In euāgelio ſcd̓m Iohannē. Sermo. xxxix. Fo. lviij.

In euāgelio ſcd̓m Iohanneſt fratres. Credite preceptis dei ⁊ facite illa: ⁊ donabit vobis robur intelligētie. Non preſumatis ⁊ quaſi anteponatisſcientiā precepto dei: ne īferiores nō ſolidiores remaneatisF Arborē attēdite. Petitima prius vt ſurſuꝫ excreſcat. Figitradicē in humili vt verticē tendat ad celū. Nūquid nitit̉ niſiab humilitate tua? Iteꝫ ſine charitate: ſine hūilitate vis excelſa cōprehēdere: ſine radice auras petis. Ruina ē iſta: nōincrementū. Habitante chriſto per fidē in cordibus veſtrisin charitate radicamini atqꝫ fundamini: vt īpleamini in omnem plenitudinem dei.¶ De eo qd̓ ſcriptū eſt in euāgelio ẜm eundē. Inmundo erat et mūdus per ip̄m factꝰ eſt: ⁊ mūduseū non cognouit. Sermo. xxxix. In quo nos admonet ꝑatos eē ad expectādū nouiſſima ⁊ ceteraOminꝰ noſter ieſus xp̄s ⁊ venit ad hoīes ⁊ abſceſit ab hoībus ⁊ vēturus ē ad hoīes. Et tn̄ hic eratAqn̄ venit: nec receſſit qn̄ abſceſſit: et ad eos vēturꝰL6eſt quibꝰ dixit. Ecce ego vobiſcūſum oībus dieheibus vſqꝫ ad cōſummationeꝫ ſeculi. Scd̓m formā gͦ ſerui quāſuſcepit ꝓ nobis: quodā tꝑe natꝰ eſt: occiſus eſt et reſurrexit:viet iā non morit̉: nec mors illi vltra dn̄abit̉. Scd̓m diuinitatēautē qua eqͣlis eſt patri: (in hoc mūdo erat: ⁊ mundus ꝑ ip̄mfactꝰ eſt ⁊ mūdus ip̄m nō cognouit. De hͦ audiſtis mō euāgeliū qͥd monuerit nos vl̓ admonuerit: cautos nos faciēs: etvolēs eſſe expeditos et ꝑatos ad expectādum nouiſſima: vtpoſt nouiſſima q̄ ſunt in hͦ ſeculo metuenda ſuccedat reqͥes q̄nō habet finē: beati qͥ ꝑticipes facti fuerint. Erūt autē tūc ſecuri: qͥ mō nō ſunt ſecuri: et iterū tūc timebūt: qui mō timerenolūt. Ad hāc expectationē et ꝓpter hāc ſpē xp̄iani facti ſumus. Nōne ſpes noſtra nō eſt de ſeculo? Nō amemꝰ ſeculuꝫ.Ab amore ſeculi huiꝰ vocati ſumus: vt aliud ſeculū ſperemꝰet diligamꝰ. In hoc abſtinere nos debemꝰ: ab oībus illicitꝭcōcupiſcētijs: hͦ eſt lūbos accinctos hr̄e debemus: ⁊ feruereet lucere ī oꝑibus bonis: hoc eſt lucernas ardētes in manibꝰhr̄e. Dixit enī ip̄e dn̄s diſcipulis ſuis alioloco euāgelij. Nemo accēdit lucernā ⁊ ponit eā ſub modio: ſed ſuꝑ cādelabrū:vt luceat oībus qͥ in domo ſunt. Et vt oſtenderet vn̄ dicebat:pra ſubiecit ⁊ ait. Sic luceat lux vr̄a corā hoībus vt videāt bonafacta vr̄a: et glorificēt patrē veſtrum qͥ in celis eſt. Ideo lumbos nr̄os accinctos eſſe voluit et lucernas ardētes. Quid eſtlūbos accinctos? Declina a malo. Quid eſt lucere? Quid eſtlucernas ardētes hr̄e? Hoc eſt. Et fac bonū. Quid eſt qd̓ adxij. lunxit et ait. Et vos ſimiles eſtote hoībus expectātibꝰ dn̄mſuū quādo reuertat̉ a nuptijs: niſi qd̓ in illo pſalmo ſequiturInqͣre pace̓ ⁊ ꝑſeq̄re eā? Hec tria: hoc eſt abſtinētia a malo:et oꝑatio boni: ⁊ ſpes p̄mij eterni cōmemorata ſunt in actibꝰxiiiia poſtoloꝝ: vbi ſcriptū eſt. Ꝙꝛ docebat eos paulꝰ de ꝯtinētia:xij. que ē ſpes vite eterne. Ad ꝯtinentiā ꝑtinet. Sint lūbi vr̄i accincti. Ad iuſticiā ꝑtinet. Et lucerne ardētes. Ad expectationem dn̄i ꝑtinet. Que ē ſpes vite eterne. Ergo declina a malo: hec eſt cōtinētia: hi ſunt lūbi accincti. Et fac bonū: hec eſtiuſticia: he ſūt lucerne ardētes. Quere pacē et ſeq̄re eā: hec ēexpectatio futuri ſeculi. Ergo ſil̓es eſtote hoībus expectātibus dn̄m ſuū: qn̄ veniat a nuptijs. Habētes autē iſta p̄ceptaet ꝓmiſſa: qͥd querimꝰ in terra dies bonos: vbi eos inuenirenon poſſumꝰ? Scio enī qꝛ eos q̄ritis qn̄ aut egrotatis: aut intribulationibꝰ eſtis: q̄ abūdāt in hͦ ſeculo: qm̄ qn̄ etas vergitad finē: et ſenex plenꝰ eſt q̄relis ⁊ nullis gaudi s: īter oēs tribulationes qͥbus cōterit̉ genꝰ humanū nō querūt hoīes niſidies bonos: ⁊ vitā volūt lōgā quā hic hr̄e nō poſſunt: qꝛ ⁊ lōga hoīs vita tāta breuitate cōſtringit̉ ad vniuerſi ſeculi illilatitudinē: qͣſi ſi vna gutta ad vniuerſū mare cōparet̉. Quidergo eſt vita hoīs: etiā illa q̄ lōga dicit̉? Longā vitā dicūt q̄in ſeculo iſtobreuis eſt: ⁊ ſicut dixi: abundāt gemitꝰ vſqꝫ addecrepitā ſenectutē. Hoc totū modicū ⁊ breue eſt: ⁊ tn̄ quō q̄ritur ab hoībus. quāta diligētia: quāto labore: quanta cura:quāta vigilantia: quāto oꝑe querūt hoīes vt diu hic viuāt etſeneſcāt? Ipſum aūt diu viuere: qͥd eſt aliud niſi ad finē currere? Habuiſti heſternū diē: hr̄e vis et craſtinū diē. Sed cūdies iſte trāſierit ⁊ craſtinꝰ: minus illuꝫ habes. Ideo optasvt luceſcat dies: vt ꝓpinquet tibi qͥ tu nō vis ꝑuenire. Exhibes aliquā ſolēnitatē amicis tuis: audis ibi a bn̄ optātibus:dicit̉ tibi: ml̓tos ānos viuas: ⁊ veniat qd̓ illi dixerūt. Quid?

Ut veniāt anni ⁊ anni: et nō vis vt veniat finis annorū. Studia tua cōtraria ſunt. Ambulare vis: ⁊ ꝑuenire nō vis. Uerūtamē vt dixi ſi tāta cura īeſt hoībus vt quotidianis magnisꝑpetuiſqꝫ laboribꝰ cupiāt vt tardiꝰ moriant̉: quāta cura agēdum eſt vt nunqͣꝫ moriant̉? Inde nemo vult cogitare. Quotidie q̄runt̉ in iſto ſeculo dies boni vbi nō īueniunt̉: ⁊ nēo vultſic viuere vt illuc ꝑueniat vbi īueniunt̉. Ideo eadē ſcripturaadmonet ⁊ dicit. Quis eſt hō qui vult vitā: ⁊ diligit dies vi­ Pdere bonos? Sic īterrogauit ſcriptura vt ſciret qͥd illi reſpōderet̉: ſciens ꝙ oēs hoīes vitā quererēt et dies bonos. Prodeſiderio ipſorū īterrogauit: tanqͣꝫ ſibi de oīm corde reſponderet̉. Ego volo. Sic dixit. Quis eſt hō qui vult vitā ⁊ diligit dies videre bonos? Quēadmoduꝫ etiā iſta hora qͣ vobisloquor: cū audiſtis me dixiſſe. Quis eſt hō qui vult vitā: ⁊ diligit dies videre bonos: oēs reſpōdiſtꝭ in corde veſtro. EgoNā et ego qͥ vobiſcū loquor: vitā volo ⁊ dies bonos. Qd̓ quēritis vos: hoc q̄ro ⁊ ego. Quō ſi aurū nobis oībus eſſet neceſſariū: ⁊ ego ad aurū vna vobiſcū ꝑuenire volēs: ⁊ eſſet alicubi in agro veſtro in loco vr̄e poteſtatis ſubdito: ⁊ viderē vosquerētes aurū: ⁊ dicerē vobis: qͥd queritꝭ: reſpōderetꝭ mihiaurū: ⁊ ego vobis dicerē: aurum q̄ritis ⁊ ego aurū quero: qd̓queritis ⁊ ego q̄ro: ſed nō ibi queritis vbi poſſumꝰ inuenire.Ergo audite me: vbi poſſumus īuenire: vobis nō tollo: locūvobis oſtēdo: īmoſeqͣmur oēs eū qͥ nouit vbi ſit qd̓ q̄rimus.Sic ⁊ nūc: qꝛ deſideratis vitā et dies bonos: nō poſſumꝰ vobis dicere: nolite deſiderare vitā et dies bonos: ſed illud dicimꝰ: nolite ⁊ hic q̄rere in hͦ ſeculo vitā ⁊ dies bonos: vbi boni eſſe nō poſſunt. Nōne vita ipſa morti ſil̓is eſt? Dies auteꝫipſi ꝓperātes trāſeunt: qꝛ hodiernꝰ dies heſternuꝫ excluſit.Craſtinꝰ iō naſcit̉: vt excludat hodiernū. Ipſi dies nō ſtāt:tu qͣre cū illis vis ſtare? Deſideriū ergo veſtrū ꝙ vitā vultiset dies bonos: nō ſolū nō reprimo: ſed etiā vehemētius acce̓do. Prorſus q̄rite vitā: q̄rite dies bonos: ſed vbi poſſunt in-ueniri: ibi querant̉. Uultis enī audire mecū ꝯſiliū eius qͥ nōuit vbi ſint dies boni: et vbi ſit vita? Audite nō a me: ſed mecū ſimul. Ait enī nobis quidā. Uenite filij audite me: ⁊ ꝯcurramus ⁊ ſtemꝰ ⁊ aures erigamus: ⁊ corde ītelligamus patrēqui ait. Uenite filij audite me: timorem dn̄i docebo vos. Etquā rem vult docere: ⁊ cui rei vtilis eſt timor dn̄i. SequiturQuis ē hō qui vult vitā ⁊ diligit dies videre bonos? Reſpōdemus oēs. Nos volumꝰ. Quid ſequit̉ audiamus. Cohibelinguā tuam a malo ⁊ labia tua ne loquant̉ dolū. Modo dicEgo iādudū qn̄ dicebā. Quis eſt hō qui vult vitā: et diligitdies videre bonos? oēs reſpōdebamus. Ego. Heīa rn̄de atmihi aliqͥs. Ego. Ergo cohibe līguā tuā a malo: et labia tuane loquantur dolū. Dic mō. Ergo dies bonos et vitā vis: cohibere linguā tuā nō vis a malo: et labia tua ne loquāt̉ dolū?Ad mercedē alacer: ad opus piger: ⁊ cū nō operāti redditurmerces: vtinā in domo tua: vl̓ operāti mercedē reddas. Nāſcio qꝛ nō operāti nō reddis. Quare? Qꝛ nihil operāti: nihildebes. Et deus poſuit mercedē. Quā mercedē? Uitā ⁊ diesbonos qͦs oēs deſideramꝰ: ad qͦs dies oēs conamur venirePromiſſaꝫ mercedē daturꝰ eſt. Quā mercedē? Uitā ⁊ diesbonos. Et qͥ ſūt dies boni? Uita ſine fine: reqͥes ſine labore.Magnā mercedē ꝓpoſuit. In tāta ꝓpoſita mercede: videamus qͥd iuſſit. Iā enī mercede tante pollicitationis ⁊ amoremercedis accēſi: paremꝰ iuſſioni eiꝰ vires nr̄as: latera: lacertos. Quaſi iuſſurus ē onera grandia nos portare: forte aliqͥdfodere: forte aliquā machinā erigere? Nō iuſſit tibi rē laborioſam: ſꝫ mēbrū qd̓ īter oīa mēbra cito moues: ip̄m tibi precepit. Cohibe linguā tuā a malo. Nō eſt labor erigere fabricam: ⁊ labor ē tenere linguā? Cohibe linguā tuā a malo. Noli loqͥ mēdaciū: noli loqͥ criminatiōes: noli loqͥ calūnias: noli loqͥ falſa teſtimonia: noli loqͥ blaſphemias. Cohibe linguātuā a malo. Uide quō iraſceris: ſiqͥs de te male loquat̉. Quōpͣiraſceris alteri qn̄ de te male loquit̉: ſic iraſcere tibi qn̄ de altero male loq̄ris. Labia tua non loquant̉ dolū. Qd̓ eſt intusin corde tuo: hoc dicat̉ foras. Nō aliud pectus tegat: ⁊ aliudlingua ꝓferat. Declina a malo et fac bonū. Nā quō dicturusſum ei. Ueſti nudū: qͥ adhuc ſpoliare vult veſtitū? Nā qͥ premit ciuē ſuum: quō habet ſuſcipere peregrinū? Ergo per ordinem: prius declina a malo ⁊ fac bonū: prius accinge lūbos Ltuos: et tunc lucernā accende. Et cū hoc feceris: ſecuros expecta vitā et dies bonos: q̄re pacē et ſequere eā: et tunc bona

h ij

Act. xxj.:Luce. .xij.

Luce. .vi.

xriaexxviij.Rom̄. v.

xriaexxviij.Rom̄. v.Ioh̓. j.

xxviij.Rom̄. v.

vbi ſupꝰ-

Ioh̓. j.

Pat. v.

X5

R

vbi ſupra-

psͣ. xxxiij.

i uce. xij.

D

C