n euāgelio ſcd̓m Iohannē. Ser. xlvij.

In2enī verbū dei loqui poſſum: impudicos autē in nequitia ꝑſeuerātes: de iudicio dei et dānatione liberare non poſſum.¶ De muliere deprehēſa in adulterio. In euangelio ẜm eundē. Sermo. xlvij. In fine autē ſermonis demiſericordia ac ꝟitate ſaluatoris multa declarat.Eminit charitas veſtraſermone priſtino: ex occaIIſione lectiōis euāgelij locutos nos eſſe vobis deIſpūſancto. Ad hūc potandū cū dn̄s inuitaſſet cre¶ dētes in ſe: loquēs īter eos qͥ illū tenere cogitabātvij. et īterficere cupiebāt nec valebāt qꝛ ille nolebat. Cū gͦ hec locutꝰ eſſet: nata eſt de illo in turba diſſenſio: alijs putātibusꝙ ipſe eſſet xp̄s: alijs dicētibꝰ: qꝛ de galilea nō exurget xp̄sQui ꝟo miſſi fuerāt vt eū tenerēt: redierūt īmunes a crimine: ⁊ pleni admiratione. Nā ⁊ teſtimoniū ꝑhibuerūt diuinedoctrine cū dicerēt: a quibꝰ miſſi erāt. Quare nō adduxiſtꝭeū? Reſponderūt enī nūqͣꝫ ſe audiſſe hoīem ita locutū. Nonenī quiſqͣꝫ ſic loquit̉ hō. Ille autē ſic locutꝰ eſt: qꝛ deꝰ erat ethomo. Tn̄ phariſei teſtimoniū eorū repellētes: dixerūt eis.Nunqͥd ⁊ vos ſeducti eſtis? Uidemꝰ enī delectatos vos eſſeſermonibꝰ illiꝰ. Nūquid aliqͥs de principibꝰ credidit in eū:aut ex phariſeis? Sꝫ turba hec q̄ nō nouit legē: maledicta ēQui nō nouerāt legē: ipſi credebāt in eū qͥ miſerat legē: ⁊ eūqui miſerat legē cōtēnebāt illi qͥ docebant legē: vt īpleret̉ qd̓dixerat ipſe dn̄s. Ego veni vt nō vidētes videāt: ⁊ vidētesceci fiāt. Ceci enī facti ſunt phariſei doctores: illumīati ſūtvij. populi legē neſciētes/ ⁊ in auctorē legis credētes. Nicodemus tn̄ vnꝰ ex phariſeis qͥ ad dn̄m nocte venerat: ⁊ ipſe qͥdēnō credulus ſꝫ timidꝰ: nā ⁊ nocte venerat ad lumē: qꝛ illuminari volebat: et ſciri timebat: rn̄dit. Nūqͥd et lex nr̄a iudicatquēqͣꝫ hoīem: niſi audierit ab ipſoprius: ⁊ cognouerit qͥd faciat? Uolebāt illi ꝑuerſe ante eſſe dānatores qͣꝫ cognitores.Sciebat enī nicodemꝰ vel potiꝰ credebat: qꝛ ſi tm̄ modo vellent eū patiēter audire: forte ſil̓es fierēt illis qͥ miſſi ſunt tenere ⁊ maluerūt credere. Illi reſpōderūt preiudicio cordisſui: qd̓ et illis. Nūqͥd et tugalileꝰ es .i. qͣſi a galileo ſeductꝰ:Dn̄s enī galileꝰ dicebat̉: qm̄ de nazareth ciuitate erāt parētes eiꝰ. Scd̓m mariā dixi parētes: nō ſcd̓m virile ſemē. Nōenī q̄ſiuit in terra patrē: qꝛ iā habebat deſuꝑ patrē. Nā vtraqꝫ eiꝰ natiuitas mirabilis fuit: diuina ſine matre: humanaſine pr̄e. Quid gͦ illi qͣſi legis doctores ad nicodemū? Scrutare ⁊ vide: qꝛ ꝓpheta a galilea nō ſurget: ſed dn̄s ꝓphetaꝝinde ſurrexit. Reuerſus eſt (īquit) euangeliſta: vnuſqͥſqꝫ inviij. domū ſuā. Inde perrexit ieſus in montē. In montē aūt oliueti: in montē fructuoſum: in montē vnguēti: in montē chriſmatis. Ubi enim decebat docere xp̄m: niſi in mōte oliuēti?Xp̄i enī nomen a chriſmate dictū eſt. Chriſma aūt grece: latine vnctio nūcupat̉. Ideo nos vnxit: qꝛ luctatores ꝯͣ diabolum fecit. Et diluculo iterū venit in tēplū: et oīs populꝰ venit ad eū: ⁊ ſedēs docebat eos: ⁊ nō tenebat̉: quia nō pati dignabat̉. Nūc etiā attēdite vbi ab īimicis tētata ſit dn̄i manſuetudo. ¶ Adducūt aūt illi ſcribe ⁊ phariſei mulierē in adulterio dep̄hēſam ⁊ ſtatuerūt eā ī medio ⁊ dixer̄t ei. Magiſterhec mulier modo dep̄henſa eſt in adulterio. In lege autemmoyſes mādauit nobis hmōi lapidare. Tu gͦ qͥd dicꝭ: Hecdicebāt tētantes vt poſſent accuſare eum. Unde accuſare:Nunqͥd ip̄m in aliqͦ facinore dep̄hēderāt: aut illa mulier adeū aliqn̄ ꝑtinuiſſe dicebat̉? Quid ē gͦ tētātes vt accuſarēt eūIntelligimꝰ fratres admirabilē māſuetudinē in dn̄o p̄monuiſſe: aīaduerterūt eū nimiū eſſe mitem: nimiū māſuetum.i ¶ De illo qͥppe fuerat ante predictū. Accingere gladio tuo curca femur tuū potētiſſime. Specie tua et pulchritudine tua:intēde ꝓſpere ꝓcede ⁊ regna. Propter ꝟitatē ⁊ māſuetudinē et iuſtitiā. Ergo attulit ꝟitatē vt doctor: māſuetudinē vtliberator: iuſtitia vt cognitor. Propter hec eū eſſe regnaturū in ſpūſctō ꝓpheta p̄dixerat. Cū loq̄bat̉ ꝟitas agnoſcebatur: cū aduerſus īimicos nō moueret̉ māſuetudo laudabat̉.Cū gͦ de duobꝰ iſtis .i. de ꝟitate ⁊ māſuetudine eiꝰ īimici liuorē et īuidiatorq̄rent̉: in tertio .i. iuſtitia ſcādalū poſuerūt.xx. Quare? Ꝙꝛ lex iuſſerat adulteros lapidari: et vtiqꝫ qd̓ iniuſtum erat lex iubere non poterat. Sed ſi qͥs aliter diceret qͣꝫlex iuſſerat: iniuſtꝰ deprehēderet̉. Dixerūt ergo apud ſemetipſos. Uerax putat̉: māſuetꝰ videt̉: de iuſtitia illi q̄renda ca

nnē. Ser. xlvij. Fo. lxij.lūnia eſt. Offeramꝰ ei mulierē in adulterio dep̄hēſam: dicamus de illa qͥd in lege ſcriptū eſt. Si eā iuſſerit lapidari: māſuetudinē nō habet. Si eā dimitti cēſuerit: iuſtitiā non tenebit. Ut autē māſuetudinē (inquiūt) nō ꝑdat: in qͣ populis iāamabilis factꝰ eſt: ſine dubio dimitti eā iubebit. Hinc nosinueniemꝰ occaſionē accuſandi: ⁊ reū faciemus tanqͣꝫ legisp̄uaricatorē dicētes ei. Hoſtis es legis: ꝯtra moyſen reſpōdes: īmo ꝯtra eū qͥ ꝑ moyſen dedit legē. Reus es mortis: cūilla ⁊ tuipſelapidādus. Poſſet his ꝟbis atqꝫ ſentētijs inflāmari īuidia: feruere accuſatio: flagitari damnatio. Sed cuihec? Peruerſitas rectitudini: falſitas ꝟitati: curuū directoſtultitiaſapiētie? Qn̄ illi laqueos pararēt: in qͦs nō ipſi pͥuscaput eijcerēt? Nō eſt captus cui ipſi tendebāt: ſed potiꝰ capti ſunt qͥ tendebāt: qꝛ nō crediderūt in eū qͥ eos poſſit de laqueis eruere. Ecce dn̄s in reſpōdēdo ⁊ iuſtitiā ſeruaturꝰ eſt⁊ a māſuetudine nō eſt receſſurꝰ. Quid enī rn̄dit dn̄s ieſus:Quid rn̄dit veritas? Quid rn̄dit ſapiētia? Quid rn̄dit ipſacui calūnia parabat̉ iuſtitia? Nō dixit: nō lapidet̉: ne ꝯͣlegēdicere videret̉. Abſit autē vt diceret: lapidet̉. Uenit enī nō Lꝑdere qd̓ īuenerat: ſed q̄rere qd̓ perierat. Quid gͦ rn̄dit? Uidete qͣꝫ plenꝰ eſt iuſtitia: plenꝰ māſuetudine et ꝟitate. Quiſine pctō eſt veſtrū (īquit) prior in illā lapidēmittat Oreſpōſio ſapiētie: quō eos ītromiſit in ſe. Foris enī calūni abātur: ſeipſos intrinſecꝰ nō ꝑſcrutabātur. Adulterā videbant:ſe nō reſpiciebant. Preuaricatores legis legē īplere cupiebant: et hͦ calūniādo nō vere tāqͣꝫ adulteria caſtitate dānando. Audiſtis iudei: audiſtꝭ phariſei: audiſtꝭ legis doctores:legis cuſtodē: ſed nōdū ītellexiſtis legiſlatorē. Quid aliudvobis ſignificat: cū digito ſcribit in terrā? Digito enim deilex ſcripta eſt. Nūc dn̄s ī terra ſcribebat: qꝛ fructū reqͥrebat.Audiſtis gͦ: īpleat̉ lex: lapidet̉ adultera. Sed nūqͥd qꝛ punienda eſt: lex īplēda eſt a puniēdis? Cōſideret ſe vnuſqͥſqꝫ veſtrum: ītret in ſemetipſum: aſcēdat tribunalmētis ſue: cōſtituat ſe ante cogitationē ſuā: cogitet ſe cōfiteri. Scit enī qͥ ſit j.qꝛ nemo ſcit hoīum q̄ ſunt homīs niſi ſpūs hoīs qͥ in ipſo eſtUnuſqͥſqꝫ in ſe intēdens: pctōrē ſe inuenit. Ita plane. Ergoaūt iſtā dimittite: aut ſimul cū illa legis penaꝫ excipite. Sidiceret: lapidet̉: māſuetꝰ nō videret̉. Dic̄ qd̓ dicere debet: ⁊māſuetꝰ et iuſtꝰ. Qui ſine pctō eſt veſtrū: prior in illā lapidēmittat. Hec vox iuſtitie eſt. Puniat̉ peccatrix: ſed nō a peccatoribꝰ. Impleat̉ lex: ſed nō a preuaricatoribꝰ legis. Hecvox oīno iuſtitie eſt: qͣ iuſtitia illi tanqͣꝫ trabali telo ꝑcuſſi ſeinſpiciētes: ⁊ reos ſe inueniētes: vnꝰ poſt vnū oēs receſſerūtRelicti ſunt duo: miſera ⁊ miẜicordia. Dn̄s autē cū eos teloiuſtitie ꝑcuſſiſſet: nec dignatꝰ eſt cedētes attēdere: ſed auerſo ab eis obtutū rurſus ſcribebat interra. Relicta aūt illa ſola muliere oībuſqꝫ abeūtibꝰ: leuauit ocl̓os ſuos ad mulierē.Audiuimꝰ vocem iuſtitie: audiamꝰ ⁊ māſuetudinis. Plusenī credo t̓rita erat illa mulier cū audiſſet a dn̄o dictū. Quiſine pctō eſt veſtrū: prior in illā lapidē mittat. Illi enī attendētes ⁊ ipſo abſceſſu cōfeſſi: dereliq̄runt mulierē cū magnopctō: ei qͥ erat ſine pctō. Et qꝛ illa hͦ audierat. Qui ſine pctōeſt veſtrū: pͥor in illā lapidē mittat: ab illo ſe puniendā ſperabat: in qͦ pctm̄ inueniri nō poterat. Ille aūt qui aduerſarioseiꝰ repulerat lingua iuſtitie: leuās in eā oculos māſuetudinis īterrogauit eā. ¶Nemo te ꝯdēnauit? Rn̄dit illa. Dn̄e nemo. Et ille. Nec ego te cōdēnabo) a quo forte dānari timuiſti: qꝛ in me pctm̄ nō inueniſti. Nec ego te condēnabo. Quideſt dn̄e? Faues gͦ peccatis? Nō plane ita. Attēde qd̓ ſequit̉.¶Uade deinceps iā noli peccare. EErgo ⁊ dn̄s dānauit: ſedpctm̄ nō hoīem. Si aūt pctōꝝ fautor eſſet: diceret. Nec egote dānabo: vade viue vt vis: de mea liberatione eſto ſecuraego te quātūcūqꝫ peccaueris ab om̄i pena: etiā a gehenne etinferni tortoribꝰ liberabo. Nō dixit hoc. Intēdāt gͦ qͥ amātin dn̄o māſuetudinē: ⁊ timeāt veritatē. Etenī dulcis ⁊ rectꝰ pdn̄s. Amas ꝙ dulcis eſt: time ꝙ rectus eſt. Tanqͣꝫ manſuetꝰdixit. Tacui: ſed tanqͣꝫ iuſtꝰ. Nūquid ſemꝑ tacebo? Miſeri­ Ccors ⁊ miſerator dominꝰ. Ita plane. Adhuc adde. Lōgani­ Pmis. Adde adhuc. Et multum miſericors. Sed time qd̓ eſtinnouiſſimo. Et verax. Quod enī modo ſuſtinet peccātesiudicaturus eſt cōtemnētes. An diuitias lōganimitatis eiꝰ ⁊cōtemnis? Ignoras quia patientia dei ad penitentiā te adducit? Tu autē ẜm duriciā cordis tui et cor impenitēs theſaurizas tibi irā in die ire et reuelationis iuſti iudicij dei: qͥ

Leuit̉. xx.

Ioh̓. vii.

Psͣ. xliii.

Iol̓ ixIoh̓. vij

Iol̓ ix

xhi qͣ

Ioh̓ vii

Ioh̓ .viij.

E

A

Luce. xix.

Luce. xix.

i. Cor. ij.

psͣ. xxiiij.

psͣ. xxiiij.

Rom̄. ij.

Eſa. xlij.Psͣ. cij.

C