Sancti Auguſtini de verbis dn̄i.

Sancti AuguſtiIracula dn̄i noſtri et ſaluatoris chriſti ieſu: oēs qͥdem audiētes ⁊ credētes mouēt: ſed alios atqꝫ aliIos aliter et aliter. Quidā cum corꝑalia eius miraA. Acula ſtupētes: maiora intueri nō norūt. Quidā vero ea q̄ geſta audiūt in corporibꝰ: nūc ampliꝰ in animis mirant̉. Dicit ipſe dn̄s. ſSicut enī pater ſuſcitat mortuos ⁊ viuificat: ſic et filiꝰ quos vult viuificat. NNō vtiqꝫ alios filius:alios pater: ſed eoſdē pater ⁊ filiꝰ: qꝛ oīa pater ꝑ filiū. Nemoergo dubitet qͥ chriſtianꝰ eſt: etiā nūc mortuos ſuſcitari. Sꝫoīs hō habet oculos: quibꝰ videri pōt mortuꝰ reſurgēs. Itareſurrexit filiꝰ huius vidue: qͥ modo ex euāgelio recitatꝰ eſt.Un̄ autē videāt hoīes reſurgere mortuos in corde: non oēshabēt: niſi qͥ iam reſurrexerūt in corde. Ampliꝰ eſt reſuſcitaij. re ſemꝑ victuꝝ: qͣꝫ ſuſcitare iterū morituꝝ. De iuuene illo reſuſcitato: gauiſa eſt mater vidua: de hoībus inſpiritu qͦtidieſuſcitatis: gaudet mater eccl̓ia. Ille quidē mortuꝰ erat corpore: illi autē mente. Illius mors viſibilis viſibiliter plāgebatur: illorū mors īuiſibilis nec q̄rebat̉ nec videbat̉. Queſiuit ille qͥ nouerat mortuos: ille ſolus nouerat mortuos: qͥ poterat facere viuos. Niſi enī ad mortuos ſuſcitādos veniſſet:nō apoſtolus diceret. Surge qͥ dormis: exurge a mortuis etilluminabit te xp̄s. Dormientē audis cū dicit. Surge qͥ dormis. Sed mortuū ītellige: cū audis. Exurge a mortuis. Dicti ſunt ſepe dormiētes ⁊ mortui viſibiliter. Et plane oēs: eiqui pōt excitare dormiūt. Mortuus enī tibi mortuꝰ eſt: quiquātūlibet pulſes: quātūlibet vellices: quātūlibet lanies: nōexꝑgiſcit̉. Chriſto aūt ille dormiebat: cui dictū eſt: Surge: ⁊cōtinuo ſurrexit. Nemo tā facile excitat ī lecto: qͣꝫ facile xp̄sin ſepulchro. Tres aūt mortuos īuenimꝰ a dn̄o ſuſcitatos viſibiliter: milia īuiſibiliter. Quot aūt mortuos viſibiles ſuſcitauerit: qͥs nouit? Nō enī oīa que fecit ſcripta ſūt. Iohānescꝭ. hoc dixit. Multaalia fecit ieſus: q̄ ſi ſcripta eēt: arbitror tn̄totū mūdū nō poſſe libros capere. Multi gͦ ſunt alibi ſine dubio ſuſcitati: fortaſſe ſuſcitati: ſed nō tres fruſtra cōmemorati. Dn̄s enī noſter ieſus xp̄s ea q̄ faciebat corꝑaliter: etiā ſpiritaliter volebat ītelligi. Neqꝫ enī tantū miracula ꝓpter miracula faciebat: ſed vt illa q̄ faciebat mira eſſent vidētibꝰ: vera eſſent ītelligētibus. Quēadmoduꝫ qͥ videt lr̄as in codiceoptime ſcripto et nō nouit legere: laudat quidē antiqͣrij manum: admirās apicū pulchritudinē: ſed qͥd ſibi velint: qͥd indicēt illi apices neſcit: et eſt oculis laudator: mēte nō cognitor. Alius aūt et laudat artificiū: ⁊ capit ītellectū: ille vtiqꝫ qͥnō ſolū videre qd̓ cōmune eſt oībꝰ pōt: ſed etiaꝫ legere qd̓ nōdidicit nō pōt. Ita qͦ viderūt xp̄i miracula ⁊ nō intellexerūtquid ſibi vellēt: ⁊ qͥd ītelligentibꝰ quodāmō inuenirēt: mirati ſunt tm̄ qꝛ facta ſūt. Alij ꝟo ⁊ facta mirati ⁊ ītellecta aſſecuti. Tales nos in ſchola xp̄i eſſe debemꝰ. Qui enī dicit xp̄m ꝓpterea tm̄ feciſſe miracula: vt nō eſſent niſi miracula: pōt illum etiā dicere neſcire ꝙ nō eſſet tp̄s pomorū qn̄ ficus q̄ſiuitcxj. in arbore. Nō enī erat illiꝰ pomī tēpus: ſicut euāgeliſta teſtatur: et tn̄ eſuriēs poma q̄ſiuit in arbore. Chriſtꝰ neſciebat qd̓ruſticus ſciebat? Qd̓ nouerat arboris cultor: nō nouerat arboris creator? Cū ergo eſuriēs poma q̄ſiuit in arbore: ſignificauit aliqͥd aliud ſe eſurire: ⁊ aliqͥd aliud q̄rere: et arborē illā ſine fructu folijs plenā reperit: ⁊ maledixit: et aruit. Quidarbor fecerat fructū nō afferēdo? Que culpa arboris infecūditas? Sed ſunt qͥ fructū volūtate dare nō poſſunt. Illoꝝ eſtculpa ſterilitas: quoꝝ fecūditas ē volūtas. Erāt ergo iudeihabētes verba legis: ⁊ facta nō habētes: pleni folijs ⁊ fructꝰnō ferētes. Hoc dixi vt ꝑſuaderē dn̄m nr̄m ieſuꝫ xp̄m iō miracula feciſſe: vt aliqͥd illis miracul̓ ſignificaret: vt exceptoeo ꝙ mira ⁊ magna ⁊ diuina erāt: aliqͥd inde etiā diſceremꝰ.Uideamꝰ ergo qͥd nos diſcere voluit intribꝰ mortuis quosCi. v. ſuſcitauit. Reſuſcitauit filiā mortuā archiſynagogi: ad quāegrotantē petebat̉: vt eā de egritudine liberaret. Et cū ꝑgitmortua nūciat̉: ⁊ quaſi iā fruſtra fatigaret̉: renūciatū eſt patri eius. Puella mortua eſt: qͥd adhuc fatigas magiſtrū? Ille autē ꝑrexit: ⁊ ait patri puelle. Noli timere: crede tantūmō.Uenit ad domū ⁊ inuenit iā obſeqͥa funeri debita p̄parata: ⁊dicit illis. Nolite flere: nō enī eſt mortua puella: ſed dormit.Uerū dixit: dormiebat: ſed illi a qͦ poterat excitari. Hāc ex.vij. citans: reddidit viuā parētibꝰ. Excitauit ⁊ hūc iuuenē filiūvidue: de quo nūc admoniti ſumꝰ: vt hinc iſta q̄ ipſe largiridignat̉ cū vr̄a charitate loq̄remur. Mō audiſtꝭ quō excitatꝰ

eſt. Appropinqͣbat dn̄s ciuitti: ⁊ ecce ferebat̉ iam mortuusextra portā. Miſericordia cōmotꝰ qd̓ flebat mater vidua etdeſtituta vnico filio: fecit qd̓ audiſtis dicēs. Adoleſcēs tibidico ſurge. Surrexit ille mortuꝰ: cepit loqͥ: et reddidit illummatri ſue. Excitauit ⁊ lazaꝝ de ſepulchro. Et ibi cū egrotā­ vvitem ſcirēt diſcipuli cū quibꝰ loq̄bat̉ (diligebat aūt illū.) Lazarus inqͥt amicus nr̄ dormit. Illi putātes egri ſōnū ſalubrēSi dormit inquiūt ſaluꝰ erit. Et ille dico vobis aꝑtius iā loquēs. Lazarꝰ amicus noſter mortuꝰ eſt. Utrūqꝫ verū dicēs.Mortuꝰ eſt vobis: dormit mihi. Iſta tria gn̄a mortuoꝝ: ſūttria gn̄a peccatorū: qͦs hodieqꝫ ſuſcitat xp̄s. Illa enī mortua Cōfilia archiſynagogi ītus erat ī domo: nōdū erat aſecretis pa perietibꝰ elata in publicū. Ibi intus ſuſcitata ē: viuaparētibꝰ culreddita. Iſte autē iā quidē nō in domo: ſed tn̄ nōdū in ſepulchro: parietibꝰ elatus erat: terre mandatꝰ nō erat. Qui ſuſcitauit mortuā nondū elatā: ſuſcitauit mortuū iā elatū: nondūſepultū. Tertiū reſtabat vt ⁊ ſepultū ſuſcitaret: ⁊ hͦ fecit in lazaro. Sunt gͦ intus qͥ pctm̄ in corde habēt: in facto nōduꝫ habent. Neſcio qͥ cōmotꝰ ē aliqͣ cōcupiſcētia. Dicit enī ip̄e dn̄sQui viderit mulierē ad ꝯcupiſcēduꝫ eā: iā mechatꝰ eſt eā in Mcorde ſuo. Nōdū acceſſit corꝑe: cōſenſit ī corde: mortuū intꝰhꝫ: nōdū extulit. Et fit vt nouimꝰ: vt qͦtidie hoīes in ſe experiunt̉ aliqn̄ audito ꝟo dei: tanqͣꝫ dn̄o dicēte. Surge: ꝯdēnat̉cōſenſus ad īiqͥtatē: reſpirat̉ in ſalutē ⁊ iuſticiā. Surgit mortuus ī domo: reuiuiſcit cor ī cogitatiōis ſecreto. Facta ē iſtareſurrectio aīe mortue ītus ītra latebras ꝯſciētie: tanqͣꝫ ītradomeſticos parietes. Alij poſt ꝯſenſū eūt in factū: tanqͣꝫ efferētes mortuū: vt qd̓ latebat ī ſecreto appareat ī publico. Nūqͥd iā iſti qꝛ in factū ꝓceſſerāt deſperati ſūt? None ⁊ illi iuueni dictū ē. Tibi dico ſurge? Nōne ⁊ ille redditꝰ ē matri ſue?Sic gͦ et qͥ iā fecerit ſi forte cōmonitꝰ ⁊ cōmotꝰ ꝟbo veritatꝭad xp̄i vocē reſurgit: viuus reddit̉. Potuit ꝓgredi: in eternum ꝑire nō potuit. Qui aūt faciēdo qd̓ malū ē: etiā mala cōſuetudine ſe īplicāt vt ip̄a ꝯſuetudo mali nō eos ſinat videreqꝛ malū eſt: fiūt defenſores maloꝝ factoꝝ ſuoꝝ. Iraſcunt̉ cūreprehēdunt̉: ītantū vt ſodomite quōdā dicerēt viro iuſto reprehēdēti neqͥſſimā volūtatē. Habitare veniſti: nō leges da Gere. Tāta ibi nefande turpitudinis cōſuetudo erat: vt iā neqͥcia eēt iuſticia: ⁊ ꝓhibitor potiꝰ reprehēderet̉ qͣꝫ factor. Tales cōſuetudine maligna preſſi: tanqͣꝫ ſepulti ſunt. Sed quiddicamus fratres? Ita ſepulti vt de lazaro dictū eſt: iam putet. Moles illa īpoſita ſepulchro: ipſa eſt vis dure ꝯſuetudinis qua premit̉ aīa: nec reſurgere nec reſpirare ꝑmittit̉. Dictum eſt autē. Quatriduanꝰ eſt. Reuera ad iſtā cōſuetudinēde qua loquor: qͣrto quodā ꝓgreſſu ꝑuenit aīa. Prima ē enīquaſi titilatio. delectationis in corde: ſcd̓a ꝯſenſio: tertiū factuꝫ: quarta cōſuetudo. Sūt enī qͥ res illicitas obuias cogitationibꝰ ſuis ꝓrſus ita abijciūt: vt nec delectent̉. Sūt qͥ delectant̉ et nō ꝯſentiūt. Nondū ꝑfecta mors eſt: ſed quodāmōinchoata. Delectationi accedit cōſenſio. Iā eſt illa dānatio.Poſt ꝯſenſionē ī factū ꝓcedit̉. Factū in ꝯſuetudinē ꝟtit̉: etſit quedā deſperatio vt dicat̉. Quatriduanꝰ ē: iā putet. Uenit ergo dn̄s cui vtiqꝫ facilia erant omnia ⁊ difficultatē quādā oſtēdit. Ibi infremuit ſpiritu: oſtēdit multo clamore obiurgationis opus eſſe ad eos qui cōſuetudine duruerūt. Tn̄ad voceꝫ clamātis dn̄i: rupta ſunt vincula neceſſitatis. Tremuit inferni dn̄atio: redditꝰ eſt lazarus viuus. Liberat eniꝫet de mala ꝯſuetudine dn̄s quatriduanos mortuos. Nā ipſequatriduanꝰ: chriſto volenti refuſcitare dormiebat. Sed qͥdait? Uidete genus reſuſcitationis. Proceſſit de monumētoviuus ⁊ ambulare nō poterat. Et dn̄s ad diſcipulos. Solui­ 3te eū: et ſinite abire. Ille ſuſcitauit mortuū: illi ſoluerūt ligatum. Aliqͥd pertinere videte ad ꝓpriū maieſtatis dei ſuſcitātis. Increpat̉ aliqͥs in mala ꝯſuetudine poſitꝰ: verbo veritatis. Ꝙͣmulti increpātur ⁊ nō audiūt. Quis gͦ agit ītus cū illo qui audit? Quis vitā inſpirat ītrinſecus? Quis eſt qͥſecretam pellit mortē: ſecretā dat vitā? Nōne poſt obiurgatiōes:poſt increpationes dimittunt̉ hoīes cogitationibꝰ ſuis: ⁊ incipiunt ſecū voluere qͣꝫ malā vitā gerant: qͣꝫ peſſima cōſuetudine p̄mant̉:? Deinde diſplicētes ſibi: mutare vitā inſtituūt.Reſurrexerūt iſti: reuixerūt quibꝰ diſplicet qd̓ fuerūt. Sedreuiuiſcētes ambulare nō poſſunt. Hec ſunt vīcula ipſiꝰ reatus. Opus eſt gͦ vt qͥ reuixit ſoluat̉ / et ire ꝑmittat̉. Hoc officiū diſcipulis dedit qͥbus ait. Que ſolueritis in terra: ſoluta x

Luce .vij.

Mat. xxj.

Ephe. v

Ioh̓. xxj.

Luce. vij.

CMarci. v

Ioh̓. v.

A

Gen̄. xix.

Ioh̓. xj.

Catiheſxviij.

Mat. v.

Cōcor depe. di. ij. ſi.cut tribus

y0 33xviij.

Ioh̓. xj.

D