In enageno. cdm Nponnē. Ser. lv. ei. lvj. F xvj.

1AHC1O ICOI O AIIIIdicit. Imple facies eoꝝ ignominia. Imple inqͥt facies igno.xij. minia: ⁊ q̄rāt nomē tuū dn̄e. Oderat eos quoꝝ facies īpleriignominia cupiebat? Uide quēadmodum amet eos: quosvult querere nomē dn̄i. Amat tm̄: an odit tantū? An et odit ⁊amat? Immo et odit ⁊ amat. Odit tua: amat te. Quid ē odittua: amatte? Odit qd̓ feciſti: amat quod deꝰ fecit. Que ſuntenī tua niſi peccata? Et qͥd eſt tuniſi qd̓ fecit deꝰ? Negligisquod factus es: diligis qd̓ feciſti: amas extra te oꝑa tua: negligis inte opus dei. Meritōis: merito laberis: merito et avij. teipſo ꝑgis: merito audis. Spūs ambulās et non reuertensj. Audi potius vocantē ⁊ dicentē. Cōuertimini ad me: et conuertar ad vos. Nō enim deus auertitur ⁊ cōuertitur: manēscorripit: incōmutabilis corripit. Auerſus ē qꝛ tu te auertiſtiTu ab illo feciſti caſum: nō ab ip̄o feciſti occaſum. Ergo audi dicentē tibi. Conuertimini ad me: ⁊ ego reuertar ad vos.Quia cōuertiſti: hͦ eſt enī ꝙ cōuertar ad vos: qꝛ cōuertiminiad me. Fugiētis dorſa ꝑſequit̉: qͥ faciē redeūtis illuīat. Quoenī fugies a deo? Fugiēs quo fugies? Fugiēs ab illo qͥ nullo loco cōtinet̉: ⁊ nuſqͣꝫ abſens ē? Qui ꝯuerſum liberat: punitauerſū. Quē habes iudicē fugiēs: hūc patrē habeto rediēs.Tumerat aūt ſuꝑbia: et inipſo tumore ꝑ anguſtū redire nōij. poterat. Clamat ille qͥ factus eſt via. Intrate ꝑ artā portamConatur ingredi: impedit tumor: et tantomagis pernicioſeconatur: quatomagis impedit tumor. Tumidū enim vexatanguſtia. Uexatus autē ampliꝰ tumebat. Amplius tumēsqn̄ intrabit? Ergo detumeſcat ſi cupit ingredi. Un̄ aūt detumeſcat Accipiathūilitatis medicamentū. Bibat contra tumorem poculū amaꝝ: ſed ſalubre poculū bibat humilitatis.Quid ſe artat? Non ſinet moles: nō magna ſed tumida. Magnitudo enī ſoliditatē habet: tumor inflationē. Nō ſibi magnus tumidus videat̉. Detumeſcat vt magnus ſit: vt certus⁊ ſolidus. Nō iſta deſideret: nō de ſtatu pomparū rerū labivij. tiū corruptibiliūqꝫ gloriet̉. Audiat eū ipſum qͥ dixit. Intraiiij. te ꝑ anguſtā portā: dicētē. Egoſum via. Quaſi enī quererettumidus qͣ intrabo: reſpōdit. Ego ſum via: ꝑ me intra. Nonniſi ꝑ me ambulas vt intres ꝑ ianuā. Nā ſicut dixi. Ego ſuꝫvia: ita egoſū ianua. Quid q̄ris qͣ redeas: quo redeas: qͣ intres? Ne alicubi erres: ipſe tibi oīa factus ē. Breuiter ergodicit. Hūilis eſto: mitis eſto. Audiamꝰ hoc apertiſſime dicentē: vt videamus qua ſit via: q̄ ſit via: quo ſit via: quo visire. Certe forte auaricia oīa vis poſſidere. Oīa mihi traditaſunt a patre meo inqͥt. Fortaſſe dicturus es: Chriſto ſunt tradita. Nunqͥd mihi? Audi apl̓m dicētē. Audi vt dixi iamdudum: ne deſperatione frangaris. Audi quō amatus es: nonamādus. Audi quō amatus es fedus: turpis: anteqͣꝫ eſſet ī teqd̓ amari dignū eſſet. Amatus es prius: vt dignus fieres qͥamareris. Etenī xp̄s (ſicut ait apl̓s) ꝓ impijs mortuus eſtAnte forte impiꝰ amari merebatur. Quare? Quid merebat̉impius? Donare reſpōdes? Chriſtus tn̄ pro impijs mortueſt. Ecce qͥd tibi preſtitū impio: iāpio qͥd ſeruat̉? Quid preſtitū eſt impio? Chriſtus ꝓ impijs mortuꝰ eſt. Deſiderabasaūt oīa poſſidere: noli ꝑ auariciā: per pietatē hoc quere. Sienī ita queſieris: poſſidebis. Tenebis enim eū ꝑ queꝫ factaſunt omnia: et cum ipſo omnia poſſidebis.¶ De eo de quo ſupra. Ego ſum via veritas etvita. Sermo. lv. in quo per viam ambulare (quechriſtus eſt) quō debemꝰ pulcherrime declarat.Nter cetera cūſanctū euāgeliū legeret̉ audiſtis.¶Ait dn̄s ieſus. Egoſum via veritas et vita.UeAIritatē et vitā oīs hō cupit: ſed viā non oīs hō inue. Mº nit. Deū eſſe quādā vitā eternā: immutabilem: intelligibilē: intelligentē: ſapientē: ſapiētes facientē: nonnullietiā huius ſeculi philoſophi viderūt veritatē fixā: ſtabilemindeclinabilē: vbi ſunt oēs rationes reꝝ oīm creaturaꝝ. Uiderūt quidē: ſed de longinquo viderūt: ſed in errore poſiti: ⁊idcirco ad eā tam magnā et ineffabilē et beatificā poſſeſſionē: qͣ via ꝑueniret̉ nō inuener̄t. Nā qͥ viderūt: etiā ipſi quātūvideri ab hoīe pōt creatorē ꝑ creaturā: factorē ꝑ facturā: fabricatorē mūdi ꝑ mūdū. Paulus apl̓s teſtis ē: cui vtiqꝫ debēt credere xp̄iani. Ait enī cū de talibus loq̄ret̉. Reuelaturira dei de celoſuꝑ oēm impietatē ⁊ iniuſticiā hoīꝫ: qͥ veritatatē iniquitate detinēt. Nunqͥd dixit eis: nō detinere veritatē? Sꝫ veritatē in iniqͥtate detinēt. Bonū ē qd̓ tenēt: ſꝫ malū

Her in et. lvi. Fo. lxvijvbi tenēt. Ueritatē iniquitate detinēt. Occurrebat auteꝫ vtdiceret̉ ei. Un̄ aūt illi impij veritatē detinēt? Nūqͥd deꝰ adquēqͣꝫ eoꝝ locutus eſt? Nunqͥd legē acceperūt ſicut iſraelitappl̓s ꝑ moyſen? Un̄ ergo detinēt veritatē: vel ī ip̄a iniqͥtate?Audite q̄ſequūt̉: ⁊ oſtēdit. Qꝛ quod notū eſt dei inqͥt: manifeſtū ē ī illis. Deus enī illis manifeſtauit. Manifeſtauit enīillis qͥbꝰ legē nō dedit. Audi quō manifeſtauit. Inuiſibiliaenī eius ꝑ ea q̄ facta ſunt intellecta ꝯſpiciūt̉. Interroga mūdum: ornatū celi: fulgorē diſpoſttionēqꝫ ſyderū: ſolē diei ſufficientē: lunā noctis ſolatiū: interroga terrā fructificantemherbis ⁊ lignis: aīalibꝰ plenā: hoībꝰ exornatā: int̓roga mare quātis ⁊ qͣlibus natalibus plenū. Interroga aera quātisvolatilibꝰ viget: interroga oīa ⁊ vide ſi nō ſenſuſuo tāqͣꝫ tibireſpōdēt. Deus nos fecit. Hec ⁊ philoſophi nobiles q̄ſi erūt⁊ ex arte artificē cognouerūt. Quid ergo? Quare reuelaturira dei ſuꝑ ipſā impietatē? Ꝙꝛ veritatē ī eqͥtate detinēt. Ueniat: oſtēdat quō. Iam enī dixit: quō cognouer̄t inuiſibiliaeius: id ē dei: et ꝑ ea q̄ facta ſunt intellecta cōſpiciūt̉. Sempiterna quoqꝫ eiꝰ virtꝰ ⁊ diuinitas vt ſint inexcuſabiles: qꝛ cūcognouiſſent deū nō ſicut deū honorificauerūt aūt gr̄as egerunt: ſꝫ euanuerunt in cogitationibꝰ ſuis: et obſcuratū ē inſipiēs cor eoꝝ. Apl̓i verba ſūt: nō mea. Et obſcuratū ē cor eoꝝDicentes enim ſe eē ſapiētes: ſtulti facti ſūt: Quod curioſitate inuenerunt: ſuperbia perdiderunt. Dicentes ſe eſſe ſapientes: id eſt donum dei ſibi tribuentes: ſtulti facti ſunt.Uerba inqͣꝫ apoſtoli ſunt. Dicentes ſe eſſe ſapientes: ſtulti facti ſunt. Oſtēde: proba ſtulticiam eoꝝ. Oſtēde apl̓e: et ſicutoſtēdiſti nobis: vn̄ potuerūt ꝑuenire ad cognitionē dei: qm̄inuiſibilia eiꝰ ꝑ ea q̄ facta ſūt intellecta cōſpiciunt̉: ita nuncoſtēde quō dicētes ſe eē ſapiētes: ſtulti facti ſūt. Audi: quiaimmutauer̄t (ait) gloria incorruptibilis dei in ſimilitudinēimaginis incorruptibilis hoīs ⁊ volucrū ⁊ quadrupedum ⁊ſerpētiū. Figura enī iſtoꝝ aīaliū: ſibi deos pagani feceruntInueniſti deū: et colis idolū. Inueniſti veritatē: ⁊ ip̄am veritatē in iuſticia detines. Et qd̓ ꝑ dei oꝑa cognouiſti: ꝑ oꝑahoīs ꝑdis. Totū ꝯſideraſti: celi: terre: maris elemētoꝝ oīmordinē collegiſti: iſtud nō vis attēdere ꝙ mūdꝰ opꝰ eſt deiIdolū opus ē fabri. Si faber idoloſicut dedit figurā cor daret: ab ipſo idolo faber adoraret̉. Quō enī o hō fabertuꝰ deꝰeſt: ſic hō idoli faber qͥ eſt deus tuꝰ. Qui te fecit qͥs ē: Deꝰ fabri. Qui illud fecit qͥs eſt: Deꝰ idoli. Ergo ſi idolū corhaberet: nō fabrū adoraret qͥ illud fecit? Ecce in qͣ iniqͥtate veritatē tenuerūt: ⁊ ad poſſeſſionē illā quā vider̄t viā ꝑducentē nōinuenerūt. Chriſtus aūt qꝛ ipſe ē apud patrē veritas et vitaverbū dei de quo dictū ē. Uita eratlux hoīꝫ. Quia ergo ip̄eē apd̓ patrē veritas ⁊ vita: ⁊ nō habebamꝰ qͣ iremꝰ ad ꝟitatēfilius dei qͥ ſemꝑ ī patre veritas ⁊ vita ē: aſſumēdo hoīem factus ē via. Ambula ꝑ hoīem: et ꝑuenis ad deū. Per ip̄m vadis: ad ip̄m vadis. Noli q̄rere qͣ ad illū ꝑuenias preter ipſūSi enī via ipſe eſſe noluiſſet: ſemꝑ erraremꝰ. Factꝰ ergo viaē qͣ venias: nō tibi dico q̄rere viā. Ip̄e via adte venit: ſurge⁊ ambula. Ambula moribus: nō pedibꝰ. Multi enī ambulātbn̄ pedibus: ⁊ male ambulāt moribꝰ. Aliqn̄ enī ip̄i bn̄ ambulantes: p̄ter viā currūt. Inuenies quippe hoīes bn̄ viuētes:⁊ nō xp̄ianos. Bn̄ currūt: ſꝫ ī via nō currūt. Quāto plꝰ currūtplus errāt: qꝛ a via recedūt. Si aūt tales hoīes ꝑueniant adviā: ⁊ teneāt viā: oquātaſecuritas ē: qꝛ et bn̄ ambulant: et nōerrāt. Si aūt nō tenent viā: quātū vis bn̄ ambulēt: heu quātūdolendū eſt. Melius eſt enim in via claudicare qͣꝫ preter viāfortiter ambulare. Hec ſatis ſint charitati veſtre.¶ De eo qd̓ ſcriptū ē ī euāgelio ẜm Iohannem.q̄ ego loquor vobis a meip̄o nō loquor. Ser. lvjUdite auribꝰ: accipite mētibꝰ dilectiſſimi: loquē¶ Etibus qͥdē nobis: ſꝫ ip̄o docēte qͥ n̄ recedit a nobis¶ Dn̄s dicit: quō cū legeret̉ audiſtis. ¶ Uerba q̄ lo¶ . Uquor vobis: a meip̄o nō loquor. Pater autē in me ᵍmanēs: ip̄e facit oꝑa. EErgo ⁊ ꝟ̓ba oꝑa ſūt? Plane ita ē. Nāꝓfecto qͥ ꝓximū loquēdo edificat: bonū opus operat̉. Sꝫ qͥdē a meip̄o nō loquor niſi a meip̄o nō ſū qͥ loquor? Et qͥppe tribuit qͥcqͥd facit: de qͦ ē ip̄e qͥ facit. Pater enī deꝰ nō ē de aliqͦfiliꝰ aūt deꝰ pr̄i eqͣlis. Sꝫ de pr̄e deo: iō ille deꝰ: ſꝫ nō de deo:⁊ lumen: ſꝫ nō deluīe: iſte vero deꝰ de deo: lumē de luīe. Nāī his duabꝰ ſentētijs: vna qͣ dictū ē. Nā a meip̄oloquor: aliai iij

i iij

Rom̄. j.

Rom̄. v.

Mat. xj.

Mat. vii.

Mat. viiIoh̓. xiiij.

psͣ. lxxviiTach̓. j.

sͣ. lxxxii

A

Ioh̓. xiii.

Ioh̓. xiii.

Iohan. j.

A