3De verbis apoſtoli.Sermo. viij. Fo. lxxix.

3De Ver bis apoſioli.perierat. Si hō non periſſet: filius hominis nō veniſſet. Ergo perierat homo: venit deus hō: ⁊ inuentus eſt homo. Perierat hō per liberam voluntatē: venit deus hō per gratiā liberatricē. Queris quid valeat ad malū liberum arbitriū: recole hominē peccatorē. Queris quid valeat ad auxiliuꝫ deꝰet homo: attēde in eo gratiā liberantē. Nuſqͣꝫ potuit ſic oſtēdi: quantū valeat voluntas hominis vſurpata ꝑ ſuꝑbiam advtendū ſine adiutorio dei malū: nō potuit plus ⁊ manifeſtiꝰexprimi qͣꝫ in hoīe primo. Ecce perit primus hō: et vbi eſſetniſi veniſſet ſecūdus hō? Quia et ille homo ⁊ iſte hō: et ideohumanꝰ ſermo. Prorſus nunqͣꝫ ſic apparet benignitas gratie et liberalitas omnipotentie dei: qͣꝫ in hoīe mediatore deiij. et hominū: homine chriſto ieſu. Quid eniꝫ dicimus fratresmei. In fide catholica nutritis loquor: vel in pacē catholicālucratis. Nouimus et tenemus mediatorē dei ⁊ hominū: hominem chriſtuꝫ ieſum: inquantū homo erat eius eſſe naturecuius nos ſumus. Non enī alterius nature caro noſtra et caro illius: nec alteriꝰ nature anima noſtra et anima illiꝰ. Hācſuſcepit naturā quā ſaluandā eſſe iudicauit. Nihil minus habebat ī natura: ſed nihil habebat in culpa. Natura pura: ſednon ſola humana. Ibi erat deus: ibi erat verbū dei. Et ſicuttu vnus homo anima es et caro: ſic et ille vnus chriſtus deꝰet homo. Audebit ergo aliquis dicere: quia natura noſtra inillo mediatore primū per liberum arbitriū promeruit deū: ⁊ſic ſuſcipi meruit vt eſſet hō et deus vnꝰ chriſtus ieſus? Ecce nos poſſumus dicere virtutibꝰ noſtris: moribus noſtris:cōuerſatione vite noſtre meruiſſe vt efficiamur filij dei: poſſumus dicere: accepimus preceptū: ſi ſeruauerimus et benevixerimus: recipiemur in numero filioꝝ dei. Nūquid et illeprius vixit filius hoīs: ⁊ bene viuendo factus eſt filius dei?Inde cepit et inde incipit: ⁊ ſuſceptione factꝰ eſt. Uerbū enīcaro factū eſt: vt habitaret in nobis: verbū dei vnicus dei filius aſſumpſit animā et carnē hoīs non antea ſe promerētis:nec ad illam percipiendā ſublimitatē virtute ꝓpria laborantis: ſed oīnogratis. Nihil enim preceſſit illam ſuſceptioneꝫ.Suſceptꝰ eſt dei filius: ſuſceptione factꝰ eſt. Uirgo cōcepit:ante conceptū virginis hō mediator: non vtiqꝫ prius iuſtusfuit. Quō enim iuſtus fuit: qͥ nec fuit? Uirgo cōcepit: ⁊ ſuſceptio hominis indecepit. Merito dictū eſt. Uidimus gloriāeius: gloriā tanqͣꝫ vnigeniti apatre: plenū gratia ⁊ veritate.5. Amas liberā voluntatē tuam: dicturus es patri tuo. Da mihi ſubſtantiam meāque me cōtingit. Quid te tibi cōmittis?Melius te pōt ſeruare: qͥ te potuit anteqͣꝫ eſſes creare. Agnoſce ergo xp̄m: gratia plenꝰ eſt. Hoc tibi vult fundere quo plenus eſt: hͦ tibi dicit. Quere dona mea: obliuiſcere meritatuaquia ſi ego quererē merita tua: nō venires ad dona mea. Noli te extollere: puſillus eſto: zacheus eſto. Sed dicturus es..lx. Si zacheus fuero: pre turba non potero videre ieſum. Nolieſſe triſtis: aſcende lignū vbi prote pepēdit ieſus: ⁊ videbisieſum. Et quale genꝰ ligni aſcēdit zacheus? Sicomorū. Inregionibꝰ noſtris aūt oīno nuſqͣꝫ aut raro forte alicubi naſcitur: in illis autē partibus multū eſt huius generis ligni. Etpoma ſi comora dicunt̉ poma quidē ſimilia: ſed tamē diſtātaliquid: qd̓ poſſunt noſſe qui viderūt vel guſtauerūt. Quantum tn̄ indicāt interpretatione noīs: ſi comora fici fatue latine interpretant̉. Iam vide zacheū meū: vide illuꝫ obſecro tevolentē in turba videre ieſum: et non valentē. Humilis eniꝫerat: turba ſuꝑba erat: ⁊ ipſa turba ad videndū bene dn̄m: ſicut ſolet turba ſeipſam īpediebat: aſcēdit a turba: et vidit ieſum nō impediēte turba. Turba enī dicit humilibꝰ: humilitatis viā gradientibus: iniurias ſuas deo dimittētibus: vindictā de īimicis nō requirētibus: turba inſultat et dicit. Indefenſe: qui te nō potes vindicare. Turba īpedit ne videat̉ieſus: turba gloriās et exultās: qn̄ ſe potuerit vindicare: imiij. pedit ne videatur ille qui pēdens ait. Pater ignoſce illis: qꝛneſciūt quid faciūt. Hunc ergo volēs videre zacheus: ī quofigurabat̉ ꝑſona humiliū: non attēdit turbā impedientē: ſedaſcendit ſicomorū qͣſi fatui pomi lignū. Nos enī (inqͥt apl̓spredicamus xp̄m crucifixuꝫ: iudeis quidē ſcandalū: attēdeſicomorū: gentibus aūt ſtulticiā. Deniqꝫ de cruce xp̄i nobisinſultant ſapiētes huius mūdi ⁊ dicunt. Quale cor habetis:qui deum colitis crucifixū? Quale cor habemus? Non vtiqꝫij. veſtrum. Sapiētia huius mūdi: ſtulticia eſt apud deū. Noneniꝫ veſtrū cor habemꝰ. Sed dicitis cor noſtrū ſtultū: dicite

Sermo. viij. Fo. lxxix.qd̓ vultis: nos aſcendamꝰ ſi comorū ⁊ videamꝰ ieſum. Ideoenī vos ieſum videre nō poteſtis: qꝛ ſicomorū aſcēdere erubeſcitis. Apprehēdat zacheus ſicomorū: aſcendat humiliscrucē. Parū eſt aſcēdat: ne de cruce xp̄i erubeſcat. In fronte illaꝫ figat vbi ſedes pudoris eſt: ibi oīno: ibi in quo mēbroerubeſcit̉: ibi figatur vn̄ non erubeſcitur. Puta qꝛ tu irridesſicomorū: et ipſa mefecit videre ieſum. Sed tu irrides ſicōmorū qui hō es: ſtultuꝫ autē dei ſapientiꝰ eſt qͣꝫ hominū. Etvidit dn̄s ipſum zacheū. Uiſus eſt ⁊ vidit: ſed niſi viſus eſſet Rnō videret. Quos enī predeſtinauit: illos ⁊ vocauit. Ipſe eſt j.qui nathanael dixit: iā quaſi teſtimonioſuo adiuuāte euangelium ⁊ dicēti. Anazareth pōt aliquid boni eſſe. Dn̄s ad illū. Priuſqͣꝫ te philippus vocaret cū eſſes ſub arbore fici vidi te. Noſtis vn̄ ſibi ſuc̄cinctoria fecerunt primi peccatores Ladā ⁊ eua? Quādo peccauerūt de folijs fici ſuccinctoria ſibifecerūt et pudēda texerunt: qꝛ quod eos puderet peccādo fecerunt. Ergo ſi ſuccinctoria ſibi primi peccatores vnde originē ducimus: in quibꝰ perieramꝰ: vt veniret ille q̄rere ⁊ ſal­ Luare qd̓ perierat: de folijs fici pudēda tegēda fecerūt: quidaliud dictuꝫ eſt. Cū eſſes ſub arbore fici vidi te: niſi nō venires ad purgatorē peccati: niſi prior te vidiſſet in vmbra peccati? Ut videremus: viſi ſumus: vt diligeremꝰ dilecti ſumꝰ.Deus meus miſericordia eius p̄ueniet me. Iam ergo dn̄s qͥ 1zacheū in corde ſuſceperat: in domū eius dignatꝰ eſt ſuſcipiet dixit. Zachee deſcēde: qꝛ ī domo tua oportet me manere. LMagnū beneficiū: ille arbitrabat̉ xp̄m videre: qꝛ magnū etineffabile beneficiū putabat trāſeuntē videre: ſubito meruitin domo hr̄e. Infundit̉ gratia: operat̉ fides per dilectioneꝫ:ſuſcipit̉ xp̄s in domū qui iā habitabat ī corde. Dicit xp̄o zacheus. Dn̄e dimidiū rerum mearū dopauperibꝰ: et ſi qͥd aliquē fraudaui: quadruplū reddo. Quaſi diceret. Ideo mihidimidiū teneo: nō ꝙ habeam: ſed vn̄ reddā. Uere ecce qd̓ eſtſuſcipere ieſum: in cor ſuſcipere. Ibi eniꝫ erat xp̄s: in zacheoerat: ⁊ de illo ſibi dicebat qd̓ ex ore eius audiebat. Sic enimapl̓s dicit. Habitare xp̄m per fidē in cordibꝰ noſtris. Iā ergo qꝛ zacheus erat: qꝛ pͥnceps publicanoꝝ erat: qꝛ valde peccator erat: qͣſi ſana illa turba q̄ impediebat videre ieſum admirata eſt ⁊ reprehēdit ꝙ in domū peccatoris ītraſſet ieſus.Hoc erat reprehēdere ꝙ in domū egroti intrauit medicus?Quia gͦ velut peccator zacheus irriſus eſt. Irriſus eſt auteꝫab inſanis ſanatꝰ: dn̄s reſpōdit irridētibꝰ. Hodie ſalus huic Ydomui facta eſt. Ecce qͣre ītraui: ſalus hodie facta eſt. Utiqꝫſi ſaluator nō intraſſet: ſalus ī illa domo facta nō eſſet. Quidergo mirarꝭ egrote? Uoca ⁊ tu ieſū: noli tibi ſanꝰ videri. Cūſpe egrotat qͥ medicū ſuſcipit: deſperate egrotat qͥ per īſaniāmedicū cedit. Qualis gͦ eius īſania qͥ medicū occidit? Quāta ꝟo bonitas ⁊ potētia medici qͥ de ſanguine ſuo: īſano īterfectori ſuo medicamentū fecit? Neqꝫ enī ille qͥ venerat q̄rere vet ſaluare qd̓ ꝑierat: pēdēs ſine cā dicebat. Pater ignoſce il ꝑlis: qꝛ neſciūt quid faciūt. Inſani ſūt: medicꝰ ſum: ſeuiāt: patiēter fero: cū occiderint tūc ſanabo. Simus gͦ inter illos qͦs j.ſanat humanꝰ ſermo ⁊ om̄i acceptione dignꝰ: qꝛ xp̄s ieſus venit in mūdū pctōres ſaluos facere: magnos: puſillos peccatores ſaluos facere. Uenit filius hoīs q̄rere et ſaluare qd̓ per ꝓrierat Qui dicit īfantilē etatē non hr̄e qd̓ ſaluet ieſus: oībusfidelibꝰ infantibꝰ xp̄m negat eſſe ieſum. Qui dicit inquā infantilē etatē non hr̄e qd̓ ſaluet ieſus in ea: nihil aliud dicit qͣꝫxp̄m dominū fidelibꝰ infantibꝰ .i. in xp̄o baptizatis īfantibꝰnō eſſe ieſum. Ieſus eniꝫ qͥd eſt? Interpretat̉ ieſus: ſaluator.Saluator eſt ieſus. Quos nō ſaluat nō habēdo qd̓ in eis ſaluet: nō eſt illis ieſus. Iā ſi corda vr̄a tolerāt: aliquibꝰ baptizatis xp̄m nō eſſe ieſum: neſcio vtrū fides vr̄a in regula ſanapoſſit agnoſci. Infātes ſūt: ſed mēbra eiꝰ fiūt. Infātes ſunt:ſed ſacramēta eiꝰ accipiūt. Infantes ſunt: ſed mēſe eius participes fiūt: vt habeāt in ſe vitā. Quid mihi dicis? Sanꝰ eſt:nō habet vitium. Quare cum illo curris ad medicum: ſi nonhꝫ vitiū? Nō times ne dicat tibi: aufer hinc eū quē putas ſanum? Filiꝰ hoīs nō venit niſi q̄rere ⁊ ſaluare qd̓ ꝑierat. Quare illum ad me affers ſi nō perierat? Humanꝰ ſermo et omniacceptione dignꝰ: qꝛ chriſtus ieſus venit in mundū. Quarevenit in mundū? Peccatores ſaluos facere. Alia cā non fuitquare veniret in mundū. Non eū de celo ad terrā merita noſtra bona ſed peccata duxerunt. Hec cauſa: cur veniret peccatores ſaluos facere. Et vocabis inquit nomē eius ieſum.

i. Cor. j.

j. Tim̄. 1j.

j. Cor. iij.

Lu. xxiij.

Ioh̓. j.

Luce .xv.

CLuce. xix.

Rom̄. viijj. Ioh. j.

Gen̄. iij.

Luce. xix.

Psͣ. lviij.

Ephe. iij.

vbi. ſupraLu. xxiij.

vbi. ſupraLu. xxiij.

Luce. xix.

Luce. xix.

i. Tim̄. j.

Luce. xix.

Luce. xix.

Luce .j.

Luce. x.