Sancti Auguſtini

2enī recte dicebā: male times: ſecurū te fecit dn̄s tuus dicensNolite timere eos qui corpꝰ occidunt. Modo cū dicis mihigehennā timeo: ardere timeo: in eternū puniri timeo. Quiddicturꝰ ſum? Male times: vane times? Nō audeo: quandoquidē ipſe dn̄s ablato timore ſubiecit timorē: ⁊ ait: vbi dixitNolite timere eos qui corpꝰ occidūt: ⁊ poſtea nō habent qͥdfaciāt: ſed eum timete qui habet poteſtatē ⁊ corpus ⁊ animāmittere in gehennā ignis: ita dico vobis hunc timēte. Cū etgo dn̄s timorē incuſſerit: ⁊ vehementer incuſſerit: ⁊ repetendo verbū: cōminationē ingeminauerit: dicturꝰ ego ſum: male times iſta? Nō dicam. Plane time: nihil meliꝰ times: nihil eſt quod magis timere debeas. Sed interrogo te. Si nōte videret deꝰ: quādo facis: ne quiſqͣꝫ te ꝯuinceret in iudicioillius faceres? Tute vide. Non enī potes ad verba oīa meareſpōdere: inſpice teipſum. Faceres? Si faceres ergo penaꝫtimes: charitatē nondū habes: ſeruiliter times: formido eſtmali: nondū delectatio boni: ſed time etiā vt iſta formido cuſtodiat te: vt perducat ad dilectionē. Timor enī iſte quogehennā times: et ideo mala non facis: continet te: ⁊ ſi volentēpeccare animo interiore nō ſinit: eſt quidā cuſtos timor quaſi pedagogus legis: littera eſt minās: nondū gratia iuuans.Cuſtodiat tamē timor iſte dum non facis timendo et venietcharitas: intrat in cor tuū: et quantū illa intrat: tātum timorexit. Timor enim id agebat ne faceres: charitas hic agit vtnolis facere etiaꝫ ſi impune poſſis admittere. Dixiquid timeatis: dixi qͥd appetatis. Sectamini charitatē: intret charitas: admittite illam: timēdo peccare admittite amorē nonpeccantem: admittite amorē bene viuentē. Illa vt dicere ceperam intrāte: incipit timor exire. Quantoplus illa intrauerit: tāto minor timorerit. Cū illa tota ītrauerit: nullus timoriiij. erit: quia ꝑfecta charitas foras mittit timorem. Intrat ergocharitas: pellit timorē: nō autē intrat ⁊ ipſa incomitata. Haiij. bet ſecum ſuū timorē quē introducit ipſa: ſed illum caſtū permanenteꝫ in ſeculum ſeculi. Seruilis timor eſt quo times cūdiabolo ardere: timor caſtus eſt qͦ times deo diſplicere. Cōſiderate chariſſimi: et ipſos humanos interrogate affectus.Timet ſeruus offendere dominū ſuum: ne iubeat eū verberari: iubeat in cōpedes mitti: iubeat carcere includi: iubeateum piſtrino cōteri. Hec timēs ſeruus nō peccat: ſed quādoſentierit abſētes oculos domini ſui: nec habuerit teſtē a quopoſſit conuinci facit. Quare facit? Quia penam timebat: nōiuſticiam diligebat. Uir autē bonus: vir iuſtus: homo liberij. (nam ſolus iuſtus liber. Omnis enī qui facit peccatum: ſeruus peccati eſt) delectat̉ ipſa iuſticia: ⁊ ſi poſſit ſine teſte peccare: ⁊ teſtem reformidat et deum. Et ſi poſſit audire deumdicentē ſibi: video te cum peccas: non te dānabo: ſed diſplices mihi: ille nolens diſplicere oculis patris: nō formidoloſiiudicis: timet non ne danetur: non ne puniatur: nō ne crucietur: ſed ne offendat gaudiuꝫ paternum: ne diſpliceat oculisamantis. Si enim amat te ipſe et amantē ſui dn̄i ſentit: nō facit qd̓ diſplicet amanti ſe. Lubricos et īhoneſtos amores attendite. Si quis amore femine laſciuꝰ et nequā veſtit ſe aliter qͣꝫ illi placet: veſtit ſe aliter qͣꝫ amate ſue placet: aut ornatſe aliter qͣꝫ illi placet: ⁊ illa dixerit: nolo te habere talembyrrhum: nō habet: ſi per hyemē illi dicat: in laterna te amo: eligit tremere qͣꝫ diſplicere. Nunquid illa cui diſplicet dānatura eſt? Nunqͥd in carcereꝫ miſſura? Nunqͥd tortores adhibitura? Hoc ſolum ibi timetur: nō te videbo: hoc ſoluꝫ ibi contremiſcitur: faciem meā non videbis. Si hoc īpudica dicit ⁊terret: deꝰ dicit et nō terret? Sane plurimū: ſed et ſi amamꝰ.Si autē non amamus: nō inde terremur: ſed terremur vt ſerui de igne: de gehenna: de atrociſſimis tartareis minis: deexaggeratiſſimis diaboli angelis: eiuſqꝫ ſupplicijs vel indeterreamur. Si illud minus amamus: vel illa timeamus. Nōergo fiant fornicationes. Templū dei eſtis: et ſpiritꝰ dei haiij.bitat in vobis. Si quis templū dei corruperit: corrumpet illum deus. Licita ſunt matrimonia. Nihil amplius requiratis. Non enim grande onus impoſitū eſt virginibus: maioramor impoſuit maius onus. Uirgines qd̓ licebat nolueruntvt plus placerent ei cui ſe deuouerunt. Ambierunt illam maiorem pulchritudinem cordis ſui. Quid iubes? Tanqͣꝫ dicerent. Quid iubes? Ne adultere ſimus hoc precipis? Aman.vij. dote: plus facimus qͣꝫ iubes. De virginibus (ait apl̓us) preceptū domini nō habeo. Ergo quare hoc faciunt: Conſiliū

autem do. Ille autē amantes: quibus terrene nuptie viluerunt: q̄ terrenos amplexus nō deſiderauerūt: vſqꝫ adeo acceptauerūt preceptum: vt non recuſarēt conſiliū: vt plus facerent: plus ſe ornauerūt. Corporis enī huiꝰ: id eſt exteriorishoīs ornamenta: quātomagis appetunt̉: tanto ſunt interioris maiora detrimenta. Quanto autem minus appetunt̉ ornamenta exterioris hominis: tantomagis moribꝰ pulchrishomo interior adornatur. Unde dicit ⁊ petrus. Ornantes ſe j. Pnō intortis crinibus. Cū enim dixiſſet. Ornātes ſe: qͥd aliuda carnalibus qͣꝫ viſibilia iſta ornamēta putarent̉: Continuotulit cogitationi qd̓ cupiditas inquirebat. Non inquit in tortis crinibus neqꝫ auro: vel margaritis: vl̓ veſte precioſa: ſedille abſconditus cordis hō: qui eſt ante deū diues. Neqꝫ enīdeꝰ diuitias daret exteriori homini: et inopē relinqueret interiorem: dedit inuiſibili diuitias īuiſibiles: ⁊ inuiſibilē ornauit inuiſibiliter. His ornamētis ſtudentes deipuelle: ſancte virgines: nec qd̓ licebat appetierunt: nec qd̓ cogebanturcōſenſerunt. Multe etiā parentum ſuorum contrarios conatus: igne ſuperni amoris ſuperauerrūt. Iratꝰ eſt pater: plorauit mater: nō curauit illa: cui ante oculos verſabat̉ ſpecio Psͣſus forma pre filijs hoīm. Et quippe ſe ornari deſiderauit:vt totam eiꝰ curā gereret. Et quia que nupta eſt cogitat que j. Coſunt mundi: quō viro placeat: que auteꝫ innupta eſt: cogitatque ſunt dei: quō placeat deo. Uidete quid ſit amare. Nō dixit: cogitat ne dānetur a deo. Adhuc enim iſte timor illeſeruilis eſt: cuſtos quidē malorū vt abſtineant a malis: ⁊ abſtinendo digni ſint ad ſe admittere charitateꝫ. Sed ille non cogitant quēadmoduꝫ nō puniant̉ a deo: ſed quō placeant deopulchritudine interiore: decore occulti hoīs: decore cordis:vbi illius oculis nude ſunt: nude intus nō foris: integre ⁊ intus ⁊ foris. Ul̓ virgines doceant cōiugatos et cōiugatas: nōire in adulteriū. Ille faciunt plus qͣꝫ licet: ille non faciant qd̓non licet.¶ De verbis Apl̓i. Non ſic pugno quaſi aerē ce­ 1. Codens. Et de cōſtituēdis ep̄is: ⁊ quō ep̄m oportetſine crimine eē vt potēs ſit exhortari in doctrinaſana et eos qͥ ꝯtradicūt arguere ⁊ cetera. Ser. xix.Eati apl̓i epiſtola cū legeret̉ de conſtituēdis ep̄is3Acommemorauit nos ſine dubio reſpicere in nos etA vos: cōmemorauit iudicare nos: maxīe qꝛ oēs au¶ diuimus capitula euāgelice recētis lectionis nouiſſimaſentētia. Nolite iudicare perſonaliter: ſed iuſtū iudi Iociuꝫ iudicate. Perſonā itaqꝫ iudicādo nemo accipit alienā:ſi non accipit ſuā. Beatus apl̓us ait quodā loco. Non ſic pu5Lgno quaſi aerēcedens: ſed caſtigo corpus meū et in ſeruitutem redigo: ne forte alijs predicans ipſe reprobus inueniar.Suo timore nos terruit. Quid enī faciet agnꝰ: vbi aries tremit? Inter multa ergo quibꝰ ſcripſit apoſtolus: qualis eſſeepiſcopus debeat: etiā illud audiuimus: vnde modo forſitāloqui et diſputare nō ſufficiat. Si enim ſingula diſcutere: etde ſingulis (vt dignuꝫ eſt) diſputare conemur: nec nr̄e viresſufficiūt ad loquendū: nec veſtre ad audiendū. Quid ergo ēqd̓ volo dicere: ſi adiuuet me qd̓ terruit me? Inter cetera ait Tlepiſcopū potentē eſſe debere in doctrina ſana: vt cōtradicentes redarguere poſſit. Magnū opus eſt: grauis ſarcina: procliuum: arduū. Sed ſperabo inquit in deū: quoniā ipſe libe­ Prabit me de laqueo venātiū et a verbo aſpero. Nulla enī cauſa eſt que magis facit hominē diſpēſatorem dei pigriorē adredarguendos cōtradicentes: qͣꝫ timor verbi aſperi. Priusergo quid ſit cōtradicētes redarguere: vt dn̄s donauerit exponam vobis. Cōtradicentes nō vno modo ītelligendi ſunt.Pauciſſimi enī nobis cōtradicunt loquēdo: ſed multi maleviuēdo. Quādo mihi audet dicere chriſtianus: bonū eſſe rapere res alienas: quādo quidē non audet dicere bonū eſſe tenaciter ſeruare res ſuas? Nunquid enī diues ille cui ſucceſſerat regio: et nō inueniebat vbi poneret fructꝰ ſuos: et ſe cōſilium īueniſſe gauderet deſtruēdi veteres apothecas: ⁊ cōſtruēdi nouas ampliores vt īpleret eas: ⁊ diceret anime ſue.Anima habes multa bona in multū tēpus: letare: iocūdare:ſatiare. Nūquid ergo iſte diues aliena q̄rebat: Fructꝰ ſuoscolligere diſponebat: vbi poneret cōſulebat: nō de cuiuſqꝫ vicini agris: nō limite ꝑturbato: nō expoliato paupere: nō circūuento ſimplice: tantūmodo de ſuis colligēdis cogitabat.

Mat. x.

Psͣ. xviij.

Q viii.

j. Ioh̓. iiii.

Ioh̓. viii.

j. Cor. vij.

1. Cor. iꝰ

Ioh̓. vij.

Titū. j.

j. For. ix.

Psͣ. xliiij.

j. Cor. vii.

j. Petri. iij

j. Co. vij.

Psͣ. xc.

j. Cor. ix.

Luce. xij.

A

x