nō enī dixit. Reſtitute ſunt: ſed cōſolidate ſunt baſes. Tam abūdantem recipiūtſanitatē: vt ferant laborē. Exiliēs (inquit) ambulabat. Saltus frequēter etiā ſanis grauis eſt. Non ſenſerunt illi pedespigra remedia: nec velut vnguenti modo lita veſtigia reuocant̉: ad momētum vis medicine irrūpentis oſtendit̉: ſignaturqꝫ fuga infirmitatis excluſe. Sic exilit qui ſanatur a paupere. Sanat̉ ergo ab apoſtolis caro: hoc ipſo indicans quida deo ſuo cōditore mereat̉. Cōuincātur itaqꝫ ſignis omnibꝰmanichei: cūcta ſalutis genera q̄ carni deferunt̉ teſtimoniūbone nature ſunt. Digna enī diuino opere cōprobātur: quenon creduntur indigna beneficijs. Nomen auctoris ſui mēbra cognoſcūt: cū eis dicitur. In nomine ieſu ſurge et ambula. Si eſſet caro a diabolo: nomē chriſti formidare potuiſſet.Obſequiū ſanatorū: teſtimoniū cōditoris eſt. Innomine ieſu chriſti ſurge et ambula. Intulerat natura debilitatem: adip̄am quodāmodo inuocati nominis auctoritas deſtinatur.Cognoſcit qͥ iuſſerit: obſequit̉qꝫ ſuo dn̄o: refragat̉ cōtrario.Si caro a diabolo eſt: expugnāda eſt a xp̄i diſcipulis nō curanda. Si rationē interroges: obligādum eſt quicqͥd inimicum eſt. Nolo hoc ſolum cogitationi credas: diuina ad hūcj.ſenſum ſuccurrat auctoritas. Dn̄s ait in euāgelio. Nemo ingreditur in domū fortis vt vaſa eius diripiat: niſi prius alligauerit fortem. Inſuis ergo erat operibꝰ diabolus alligandus: nūc autē nō colligat̉ diabolus ſed honorat̉: ſi res eiusper ſigna curatur. Magni beneficij debitor xp̄s carni eſt: ſiqd̓ poſſit in eiꝰ ſalutē monſtrauit. Nō eſſet materia loquēdi:niſi teſtimoniū miſericordie caro curata feciſſet. Suffragat̉predicationi chriſti caro: in ipſa eſt adminiſtratio ſignorū.Claudus ſurgit: vt apoſtoli loquant̉. Diximꝰ qm̄ ſi huiꝰ deiopus caro nō eſſet: ille claudus nō erat in pedibus ſanādus:ſed in brachijs colligādus. Nūc aūt ſurgit claudus: vt apl̓iloquant̉: preitorqꝫ fit predicationis. Ut xp̄i euāgeliū ſonet:claudus exilit. Impudēter apl̓i fecerūt: ſi dei eorū opus caro nō eſſet: nūc autē qm̄ id dicere ſacrilegium eſt: non faciūtapl̓i īpudenter. Caro igit̉ opus dei eſt. Cū format̉ opus deieſt: cū conditur opus dei eſt: cū producitur dei opus eſt: cūregenerat̉ opus dei eſt: cū ſignatur opus dei eſt: cū curaturopus dei eſt. Quid debet diabolo: totiens opus dei? Irrideantur ergo manichei: ⁊ propter honorē dei carnis naturalaudet̉: atqꝫ om̄e vitiū in voluntatē ponatur. Spes emendationis hominibꝰ ſuggerat̉: vt ſe intelligant nō carnis neceſſitate: ſed tantū voluntatis prauitate delinquere. Nos autēcarnē diuino aſſcribimus operi: quā videmus in chriſti re-

ſurrectione diuini conſortij gloriā cōſecutam quā a xp̄o ſuocōditore ſuſcepit: qui vluit et regnat in ſecula ſeculorum.¶ De verbis beati Petri. Audiuimus vocē de ij. Flatam de celo: hic eſt filius meus dilectus. Et habemus certiorē propheticū ſermonē: quibꝰ vocede celo delata certior nō melior neqꝫ vtilior prophetia predicat̉. Credendū item eſſe vt ītelligasnon intelligendum vt credas. Sermo. xxvij.⁊ANitium bone vite cui vita etiā eterna debetur: re¶ Icta fides eſt. Eſt autē fides credere qd̓ nōdum viUdes: cuius fidei merces eſt videre qd̓ credis. TēꝘ pore igit̉ fidei tanqͣꝫ tēpore ſementis: non deficiamus: et vſqꝫ in finē nō deficiamus: ſed perſeueremus donecqd̓ ſeminauimꝰ metamus. Cū enim auerſum eſſet genus humanū a deo ⁊ iaceret in delitijs ſuis: ſicut creatore opus habebamus vt eſſemꝰ: ſic ſaluatore vt reuiuiſceremꝰ. Iuſtusdamnauit hoīem: miſericors deus liberat hoīem. Deꝰ iſra? Pꝫel ipſe dabit virtutē ⁊ fortitudinē plebi ſue benedictus deꝰSed accipiūt credentes: nō accipiūt cōtemnentes. Nec deipſa fide tamen ita gloriandū eſt quaſi aliquid nos poſſimꝰNon enī fides nihil eſt: ſed magnū aliquid: quā ſi habes ꝓfecto accepiſti. Quid enim habes qd̓ non accepiſti? Uidetechariſſimi: vnde dn̄o deo gratias agatis ne in aliquo donoeiꝰ ingrati maneatis: et ꝓpter hoc qd̓ ingrati eſtis: qd̓ accepiſtis perdatis. Laus fidei explicari a me nullatenꝰ poteſt:ſed a fidelibꝰ cogitari poteſt. Porro ſi ex aliqua parte (vt dignum eſt) cogitet̉: qͥs digne cogitet qͣꝫ multꝭ donis dei ipſiꝰpreferat̉? Et ſi minora dei dona in nobis debemꝰ agnoſcere: qͣꝫtomagis illud qd̓ ea ſuperat debemꝰ agnoſcere? A deodebemus eſſe qd̓ ſumꝰ? Quia nō nihil ſumꝰ: a quo niſi a deohabemꝰ? Sed ſunt et ligna: ſunt et lapides: a quo niſi a deo?Nos ergo qͥd plus? Non viuūt ligna et lapides: nos autē viuimus. Sed adhuc nobis idipſum viuere: cū arboribꝰ frutectiſqꝫ cōmune eſt. Dicūtur enī et vites viuere. Nā ſi nō viuerent: nō ſcriptū eſſet. Occidit in grandine vineas eoꝝ. Ui psuit cū viret: areſcit cū morit̉. Sed vita iſta nō habet ſenſum.Quid nos amplius ſentimꝰ? Quinqꝫ partitus corporis notus eſt ſenſus. Uidemꝰ: audimus: olfacimꝰ: guſtamꝰ: tactuetiā per totū corpus noſtrū mollia diidicamꝰ et dura: aſpera et lenia: calida ⁊ frigida. Eſt enim in nobis ſenſus quinqꝫpartitus: ſed hūc habet et beſtie. Habemus ergo aliqͥd amplius nos. Et iſta tn̄ que enumerauimꝰ fratres mei: ſi ꝯſideremus in nobis: quātā de his gratiarū actionē: quātā creatori laudē debemus? Sed tn̄ amplius quid habemꝰ? Mentem: rationē: cōſilium: qd̓ nō habent beſtie: nō habent volucres: nō habent piſces: in eo facti ſumꝰ ad imaginē dei. Deniqꝫ vbi ſcriptura narrat: ꝙ facti ſumus: ibi ſubiūgit vt nospecoribꝰ non ſolū anteponit: ſed et preponat: id eſt vt ea nobis ſubiecta ſint. Faciamꝰ (inquit) hoīem ad imaginē et ſi­ Gmilitudinē noſtrā: et habeat poteſtatē piſcium maris ⁊ volatilium celi: et oīm pecorū et ſerpētium q̄ repunt ſuꝑ terram.Unde habeat poteſtatē? Propter imaginē dei. Unde quibuſdā dicit̉ increpando. Nolite eſſe ſicut equus et mulus in Fquibꝰ nō eſt intellectus. Sed aliud eſt intellectus: aliud ratio. Nā rationē habemꝰ: ⁊ anteqͣꝫ intelligamꝰ: ſed intelligere nō valemꝰ niſi rationē habeamꝰ. Eſt ergo animal rōniscapax. Uerū meliꝰ et citius dicā: aīal rationale cui naturaineſt rōnalis: et anteqͣꝫ intelligat iā rationē habet. Nā ideovult intelligere: qꝛ rationē precedit. Hoc gͦ vnde beſtias antecedimus maxime in nobis excolere debemꝰ ⁊ reſculperequodāmodo et reformare. Sed qͥs poterit: niſi ſit artifex qͥformauit? Imaginē in nobis dei reformare potuimꝰ? Habemꝰ ergovt cūcta breuiter retexamꝰ) ip̄m eſſe cū lignis ⁊lapidibꝰ: viuere cū arboribus: ſentire cū beſtijs: intelligerecū angelis. Diiudicamꝰ ergo oculis colores: auribus ſonores: naribus odores: guſtu ſapores: tactu calores: intellectumores. Intellige. Omnis homo vult intelligere: nemo eſt qͥnolit. Credere non omnes volunt. Dicit mihi homo. Intelligam vt credā. Reſpōdeo: crede vt intelligas. Cū ergo nata inter nos ſit cōtrouerſia talis quodāmodo vt ille mihi dicat: intelligam vt credā. Ego ei reſpōdeam: īmo crede vt intelligas. Cum hac cōtrouerſia veniamus ad iudicē: neuternoſtrū preſumat pro ſua parte ſententiā. Quē iudicem inuē

Mat. xi.

Actuū. iij.

Actuū. iij.

Mala. iiij.Actuū. iij.

j. Cor. xv.

D

Psͣ. lxvij.

ij. Petri j.

psͣ. lxxvij.

Gen̄. j.

Psͣ .xxxj.

A