In euāgelio ſom Iohane. Ser. ixiij. Fo. lxxj.

In euageno ſcd̓m ⁊ohatanqͣꝫ lectiōes intēte audiētes: pie reddentes: qͥd ſequat̉ nonignoratꝭ. Ptātem inqͥt hēo ponēdi aīam meā et ptātem hēciterū ſumendi eā. Nemo tollit eā a me: ſꝫ ego pono eā a me: ⁊iteꝝ ſumo eā. Exoluimꝰ q̄ ꝓmiſimꝰ: ꝓpoſitiōes nr̄as firmiſſimis vt arbitror teſtimonioꝝ documētis ꝓbauimꝰ. Teneteqd̓ audiſtꝭ. Breuit̓ replico: et rē vtiliſſimā quātū exiſtīo mētibus vr̄is collocadā ꝯmēdo. Pat̓ nō eſt natꝰ de virgine: natiuitatētū iſtā filij ⁊ pat̓ ⁊ filius operatꝰ ē ex virginē. Paternō eſt paſſus in cruce: paſſionē tn̄ filij ⁊ pat̓ et filiꝰ operatꝰ eſtNō reſurrexit pr̄ a mortuis: reſurrectionē tn̄ filij ⁊ pat̓ ⁊ filiꝰoperatus ē. Habetꝭ ꝑſonaꝝ diſtinctionē: ⁊ oꝑationis inſeꝑabilitatē. Nō gͦ dicamꝰ aliqͥd patrē oꝑari ſine filio: aliqͥd filiūſine pr̄e. An forte miracula q̄ fecit ieſus mouēt vos: ne forte.iij. aliqͣ ip̄e fecerit q̄ nō fecit pat̓? Et vbi eſt. Pat̓ aūt in me manēs facitoꝑaſua? Hec q̄ diximꝰ plana erāt: tm̄ dicēda erant:nō laborandū vt intelligerent̉: ſꝫ curādū vt ꝯmemorarentur.Aliqͥd adhuc volo dicere: vbi vere ⁊ acriorē intentionē vr̄amreqͥro: ⁊ deuotiorē apd̓ deū. Etem̄ locis corꝑalibꝰ nō tenent̉nec occupant̉ niſi corꝑa. Ultra locos corꝑales eſt diuinitas:nemo eā tanqͣꝫ in ſpacijs reqͥrat. Ubiqꝫ inuiſibil̓ ⁊ inſeꝑabiliter adeſt: nō in ꝑte maior: in ꝑte minor: ſꝫ vbiqꝫ tota nuſqͣꝫ diuiſa. Quis videt hͦ? Quis capit hoc? Cōpeſcamꝰ nos: meminerimꝰ qͥ vn̄ loqͣmur illd̓ ⁊ illd̓. Quicqͥd ē qd̓ deꝰ ē: pie credat̉ſctē cogitet̉: ⁊ quantū dat̉ quātū pōt ineffabilit̓ intelligatur.Quieſcāt verba: ceſſet lingua: cor excitet̉: cor illucleuet̉. Nōem̄ eſt illud tale qd̓ incor hoīs aſcendit: ſꝫ qͦ cor hoīs aſcēdat-Attendamꝰ creaturā. Inuiſibilia em̄ eius a creatura mundiper ea q̄ facta ſunt intellecta ꝯſpiciunt̉: ne forte q̄ fecit deꝰ inquibus habemus quādā ꝯſuetudinis familiaritatē: īueniamus aliquā ſimilitudinē: vn̄ ꝓbemꝰ eſſe aliqͣtria: q̄ tria ſeparabilit̓ ꝓferant̉: inſeparabilit̓ operent̉. Eia frēs adeſtotetoto aīo: videte prius qͥd ꝓmittā: ne forte in creatura īueniā:qꝛ creator a nobis excelſus eſt. Et forte verba cuiuſqͣꝫ noſtrūcui fulgor veritatꝭ aliquā mentē qͣſi coruſcatiōe perſtringit:.x. pōt dicere verba illa. Ego dixi inextaſi mea. In extaſi tuaquid dixiſti? Proiectus ſū a facie oculoꝝ tuoꝝ. Etem̄ videtur mihi iſte qͥ hͦ dixit: leuaſſe ad deū aīam ſuā: et effudiſſe ſuperſe aīam ſuā: cū eī diceret̉ quotidie: vbi eſt deus tuus: perueniſſe ſpiritali qͦdā ꝯtactu ad illā incōmutabilē lucē: eāqꝫ īfirmitate ꝯſpectus ferre nō valuiſſe: et in ſuā qͣſi egritudineꝫatqꝫ languorē iteꝝ recidiſſe: ⁊ cōparaſſe ſe illi: et ſenſiſſe adhuc ꝯtēperari nō poſſe aciē mētis ſue luci ſapīe dei: et qꝛ hͦ īextaſi fecerat: abreptus a ſenſibꝰ corꝑis ⁊ ſubreptꝰ ī deū. Atvbi quodāmō a deo ad hoīemreuocatꝰ eſt: ait. Ego dixi inextaſi mea. Uidi em̄ qͥd neſcio ī extaſi qd̓ diuferre nō potui⁊ redditꝰ mortalibꝰ mēbris ⁊ multꝭ mortaliū cogitatiōibusa corꝑe qd̓ aggrauat aīam dixi. Quid? Proiectꝰ ſuꝫ a facieoculoꝝ tuoꝝ. Lōgeſurſū es: longe deorſū. Quid gͦ dicamusfrēs de deo? Si em̄ qd̓ vis dicere ſiccepiſti: nō ē deus. Si cōprehēdere potuiſti: aliud ꝓ deo ꝯprehēdiſti. Si qͣſi comprehēdere potuiſti: cogitatiōe tua decepiſti. Hoc gͦ nō eſt: ſi cōprehēdiſti. Quid gͦ vis loqͥ: qd̓ ꝯprehēdere non potuiſti? Uideamꝰ gͦ ne forte increatura inueniamꝰ aliqͥd: vbi ꝓbemusaliqͣtria: ⁊ ſeparabilit̓ demōſtrari: ⁊ īſeparabilit̓ oꝑari. Quoibimꝰ; Ad celū: vt deſole ⁊ luna ⁊ ſyderibꝰ diſputemus? Adterrā: vt forte de frutectis: de arboribꝰ: de aīalibꝰ terra īplentibus? An de ip̄o celo: an de ip̄a terra: q̄ ꝯtinēt oīa q̄ ſūt ī celo⁊ interra? Ꝙͣdiu hō circuis creaturā? Ad teredi: te vide: teinſpice: te diſcute. In creatura q̄ris aliqͣ tria: ⁊ ſeꝑatī demonſtrāda ⁊ inſeꝑabiliter oꝑanda. Si increatura querꝭ: in te prius quere: Nō eī tu nō es creatura? Similitudinēquerꝭ q̄ſiturus es in pecore? De deo em̄ loq̄baris: cū q̄reres quādā ſil̓itudinē. De trinitate ineffabilis maieſtatis loq̄baris: ⁊ qꝛ defeciſti īdiuinis: tuāqꝫ īfirmitatē debita hūilitate ꝯfeſſus es:ad hūana veniſti: ibi diſcute. Querꝭ ī pecore: q̄ris ī ſole: ī ſtellis? Quid em̄ hoꝝ factū ē ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē dei? Prorſus familiariꝰ ⁊ melius aliqͥd hoꝝ q̄ris ī te. Hoīem eī deꝰ fec̄ad imaginem ⁊ ſil̓itudinē ſuā. In tequere: ne forte imago ſimilitudinis habeat aliqd̓ veſtigiū trinitatis. Et q̄? Imagofacta lōge diſtans: ſimilitudo tn̄ ⁊ imagolōge diſtās: nō quōimago filius hoc qd̓ pat̓. Aliter eī imago ī filio: alit̓ ī ſpecl̓o.Multū diſtat. In filio imagotua: tu ip̄e es. Hoc eſt em̄ filiꝰqd̓ tunatura. Subſtātia hͦ qd̓ tu: perſona aliꝰ qͣꝫ tu. Nō ergohō imago tanqͣꝫ vnigenitꝰ filius: ſꝫ ad imaginē quadā ⁊ quā

āne. er. ixiij. Fo. lxxj.dā ſimilitudinē factꝰ. Querat in ſe aliqͥd ſi poſſit inuenire: ettria quedā q̄ ſeparabilit̉ ꝓnuncient̉: inſeꝑabiliter operētur.Querā: q̄rite mecū. Nō ego in vobis: ſꝫ vos ī vobis: ⁊ ego inme. Queramꝰ cōiter: ⁊ cōem naturā atqꝫ ſubſtantiā cōiter ꝑtractemꝰ. Uide hō: aduerte ſi verū ē qd̓ dico. Habes ne corpus: habes carnē? Habeo inqͥs. Nā vn̄ eſt vn̄ in loco ſum: vn̄de loco in locū moueor: vn̄ verba loq̄ntis audio: niſi ꝑ aureꝫcarnis? Un̄ os loq̄ntis video: niſi ꝑ oculos carnis: Habesꝯſtat: nec diuſatagendū eſt de re manifeſta: Uide aliqͥd aliud qd̓ operat̉ per carnē. Audis em̄ aure: ſꝫ nō ab aure audis.Alius eſt ītus qͥ audit ꝑ aurē. Uide peroculū: ip̄m intuere.An domū agnouiſti: habitatorē neglexiſti Nunqͥd nā videtoculus ꝑ ſeip̄m? Nōne alius ē qͥ videt per oculū? Nō dico nōvidet oculꝰ mortui de quo ꝯſtat corꝑe habitatorē abſceſſiſſeſed oculꝰ de re alia cogitantꝭ nō videt faciē pn̄tis. Reſpice gͦinteriorē tuū. Ibi em̄ magis aliqͣ ſimilitudo querēda ē quorundā triū ſeꝑatim demōſtratoꝝ: inſeꝑabiliter operantium.Quid hꝫ mēs tua? Forte ſi querā: ml̓ta īuenio. Sꝫ aliqͥd ꝓximū eſt: qd̓ facilius intelligit̉. Quid hꝫ aīatua? Intꝰ ꝯmemoro: recole. Nō em̄ qd̓ dicturus ſū id poſco vt credat̉ mihi: noli acceptare: ſi īte nō inueneris. Intuere ergo: ſꝫ prīo qd̓ nōfilij tm̄ imago ē: aut pr̄is tm̄ imago ē: ſꝫ pr̄is ⁊ filij: et vtiqꝫ iāꝯſequent̉ ⁊ ſpūſſctī. Geneſis loquit̉. Faciemꝰ inqͥt hoīem ad Eimaginē ⁊ ſimilitudinē noſtrā. Non ergo facit pat̓ ſine filio: ij.nec filius ſine pr̄e. Faciamꝰ hoīem ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē xnoſtrā. Faciamꝰ: nō faciā: aut fac: aut faciat ille: ſꝫ faciamus ciad imaginē nō tuā: aut meā: ſꝫ ad nr̄am. Ergo int̓rogo: diſſimilē rē dico. Nemo dicat. Ecce qd̓ ꝯparauit deo. Iā locutꝰſū: ⁊ prelocutꝰ: ⁊ cautos reddidi ⁊ cautꝰ fui. Lōge diſtāt aſūmis ima: ab incōmutabilibꝰ mutabilia: acreātibus creata: adiuinis hūana. Ecce prīo hoc ꝯmēdo: qꝛ qd̓ dicturus ſū longe diſtat: nemo mihi calūniet̉. Ne forte gͦ ⁊ ego aures querāet ille dentes paret: hͦ me ꝓmiſi exhibiturū: aliqͣ tria demonſtrata ſeparatī: oꝑata inſeparabiliter. Ꝙ ſint iſtaſimilia vl̓diſſimiliatrinitati oīpotēti nō nūcago: ſꝫ īip̄a creatura ima⁊ mutabili īuenimꝰ aliqͣtria: q̄ poſſint ſeparabilit̓ demōſtrari: ⁊ inſeꝑabilit̓ oꝑari. Ocarnalis cogitatio: ⁊ ꝯſciētia pertinax atqꝫ infidelis Quid de illa maieſtate ineffabili ī eare dubitas: quā in te inuenire potuiſti? Ecce dico: ecce interrogoHō habes memoriā? Si nō habes: qd̓ dixi quomō tenuiſtiꝫSꝫ forte iā qd̓ paulo ante dixi oblitus es. Hoc ip̄m qd̓ dicodixi. Duas iſtas ſyllabas nō teneres: niſi per memoriā. Un̄em̄ ſcires duas eſſe: ſi ſonante ſcd̓a oblitus es primā? Quidergo diutius? Quare ſic vrgeor? Quare ſiccogor ꝯuincere:Manifeſtū eſt: hēs memoriā. Quero aliud Habes ītellectūHabeo inqͥs. Si em̄ nō haberes memoriam: non teneres qd̓dixi. Si nō haberes ītellectū: nō agnoſceres qd̓ tenuiſti. Habes ⁊ hoc. Intellectū tuū ad id qd̓ intꝰ tenes reuocas ⁊ videset vidēdoformaris vt ſciens dicarꝭ. Tertiū q̄ro. Habes memoriā qͣ teneas qd̓ dicit̉: Habes intellectuꝫ: qͦ intelligas qd̓tenet̉? De his duobꝰ requiro abs te: volēs tenuiſti ⁊ intellexiſti. Uolēs plane inquit. Habes ergo voluntatē. Hec ſūt triaq̄ me dictuꝝ eſſe ꝓmiſerā auribꝰ ⁊ mētibꝰ vr̄is: tria hec q̄ ſūtinte: q̄ potes numerare ⁊ non potes ſeparare. Hec ergo tria:memoriā: ītellectū: volūtatē: hec inquā tria aīaduerte ſeꝑatim ꝓnūciari: inſeꝑabilit̓ operari. Aderit dn̄s: ⁊ video quodadſit. Ex intellectu vr̄o intelligo eū adeſſe. Ex his em̄ vocibus vr̄is quēadmodū intellexeritꝭ aduerto: preſumo eū adiuturū vt oīa intelligatis. Tria ꝓmiſi ſeꝑabiliter demōſtrari: inſeparabilit̓ oꝑari. Ecce neſciebā qͥd eſſet in aīo tuo: demōſtraſti mihi dicēdo memoriā: hoc ē verbūſonus iſte: voxiſta ꝓceſſit ad aures meas ab aīo tuo. Hoc em̄ qd̓ eſt memoria tacite cogitabas: ⁊ nō dicebas. Erat ī te: etnōdū veneratad me. Ut aūt qd̓ erat in te ꝓferret̉ ad me: dixiſti: ip̄mnomēi. memoria: audiui. Quattuorhas ſillabas innoīe memorieaudiui. Quattuorſyllabe: nomē eſt: vox eſt: ſonuit: ad aureꝫmeā ꝓceſſit: mētialiqͥd inſinuauit. Quod ſonuit tranſijt: vn̄inſinuatū ⁊ quod īſinuatū ē manet. Sꝫ hoc q̄ro: qn̄ dixi hͦ nomē memorie: vides certe: qꝛ hͦ nomē nō ꝑtinetniſi ad memoriā. Cetera em̄ duo habēt nomina ſua. Nanqꝫ aliud vocaturintellectus: aliud voluntas: non memoria. Illud autem vnūvocatur memoria. Sed vt hoc diceres: vt quattuor iſtas ſyllabas operarerꝭ: vn̄ operatus es? Hoc nomē quod pertinetad ſolā memoriā oꝑata eſt in te ⁊ memoria: vt teneres qd̓ di-

Gen̄. j.

j. Cor. ij.Rom̄. j.

Ioh̓. xij. .

Psͣ. xxv

vbi. sͣ.

Gen̄.i.ij. ſen. diſxvj. ca. qͦcirca.