Druckschrift 
Sermones
Entstehung
Seite
LXIXv
Einzelbild herunterladen
 

Sancti A uguirini de verbis dn̄i

Sancti Auguſtinvoluit: cetera colligunt̉. Et qꝛ credendo naſcunt̉ ex deo filij dei fiūt. Dedit inqͥt illis ptātem filios dei fieri: credentiij. bꝰ in. Qui credit ī filiū dei: inquātū adheret illi: fit ētip̄e adoptionē filiꝰ hēres dei: coheres aūt xp̄i: intantūj. peccat. Un̄ dicit ioh̓es. Qui natus ē ex deo peccat. Etpctm̄ vn̄ mūdꝰ arguit ē credūt in. Hoc ē pctm̄ deidētidē dicit. Si venirē: pctm̄ haberēt. Nunqͥd aliainnumerabilia pctā habebāt? Sꝫ aduētu eiꝰ vnū pctm̄acceſſit: credētibꝰ cetera tenerent̉. In credētibꝰ autē qꝛhoc vnū defuit: factū ē vt cūcta dimitterent̉ credētibꝰ. Necob aliud apl̓s paulꝰ. Oēs inqͥt peccauerūt egēt gl̓ia dei: niij. ſi vt crediderit in ꝯfundat̉: ſicut pſalmꝰ dicit. Accedite ad illuminamī: vultꝰ vr̄i ꝯfundent̉. Qui in ſegl̓iat̉ ꝯfundit̉. em̄ ſine pctīs inueniet̉. Ille itaqꝫ tātūmō ꝯfundit̉: in dn̄o gl̓iat̉. Oēs em̄ peccauerūt et egent gl̓iadei. Itaqꝫ apl̓s de iudeoꝝ īfidelitate loqueret̉ ait. Etem̄ ſi quidā illoꝝ peccauerūt: nunqͥd pctm̄ illoꝝ fidē dei euacuauit? Quō em̄ diceret. Si quidā illoꝝ peccauerūt: ipſedixerit. Oēs em̄ peccauerūt? Sꝫ ait. Si quidā illoꝝ non crediderūt: nunqͥd incredulitas eorū fidē dei euacuauit? Utpctm̄ expreſſius d̓moſtraret: vno claudit̉ aduerſus ceterane per dei gr̄am relaxent̉. De vno pctō aduentū ſpūſſctī:hoc eſt per donū ipſius gr̄e qd̓ fidelibꝰ dat̉: mundus arguit̉dicēte dn̄o. De pctō quidē: qꝛ credūt in me. Non aūt eſſetmeritū grande credētiū btītudo gl̓ioſa: ſi ſemꝑ dn̄s in reſuſcitato corꝑe humanis ocul̓ appareret. Spūs ſctūs magnū munꝰ attulit credituris: vt quē carnalibꝰ oculis viderēt: a carnalibꝰ cupiditatibꝰ mēte ſobria ſpiritalibꝰ deſiderijs ebria ſuſpirarēt. Un̄ ille diſcipulus ſe dixerat noncrediturū niſi cicatrices eiꝰ manu tetigiſſet: ꝯtrectato corpore dn̄i quaſi euigilās exclamaſſet. Dn̄s meꝰ deus meus.Ait illi dn̄s. Qꝛ vidiſti credidiſti: btī vident credunt.Hācbtītudinē ſpūſſctūs paraclytꝰ attulit: vt ab oculis carnis ſerui forma remota quā de ꝟginis vtero accepit: in ip̄amdei formā in pr̄i equalis etiam in carne apparere dignatꝰ eſt permanſit purgata mentis acies tenderetur: vt eodemy. ſpū repletꝰ apl̓s diceret. Et ſi noueramꝰ xp̄m ẜm carnē: ſꝫ nouimꝰ: qꝛ carnē xp̄i ẜm carnē ſꝫ ẜm ſpm̄ nouit: virtutē reſurrectiōis eiꝰ: palpādo curioſus: ſed credēdo certus agnoſcit. dicēs in corde ſuo qͥs aſcēdit in celuꝫ: hoc ēxp̄m deducere: aut qͥs deſcendit in abyſſū: hoc ē xp̄m a mortuis reducere: ſꝫ ꝓpe eſt inqͥt verbū in ore tuo: qꝛ dn̄s ē ieſuset ſi credideris ī corde tuo qꝛ deus illū ſuſcitauit a mortuis:ſaluus eris. Corde credit̉ ad iuſticiā: ore aūt ꝯfeſſio fit adſalutē. Hec frēs apl̓i verba ſunt ip̄ius ſctīſpūs: ſctā ebrietate eructātis. hācbtītudinē videmꝰ credimꝰ: nullo haberemꝰ niſi aſpūſctō acciperemꝰ: merito dictū ēj. Expedit vobis vt ego vadā. Si abiero: paraclytꝰ veniet ad vos. Si aūt abiero: mittā illum ad vos. Semꝑ qui diuinitate nobiſcū eſt. Sꝫ niſi corporalit̓ abiret a nobis:ſemꝑ eius corpus carnalit̓ videremꝰ: nūqͣꝫ ſpiritalit̓ crederemus: qua fide iuſtificati btīficati idip̄m verbū deū apuddeū qd̓ facta ſūt oīa: et qd̓ caro factū ē vt habitaret ī nobiscorde mundato ꝯtēplari mereremur: ſic manu tāgendoſꝫ corde credit̉ ad iuſticiā. Recte de iuſticia nr̄a mundus arguit̉: vultcredere niſi qd̓ videt. Ut aūt nos haberemusiuſticiā fidei: de qͣmūdus argueret̉ īcredulus: ꝓpterea dn̄sait. De iuſticia: qꝛ ad patrē vado: videbitis me. Tāqͣꝫſi diceret. Hec erit iuſticia vr̄a vt credatꝭ ī me mediatorem:quē reſuſcitatū ad pr̄eꝫ iſſe certiſſime habebitꝭ: qͣꝫuis carnalit̓ videatꝭ: vt ip̄ꝫ recōciliati deū ſpiritalit̓ videre poſſitis. Un̄ figurā eccl̓ie geſtāti mulieri: ei poſt reſurrectio ad pedes caderet. Noli me tāgere inqͥt: nodum em̄ aſcēdiad pr̄em. Qd̓ myſtice dictū intelligit̉. Noli me corporeumꝯtactū carnalit̓ credere: ſpiritalit̓ autē credis .i. fide ſpiritalime tāgis: aſcēdero ad pr̄em: qꝛ btī vidēt credūt. Ethec eſt iuſticia fidei mūdus carēs: de nobis qui ea careij. mꝰ arguit̉: qꝛ iuſtꝰ ex fide viuit. Siue qꝛ ī illo reſurgētes:in illo ad patrē venientes inuiſibilit̓ in iuſtificatiōe perficimur: ſiue qꝛ vidētes credētes ex fide viuimꝰ: qm̄ iuſtusex fide viuit: ꝓpterea dixit de iuſticia qꝛ ad pr̄em vado: etnon videbitis me. Nec indeſe mundus excuſet: a diaboloimpedit̉: nec credat in xp̄m. Credētibꝰ em̄ pͥnceps mūdi mittit̉ foras: vt operet̉ in cordibus hoīm quos xp̄s fideꝫ

ceperit poſſidere: ſicut oꝑatur in filijs diffidētie: quos adtandos tribulādos iuſtos plerūqꝫ cōcitat. Qꝛ em̄ miſſus ēforas: intrinſecꝰ dn̄abat̉: extrinſecus preliat̉. Et ſi eiusperſecutiōes dn̄s dirigit mites in iudicio: tn̄ ip̄e hocipſo Fqd̓ foras miſſus eſt: iudicatus eſt. Et de hoc iudiciomūdus Iarguit̉: qꝛ fruſtra de diaboloquerit̉ qui vult credere in xp̄m:quē iudicatū .i. foras miſſū: ꝓpter noſtrā exercitationē forīſecus expugnare permiſſū: ſolū viri ſꝫ etiā mulieres: pueri: puelle martyres vicerūt. Sꝫ in quo vicerunt niſi in illoquē crediderunt: quē non videntes dilexerunt: quo dominante in cordibꝰ ſuis peſſimo dn̄atore caruerūt. Et totūgratiā: hoc eſt donū ſpūſſctī. Recte itaqꝫ ideꝫ ſpūs arguitmundū. Et de pctō: qꝛ credidit in xp̄m. Et de iuſticia: qꝛ voluerūt crediderūt: qͣꝫuis in quē crediderūt viderūt:per eius reſurrectionē ſe quoqꝫ in reſurrectiōe perfici ſperauerunt. Et de iudicio: qꝛ ipſi ſi vellent credere a nullo impedirent̉: qm̄ pprinceps huius mundi iudicatus eſt.v De eo gd̓ ſcriptū eſt in euangelio ẜm Iohannem. Ip̄e arguet mundū de pctō: de iuſticia: deiudicio. Sermo. lxj.Um dn̄s ſaluator nr̄ ieſus xp̄s de aduētuſpūſſācti quē ſe miſſuꝝ eſſe ꝓmiſit multa diceret: ait ītecetera: Ipſe arguet mundū de pctō: de iuſticia IN de iudicio. Neqꝫ hoc dixiſſet ſermonē traieciin aliud: ſꝫ ip̄a aliquanto expreſſius inſinuare dignatus eſt.¶De pctō quidē (inquit) qꝛ crediderūt in me. De iuſticiaaūt: qꝛ ad patrē vado. De iudicio vero: qꝛ princeps huiꝰdi iudicatꝰ eſt. Pborit̉ ergo nobis intelligendi deſiderium: pctm̄ hoīm quaſi ſolū eſſet credere in xp̄o: ita ſolo dixit mundū ſpūſſctūs argueret. Si aūt manifeſtū ē preter hanc infidelitatē alia multa hoīm eſſe pctā: cur de hoc ſolo mundū ſpūſſctūs arguat? An qꝛ pctā oīa infidelitatē tenent̉: per fidē dimittunt̉? Propterea hoc vnū pre ceteris imputat deꝰ: qd̓ fit vt cetera ſoluant̉: non credit in humi deū ſuꝑbus. Sic em̄ ſcriptū eſt. Deus ſuperbis reſiſtit: Ihumilibꝰ aūt dat gratiā. Gr̄a quippe dei: donum dei eſt. Do aūt maximū ipſeſpūſſctūs eſt: gratia dicit̉. oēs Rpeccaſſent et egerēt gl̓ia dei: qꝛ vnū hoīem pctm̄ intrauit īmundū: pctm̄ mors: in qͦoēs peccauerunt: gr̄a qꝛ gratꝭdat̉. gratis dat̉: qꝛ quaſi merces reddit̉ poſt diſcuſſio meritorū: ſed donū dat̉ poſt delictoꝝ veniā. De pctō igit̉arguunt̉ infideles .i. dilectores mūdi: ipſi ſignificant̉di noīe. d̓r. Arguit mundū de pctō: aliaqͣꝫ crediderunt in xp̄o: deniqꝫ pctm̄: ſi non ſit: nulla pctā remanebūt: qꝛ iuſto ex fide viuēte cūcta ſoluunt̉. Sꝫ ml̓tū int̓eſt vtrū Rquiſqꝫ credat ip̄m eſſe xp̄m: vtrū credat in xp̄m: ip̄m eſ Iſe xp̄m demones crediderūt: nectn̄ in xp̄m demones crediderūt. Ille em̄ credit in xp̄m: ſperat in xp̄m: diligit xp̄ꝫ ſi fidem habet ſineſpe ac ſine dilectiōe: xp̄m eſſe credit: in xp̄m credit. Qui in xp̄m credit: credēdo in xp̄m veniet in xp̄s: quoqͦmo vnit̉ in: mēbrū in corꝑe eius efficit̉. Qd̓ fieri pōt niſi ſpes accedat charitas. Quid ſibietiā vult qd̓ ait de iuſticia: qꝛ ad pr̄em vado? Et prīo q̄rendūſi de pctō mūdus arguit̉: cur de iuſticia? Quis em̄ de iuſticia recte argui poſſit? An de pctō quidem ſuo: de iuſticia ꝟochriſti mūdus arguit̉? video aliud poſſit intelligi: qn̄quidē de pctō inqͥt: crediderunt in me. De iuſticia: qꝛ adpatrē vado. Illi crediderūt: ipſe ad patrē vadit. Illoꝝpctm̄: ipſius aūt iuſticia. Sꝫ cur ī eo ſolo voluit noīare iuſticiam: qꝛ vadit ad patrē? Num iuſticia eſt etiā huc venita patre? An illa potius miſericordia eſt a patre ad nos venit: iuſticia vero ad pr̄em vadit? Iſta fratres expedire arbitror: vt in tāta ꝓfunditate ſcripturarū ī quibꝰ forte verbisabſconditū aliqͥd latet qd̓ oportune aperiendū ſit: tāqͣꝫ ſiml̓fidelit̓ inqͥramꝰ: vt ſalubrit̓ inuenire mereamur. Cur hancappellat iuſticiam: quia vadit ad patrem: et non etiamquiavenit a patre. An quia miſericordia eſt venit: ideo iuſticia eſt vadit: vt et in nobis diſcamus impleri poſſe iuſticiam ſipigri non fuerimus prerogare miſericordiā: que linr̄a ſūt querētes: ſꝫ aliorū? Qd̓ monuiſſet apl̓s: ꝯtinuode ip̄o dn̄o ꝯiūxit exemplū. Nihil inqͥt ꝯtentionē neqꝫ in lianē gloriā: ſꝫ in hūilitatē mētis alter alterutrū exiſtimātesſuꝑiorē ſibi: ſua ſunt vnuſquiſqꝫ intendētes: ſꝫ et alioꝝ

Ioh̓. j.Rom̄. viij.

Ioh̓. j.Rom̄. viij.j. Ioh̓. iij.

Abach̓. ij.Rom̄. j.

ngͣ. xxxiij.

psͣ. xxxiij.

j. Ioh̓. iij.

. Ioh̓. iii.Aoh̓. xv.

Rom̄. iii

ij. Cor. v.

Rom̄. v.Ioh̓ j.

Ioh̓. xx.

Rom̄. x.

Aoh̓. xv.

Rom̄. iij.

Ioh̓. xvj.

Ioh̓. xx.

G

Rom̄. j.Iacobi. ij.

Rom̄. iij. Rom̄. v.

Iaco iiij.Rom̄. iij. Rom̄. v.

⁊ohā. xvi

Iohā. xvj.

Iaco. .iiij.

Phil̓. ij.

Psͣ. xxix.Iol

hi ſupra

Phil̓. ij.

B

A