Sancti A uguirini de verbis dn̄i
Sancti Auguſtinvoluit: qͦ cetera colligunt̉. Et qꝛ credendo naſcunt̉ ex deo ⁊ filij dei fiūt. Dedit eī inqͥt illis ptātem filios dei fieri: credentiij. bꝰ in eū. Qui gͦ credit ī filiū dei: inquātū adheret illi: ⁊ fit ētip̄e ꝑ adoptionē filiꝰ ⁊ hēres dei: coheres aūt xp̄i: intantū nōj. peccat. Un̄ dicit ioh̓es. Qui natus ē ex deo nō peccat. Et iōpctm̄ vn̄ mūdꝰ arguit hͦ ē ꝙ nō credūt in eū. Hoc ē pctm̄ de qͦidētidē dicit. Si nō venirē: pctm̄ nō haberēt. Nunqͥd eī aliainnumerabilia pctā nō habebāt? Sꝫ aduētu eiꝰ hͦ vnū pctm̄acceſſit: nō credētibꝰ qͦ cetera tenerent̉. In credētibꝰ autē qꝛhoc vnū defuit: factū ē vt cūcta dimitterent̉ credētibꝰ. Necob aliud apl̓s paulꝰ. Oēs inqͥt peccauerūt ⁊ egēt gl̓ia dei: niij. ſi vt qͥ crediderit in eū nō ꝯfundat̉: ſicut ⁊ pſalmꝰ dicit. Accedite ad eū ⁊ illuminamī: ⁊ vultꝰ vr̄i nō ꝯfundent̉. Qui gͦ in ſegl̓iat̉ ꝯfundit̉. Nō em̄ ſine pctīs inueniet̉. Ille itaqꝫ tātūmōnō ꝯfundit̉: qͥ in dn̄o gl̓iat̉. Oēs em̄ peccauerūt et egent gl̓iadei. Itaqꝫ apl̓s cū de iudeoꝝ īfidelitate loqueret̉ nō ait. Etem̄ ſi quidā illoꝝ peccauerūt: nunqͥd pctm̄ illoꝝ fidē dei euacuauit? Quō em̄ diceret. Si quidā illoꝝ peccauerūt: cū ipſedixerit. Oēs em̄ peccauerūt? Sꝫ ait. Si quidā illoꝝ non crediderūt: nunqͥd incredulitas eorū fidē dei euacuauit? Ut l̓pctm̄ expreſſius d̓moſtraret: qͦ vno claudit̉ aduerſus ceterane per dei gr̄am relaxent̉. De qͦ vno pctō ꝑ aduentū ſpūſſctī:hoc eſt per donū ipſius gr̄e qd̓ fidelibꝰ dat̉: mundus arguit̉dicēte dn̄o. De pctō quidē: qꝛ nō credūt in me. Non aūt eſſetmeritū grande credētiū ⁊ btītudo gl̓ioſa: ſi ſemꝑ dn̄s in reſuſcitato corꝑe humanis ocul̓ appareret. Spūs gͦ ſctūs hͦ magnū munꝰ attulit credituris: vt eū quē carnalibꝰ oculis nō viderēt: a carnalibꝰ cupiditatibꝰ mēte ſobria ⁊ ſpiritalibꝰ deſiderijs ebria ſuſpirarēt. Un̄ ⁊ ille diſcipulus qͥ ſe dixerat noncrediturū niſi cicatrices eiꝰ manu tetigiſſet: cū ꝯtrectato corpore dn̄i quaſi euigilās exclamaſſet. Dn̄s meꝰ ⁊ deus meus.Ait illi dn̄s. Qꝛ vidiſti credidiſti: btī qͥ nō vident ⁊ credunt.Hācbtītudinē ſpūſſctūs paraclytꝰ attulit: vt ab oculis carnis ſerui forma remota quā de ꝟginis vtero accepit: in ip̄amdei formā in qͣ pr̄i equalis etiam cū in carne apparere dignatꝰ eſt permanſit purgata mentis acies tenderetur: vt eodemy. ſpū repletꝰ apl̓s diceret. Et ſi noueramꝰ xp̄m ẜm carnē: ſꝫ iānō nouimꝰ: qꝛ ⁊ carnē xp̄i nō ẜm carnē ſꝫ ẜm ſpm̄ nouit: qͥ virtutē reſurrectiōis eiꝰ: nō palpādo curioſus: ſed credēdo certus agnoſcit. Nō dicēs in corde ſuo qͥs aſcēdit in celuꝫ: hoc ēxp̄m deducere: aut qͥs deſcendit in abyſſū: hoc ē xp̄m a mortuis reducere: ſꝫ ꝓpe eſt inqͥt verbū in ore tuo: qꝛ dn̄s ē ieſuset ſi credideris ī corde tuo qꝛ deus illū ſuſcitauit a mortuis:ſaluus eris. Corde eī credit̉ ad iuſticiā: ore aūt ꝯfeſſio fit adſalutē. Hec frēs apl̓i verba ſunt ip̄ius ſctīſpūs: ſctā ebrietate eructātis. Cū gͦ hācbtītudinē qͣ nō videmꝰ ⁊ credimꝰ: nullo mō haberemꝰ niſi eū aſpūſctō acciperemꝰ: merito dictū ēj. Expedit vobis vt ego vadā. Si eī nō abiero: paraclytꝰ nō veniet ad vos. Si aūt abiero: mittā illum ad vos. Semꝑ quidē diuinitate nobiſcū eſt. Sꝫ niſi corporalit̓ abiret a nobis:ſemꝑ eius corpus carnalit̓ videremꝰ: ⁊ nūqͣꝫ ſpiritalit̓ crederemus: qua fide iuſtificati ⁊ btīficati idip̄m verbū deū apuddeū ꝑ qd̓ facta ſūt oīa: et qd̓ caro factū ē vt habitaret ī nobiscorde mundato ꝯtēplari mereremur: ⁊ ſic nō manu tāgendoſꝫ corde credit̉ ad iuſticiā. Recte de iuſticia nr̄a mundus arguit̉: qͥ nō vultcredere niſi qd̓ videt. Ut aūt nos haberemusiuſticiā fidei: de qͣmūdus argueret̉ īcredulus: ꝓpterea dn̄sait. De iuſticia: qꝛ ad patrē vado: ⁊ iā nō videbitis me. Tāqͣꝫſi diceret. Hec erit iuſticia vr̄a vt credatꝭ ī me mediatorem:quē reſuſcitatū ad pr̄eꝫ iſſe certiſſime habebitꝭ: qͣꝫuis eū carnalit̓ nō videatꝭ: vt ꝑ ip̄ꝫ recōciliati deū ſpiritalit̓ videre poſſitis. Un̄ figurā eccl̓ie geſtāti mulieri: cū ei poſt reſurrectionē ad pedes caderet. Noli me tāgere inqͥt: nodum em̄ aſcēdiad pr̄em. Qd̓ myſtice dictū intelligit̉. Noli me ꝑ corporeumꝯtactū carnalit̓ credere: ſpiritalit̓ autē credis .i. fide ſpiritalime tāgis: cū aſcēdero ad pr̄em: qꝛ btī qͥ nō vidēt ⁊ credūt. Ethec eſt iuſticia fidei qͣ mūdus carēs: de nobis qui ea nō careij. mꝰ arguit̉: qꝛ iuſtꝰ ex fide viuit. Siue gͦ qꝛ ī illo reſurgētes: ⁊in illo ad patrē venientes inuiſibilit̓ ⁊ in iuſtificatiōe perficimur: ſiue qꝛ nō vidētes ⁊ credētes ex fide viuimꝰ: qm̄ iuſtusex fide viuit: ꝓpterea dixit de iuſticia qꝛ ad pr̄em vado: et iānon videbitis me. Nec indeſe mundus excuſet: ꝙ a diaboloimpedit̉: nec credat in xp̄m. Credētibꝰ em̄ pͥnceps mūdi mittit̉ foras: vt iā nō operet̉ in cordibus hoīm quos xp̄s ꝑ fideꝫ
ceperit poſſidere: ſicut oꝑatur in filijs diffidētie: quos ad tētandos ⁊ tribulādos iuſtos plerūqꝫ cōcitat. Qꝛ em̄ miſſus ēforas: qͥ intrinſecꝰ dn̄abat̉: extrinſecus preliat̉. Et ſi gͦ ꝑ eiusperſecutiōes dn̄s dirigit mites in iudicio: tn̄ iā ip̄e hocipſo Fqd̓ foras miſſus eſt: iudicatus eſt. Et de hoc iudiciomūdus Iarguit̉: qꝛ fruſtra de diaboloquerit̉ qui vult credere in xp̄m:quē iudicatū .i. foras miſſū: ⁊ ꝓpter noſtrā exercitationē forīſecus expugnare permiſſū: nō ſolū viri ſꝫ etiā mulieres: ⁊ pueri: ⁊ puelle martyres vicerūt. Sꝫ in quo vicerunt niſi in illoquē crediderunt: ⁊ quē non videntes dilexerunt: ⁊ quo dominante in cordibꝰ ſuis peſſimo dn̄atore caruerūt. Et h̓ totū ꝑgratiā: hoc eſt ꝑ donū ſpūſſctī. Recte itaqꝫ ideꝫ ſpūs arguitmundū. Et de pctō: qꝛ nō credidit in xp̄m. Et de iuſticia: qꝛqͥ voluerūt crediderūt: qͣꝫuis in quē crediderūt nō viderūt: ⁊per eius reſurrectionē ſe quoqꝫ in reſurrectiōe perfici ſperauerunt. Et de iudicio: qꝛ ipſi ſi vellent credere a nullo impedirent̉: qm̄ pprinceps huius mundi iā iudicatus eſt.v¶ De eo gd̓ ſcriptū eſt in euangelio ẜm Iohannem. Ip̄e arguet mundū de pctō: de iuſticia: ⁊ deiudicio. Sermo. lxj.Um dn̄s ⁊ ſaluator nr̄ ieſus xp̄s de aduētuſpūſſācti quē ſe miſſuꝝ eſſe ꝓmiſit multa diceret: ait ītecetera: ¶ Ipſe arguet mundū de pctō: de iuſticia ⁊ IN Ꝙ de iudicio. Neqꝫ hoc cū dixiſſet ſermonē traieciin aliud: ſꝫ ip̄a aliquanto expreſſius inſinuare dignatus eſt.¶De pctō quidē (inquit) qꝛ nō crediderūt in me. De iuſticiaaūt: qꝛ ad patrē vado. De iudicio vero: qꝛ princeps huiꝰ mūdi iā iudicatꝰ eſt. Pborit̉ ergo nobis intelligendi deſiderium: cū pctm̄ hoīm quaſi ſolū eſſet nō credere in xp̄o: ita hͦ ſolo dixit ꝙ mundū ſpūſſctūs argueret. Si aūt manifeſtū ē preter hanc infidelitatē alia multa hoīm eſſe pctā: cur de hoc ſolo mundū ſpūſſctūs arguat? An qꝛ pctā oīa ꝑ infidelitatē tenent̉: per fidē dimittunt̉? Propterea hoc vnū pre ceteris imputat deꝰ: ꝑ qd̓ fit vt cetera nō ſoluant̉: dū non credit in humilē deū hō ſuꝑbus. Sic em̄ ſcriptū eſt. Deus ſuperbis reſiſtit: Ihumilibꝰ aūt dat gratiā. Gr̄a quippe dei: donum dei eſt. Donū aūt maximū ipſeſpūſſctūs eſt: ⁊ iō gratia dicit̉. Cū eī oēs Rpeccaſſent et egerēt gl̓ia dei: qꝛ ꝑ vnū hoīem pctm̄ intrauit ī H̓mundū: ⁊ ꝑ pctm̄ mors: in qͦoēs peccauerunt: iō gr̄a qꝛ gratꝭdat̉. Iō gratis dat̉: qꝛ nō quaſi merces reddit̉ poſt diſcuſſionē meritorū: ſed donū dat̉ poſt delictoꝝ veniā. De pctō igit̉arguunt̉ infideles .i. dilectores mūdi: nā ipſi ſignificant̉ mūdi noīe. Cū eī d̓r. Arguit mundū de pctō: nō aliaqͣꝫ ꝙ nō crediderunt in xp̄o: hͦ deniqꝫ pctm̄: ſi non ſit: nulla pctā remanebūt: qꝛ iuſto ex fide viuēte cūcta ſoluunt̉. Sꝫ ml̓tū int̓eſt vtrū Rquiſqꝫ credat ip̄m eſſe xp̄m: ⁊ vtrū credat in xp̄m: Nā ip̄m eſ Iſe xp̄m ⁊ demones crediderūt: nectn̄ in xp̄m demones crediderūt. Ille em̄ credit in xp̄m: qͥ ⁊ ſperat in xp̄m: ⁊ diligit xp̄ꝫNā ſi fidem habet ſineſpe ac ſine dilectiōe: xp̄m eſſe credit:nō in xp̄m credit. Qui gͦ in xp̄m credit: credēdo in xp̄m veniet in eū xp̄s: ⁊ quoqͦmo vnit̉ in eū: ⁊ mēbrū in corꝑe eius efficit̉. Qd̓ fieri nō pōt niſi ⁊ ſpes accedat ⁊ charitas. Quid ſibietiā vult qd̓ ait de iuſticia: qꝛ ad pr̄em vado? Et prīo q̄rendūſi de pctō mūdus arguit̉: cur ⁊ de iuſticia? Quis em̄ de iuſticia recte argui poſſit? An de pctō quidem ſuo: de iuſticia ꝟochriſti mūdus arguit̉? Nō video ꝙ aliud poſſit intelligi: qn̄quidē de pctō inqͥt: qͥ nō crediderunt in me. De iuſticia: qꝛ adpatrē vado. Illi nō crediderūt: ipſe ad patrē vadit. Illoꝝ gͦpctm̄: ipſius aūt iuſticia. Sꝫ cur ī eo ſolo voluit noīare iuſticiam: qꝛ vadit ad patrē? Num nō iuſticia eſt etiā ꝙ huc venita patre? An illa potius miſericordia eſt ꝙ a patre ad nos venit: iuſticia vero ꝙ ad pr̄em vadit? Iſta fratres expedire arbitror: vt in tāta ꝓfunditate ſcripturarū ī quibꝰ forte verbisabſconditū aliqͥd latet qd̓ oportune aperiendū ſit: tāqͣꝫ ſiml̓fidelit̓ inqͥramꝰ: vt ſalubrit̓ inuenire mereamur. Cur gͦ hancappellat iuſticiam: quia vadit ad patrem: et non etiamquiavenit a patre. An quia miſericordia eſt ꝙ venit: ideo iuſticia eſt ꝙ vadit: vt et in nobis diſcamus impleri poſſe iuſticiam ſipigri non fuerimus prerogare miſericordiā: nō que linr̄a ſūt querētes: ſꝫ ⁊ q̄ aliorū? Qd̓ cū monuiſſet apl̓s: ꝯtinuode ip̄o dn̄o ꝯiūxit exemplū. Nihil inqͥt ꝑ ꝯtentionē neqꝫ ꝑ in lianē gloriā: ſꝫ in hūilitatē mētis alter alterutrū exiſtimātesſuꝑiorē ſibi: nō q̄ ſua ſunt vnuſquiſqꝫ intendētes: ſꝫ et q̄ alioꝝ
Ioh̓. j.Rom̄. viij.
Ioh̓. j.Rom̄. viij.j. Ioh̓. iij.
Abach̓. ij.Rom̄. j.
ngͣ. xxxiij.
psͣ. xxxiij.
j. Ioh̓. iij.
. Ioh̓. iii.Aoh̓. xv.
Rom̄. iii
ij. Cor. v.
Rom̄. v.Ioh̓ j.
Ioh̓. xx.
Rom̄. x.
Aoh̓. xv.
Rom̄. iij.
Ioh̓. xvj.
Ioh̓. xx.
G
¶ Rom̄. j.Iacobi. ij.
Rom̄. iij.¶ Rom̄. v.
Iaco iiij.Rom̄. iij.¶ Rom̄. v.
⁊ohā. xvi
Iohā. xvj.
Iaco. .iiij.
Phil̓. ij.
Psͣ. xxix.Iol
hi ſupra
Phil̓. ij.
B
A