aDe verbis apoſtoli. Ser. xxiiij. et. xxv. Fo. xc

De veī bis apoſtoli. Eeterna que nō videmus: cum vos eis q̄ vidētur temporalibꝰſubditi: neſciatis qualis vobis dies craſtina illuceſcat. Quēſepe bonūſperantes malū inuenitis: nec ſi bonus fuerit: eūne fugiat tenere poteritis. Nos irridetis qꝛ ſperamꝰ eterna:que cū venerint nō tranſibūt: qꝛ nec ipſa veniūt: ſed ſempermanēt: nos autē ad illa veniemꝰ: cū per viā dn̄icam iſta quetranſeūt tranſierimꝰ. A vobis vero tēporalia nec ſperari aliquādo deſinūtur: et tn̄ crebro ſperata vos fallūt: nec ceſſantvos inflāmare ventura: corrūpere veniētia: torquere trāſeūtia. Nōne ipſa ſunt que ꝯcupita inardeſcūt: adepta vileſcūt:amiſſa vaneſcūt? Utimur eis etnos ẜm peregrinationis noſtre neceſſitatē: ſed nō in eis gaudia noſtra figimus: ne illisvij. labētibus ſubruamur. Utimur enī hoc mūdo tanqͣꝫ nō vtentes: vt veniamꝰ ad eū qui fecit hunc mundū: et in eo maneamus: eiꝰ eternitate perfruētes. Quid eſt autē qd̓ dicitis: qͥsjhuc inde venit: et qͥd apud inferos gerat̉: quis hoībus indicauit? Et hinc vobis os clauſit qui mortuū quarto die reſu-vj. ſcitauit: et vltra nō moriturus die tertio reſurrexit: et anteqͣꝫmoreret̉ qualis vita morientes excipiat tanqͣꝫ ille quē nihilxvj. lateret et in paupere quieſcēte: et in diuite ardente narrauitSed illi iſta nō credunt: qui dicūt. Quis huc inde reuerſuseſt? Credituros ſe volūt videri: ſi quis parētum ſuorū reuivij uiſceret. Sed maledictꝰ homo qͥ ſpem ſuā ponit in homine.Ideo ergo deꝰ homo factus: mori et reſurgere voluit: vt etqd̓ futurū eſſet homini in hominis carne oſtēderet̉: ⁊ deo tn̄nō homini crederet̉. Et certe eccleſia fideliū toto orbe diffuſa: iā ante oculos eorū eſt. Legāt eā ante tot ſecula vni hoiiij. mini ꝓmiſſam: qͥ cōtra ſpem inſpemcredidit: vt fieret patermultarū gentiū. Qd̓ ergo vni abrae credēti ꝓmiſſum eſt: iāvidemꝰ impletū: et qd̓ vniuerſo orbi ꝓmittit̉ credēti: deſperamus eſſe venturū? Eant nūc et dicant. Māducemus et bibamus: cras enī moriemur. Illi ſe adhuc cras dicunt morituros: veritas autē illos iā cum iſta dicūt inuenit mortuos.Uos autē fratres: filij reſurrectionis: ciues ſanctoꝝ angelorum: dei heredes ⁊ xp̄i coheredes: caueteimitari eos qͥ crasſperādo moriūtur: et hodie bibēdo ſepeliunt̉: ſed ſicut dicity. idem apl̓us. Ne corrūpant veſtros mores bonos colloquiamala. Sobrij eſtotē iuſti et nolite peccare: ambulātes anguſtam: ſed certā viā ducētem ad altitudinē hieruſalē celeſtisque mater noſtra eterna eſt: firmiſſime ſperate qd̓ nō videtꝭ:patiēter expectate qd̓ nōdum habetis: quia veracem ꝓmiſſorem chriſtum fideliſſime retinetis.3¶ De verbis Apl̓i. Uidete quomodo cauteambuletis: nō vt inſipiētes ſed vt ſapiētes: redimentes tēpus qm̄ dies mali ſunt: in quo quid tēpusſit redimere aperte declarat. Sermo. xxiiij.Faea. Poſtolū cū legeret̉ audiſtis: īmo om̄s audiuimꝰEdicētem nobis. Uidete quomodo caute ambuleAtis: nō vt inſipiētes ſed vt ſapiētes: redimētes tēpus: qm̄ dies mali ſunt. Dies malos fratres dueres faciūt: malicia et miſeria: Per maliciā hoīmet miſeriāducunt̉ dies mali. Ceterū dies iſti qͣꝫtū ꝑtinet ad ſpacia horarū ordinati ſunt. Ducūt vices: agut tēpora: oritur ſol: occidit ſol: trāſeūt tēpora. Cui moleſta ſunt tēpora: ſi hoīes ſibinō ſint moleſti? Ergo dies malos (ſicut dixi) due res faciunt: miſeria hoīm / ⁊ malicia hoīm. Sed miſeria hoīm ꝯmūnis eſt: nō debet malicia eſſe ꝯmunis. Ex quo enī lapſus eſtAdam/ ⁊ de paradiſo expulſus: nunqͣꝫ fuerūt dies niſi mali.Iſtos pueros qͥ naſcūtur interrogemꝰ: quare a ploratu incipiunt qͥ ⁊ ridere poſſunt. Naſcit̉ et ſtatim plorat: poſt neſcioquot dies ridet. Qn̄ plorabat naſcens: ꝓpheta ſue calamitatis erat: lachryme enī teſtes miſerie. Nondū loquit̉: ⁊ iam ꝓphetat. Quid ꝓphetat? In labore ſe venturū vel in timoreꝫet ſi bene vixerit/ ⁊ iuſtus fuerit: certe in medijs poſitus tenl. iij tationibꝰ ſemꝑ timebit. Quid ait apl̓s? Oēs qͥ volūt in xp̄opie viuere: ꝑſecutionē patiūtur. Ecce qꝛ dies mali ſunt: ſineꝑſecutione viuere hic iuſti nō poſſūt. Qui īter malos viuūt.perſecutionē patiunt̉. Oēs mali ꝑſequūtur bonos: ſi nō fer.ij. ro et lapidibꝰ: ſed vita et moribꝰ. Nūquid aliqͥs ſctm̄ loth ꝑſequebat̉ in ſodomis? Nemo illi moleſtꝰ erat: ⁊ tn̄ īter īpiosviuebat: ⁊ inter īmūdos: ſuꝑbos: blaſphemos ꝑſecutionempatiebat̉: nō vapulādo: ſꝫ malos vidēdo: Quiſqͥs me audisſed nōdū viuis in xp̄o pie: incipe in xp̄o pie viuere: et ꝓbas

er. xxiiij. ex xxv. Fo. xciijqd̓ dico. Deniqꝫ apl̓s cū cōmemoraret pericula ſua. Peri­ ij.culis (inquit) in mari: periculis in fluminibus: periculis indeſerto: periculis in latronibꝰ: periculis in falſis fratribus.Cetera pericula quieſcere poſſunt: pericula a falſis fratribꝰvſqꝫ in finē ſeculi nō norunt. Redimamꝰ tēpus: qm̄ dies mali ſunt. Expectatis a me forte ſcire: qͥd eſt tempus redimere.Dicturꝰ ſum qd̓ pauci audiūt: pauci ferūt: pauci aggrediū:tur: pauci agūt: tamen dicā: qm̄ ipſi pauci qͥ me audituri ſūtinter malos viuūt. Redimere tēpus hoc eſt: qn̄ aliqͥs tibi infert litē: perde aliqͥd vt deo vaces: nō litibꝰ perde. Ergo exeo qd̓ perdes preciū eſt tēporis. Certe qn̄ ꝓ tuis neceſſitatibꝰ ꝓcedis ad publicū: das nūmos et emīs tibi panē: aut vinum: aut oleū: aut lignū: aut aliquā ſupellectilē: das et accipis: aliquid amittis: aliquid acquiris: hoc eſt emere. Namſi nihil amittas et habeas qd̓ nō habebas: aut inueniſti: autdonatū accepiſti: aut hereditate acqͥſiſti. Qn̄ auteꝫ aliquidamittꝭ vt aliqͥd habeas: tūc̄ emis: qd̓ emis: qd̓ habes emptūeſt: qd̓ amittis preciū eſt. Quō ergo perdis nūmos vt emastibi aliqͥd: ſic perde nūmos vt emas tibi quietē. Ecce hoc ētēpus redimere. Prouerbiū natū eſt punicū: quod quidemlatine vobis dicā: qꝛ punice nō om̄es noſtis. Punicū enī ꝓuerbiū eſt antiquū. Nūmum querit peſtilētia: duos illi da ⁊īͣvt ducat ſe. Nūquid nō hoc ꝓuerbiū de euangelio videt̉ natum? Nā quid aliud dixit deus: qͣꝫ redimētes tēpus qn̄ aitSi quis vult in iudiciotecū cōtendere: et tunicā tuā tollere: ⁊dimitte̓ ei et palliū? In iudicio vult tecū cōtendere et tunicam tuā tollere: auocare te habet litibꝰ a deo tuo: non habebis quietū cor: nō habebis trāquillū animū: euerteris cogitationibꝰ tuis: irritaris aduerſus eū aduerſariū tuuꝫ. Eccetēpus perdidiſti. Ꝙto ergo melius eſt vt nummū amittaset tēpus redimas? Fratres mei in cauſis et negocijs veſtrisqn̄ ad nos iudicāda veniūt: ſi homini xp̄iano dico vt ꝓtempore redimēdo perdat aliqͥd ſuū: qͣꝫto maiore cura ⁊ fiduciadebeo dicere vt reddat alienū. Ambos enī xp̄ianos audioIam ille calūnioſus qͥ vult alteri facere cauſam et tollere abillo: vel ꝓcōpoſitione gaudet ad iſta verba. Apl̓s dixit. Redimentes tēpus qm̄ dies mali ſunt. Facio ergo calūniā chriſtiano illi: velit nolit: dat mihi aliqͥd vt tēpus redimat: quiaapl̓m audiuit. Dic mihi. Si illi dicturꝰ ſum: perde aliqͥd vtſig ocioſus: tibi nō ſum dicturꝰ calūnioſe: perdite: fili diaboli quare res alienas auferre moliris? Cauſam nō habes: etcalūni a plenꝰ es. Si ergo illi dixero: illi da aliqͥd vt recedata calūnia: tu vbi eris qͥ habebas de calūnia pecuniā? Ille qꝓpter vitandā calūniā tēpus a te redimit: hic tolerat diesmalos: tu autē qͥ de calūnijs paſceris: hic habebis dies malos: ⁊ poſt iſtos habiturꝰ es in die iudicij peiores. Sed hocforte rides: quia pecuniā rapis. Ride ride et cōtemne: egoerogem: veniet qui exigat.¶ De verbis ſancti Luce in actibꝰ apl̓orū. Ne­ Amo quicqͣꝫ ex eo qd̓ poſſidebat: ſuū propriuꝫ eſſedicebat. Sermo. xxv.Egimꝰ in libro qui apl̓oꝝ actibꝰ aſſcribit̉: tātamIſub memoratis viris deuotionē plebis fuiſſe: ī tapopuli xp̄iani floruiſſe pͥmitias: vt poſt acceptāI.Afidem nemo domū ꝓpriā ſibi defenderet: ⁊ nemoſuū aliqͥd vēdicaret: ſed iure fraternitatis eſſent illis cūciacōmunia: ſcꝫ vt qͥ eodē conſortio religionis tenebātur: eodēcōſortio fruerētur ⁊ vite: hoc eſt vt qͥbus erat vna fides: eſſetvna ſubſtātia: qͥbus erat ꝯmunis xp̄s: cōmunis eſſet ⁊ ſumptus. Nefas enī putabāt religioſi viri eū ſibi participē nonaſſcire in ſubſtātia: qͥ particeps erat in gr̄a: atqꝫ ideo charitate fraternitatis oīa ꝯmuniter vtebant̉: niſi ꝙ maior eſt fraternitas xp̄i qͣꝫ ſanguinis. Sanguinis enī fraternitas ſimilitudinē tantūmodo corporis refert: chriſti autem fraternitas vnanimitatē cordis animeqꝫ demōſtrat: ſicut ſcriptū eſtErat aūt credentium cor atqꝫ aīa vna. Uere ergo frater illeeſt: qui tam corpore qͣꝫ vnanimitate germanꝰ eſt: verus inqͣꝫfrater eſt: cuiꝰ idē ſpūs ⁊ volūtas in fratre eſt. Melior ergoeſt (ſicut dixi) fraternitate ſanguinis chriſti fraternitas: qͦniam illa interdum ſibi inimica eſt: chriſti autē fraternitasſine intermiſſione pacifica eſt. Illa inter ſe cōmunia cū emulatione diuidit: hec etiam cum gratulatione cōmunicat. Illa in cōſortio ſepe deſpicit germanos: hec aſſumit frequen-

ij. Pet̓. ij.

Gen̄. iij.

ij. Tim̄. ij.

Ephe. v.

hiere. xvij

Rom̄. ij.

j. Cor. r.

j. Cor. vii

Ioh̓. xj.Rom̄. vj.

Luce .xvj.

Ioh̓. xj.Rom̄. vj.

A

Z

Mat. v.

Actuū. iiij

Tg

ij. Cor. xj.

B

A