Sancti Auguſtini de verbis dn̄i

Sancti?1Sj. hoc enī valet qd̓ dictū eſt in pſalmo. Iraſcimini ⁊ nolite peccare. Uolo vos iraſci: ſꝫ nō vt peccetis. Ut aūt peccetis: qͥbꝰhabetis iraſci niſi vobis? Quid ē enī hō penitēs: niſi homoiratus ſibi? Ut accipiat veniā de ſeipſo exigit penā: et recte.l. dicit deo. Auerte faciē tuā apctīs meis qm̄ peccatū meū egoagnoſco. Si tu agnoſcis: et ille ignoſcet: qͥ faciebatis nolitefacere. Non licet. Sed iam ſi feciſtis ⁊ pecunias tales habetis: et inde ſacellos impleſtis: inde theſaurizabitis. De maloeſt quod habetis: iam nolite malū facere: ⁊ facite vobis amiix. cos de māmona iniquitatis. Nunqͥd zacheus de bono habebat? Legite ⁊ videte. Maiorerat publicanoꝝ: id ē cui vectigalia publica conferebāt. Inde habebat diuitias. Multospreſſerat: multis abſtulerat: multa cōgeſſerat. Intrauit domum eiꝰ xp̄s: ⁊ venit ſalus ſuꝑ domū eius. Sic enim ait ip̄era. dn̄s. Hodie ſalus huic domui facta eſt. Sed ipſam ſalutē videte. Primo deſiderabat dn̄ꝫ videre: qꝛ ſtatura puſillꝰ eratſed turba impediēte aſcendit in arborē ſycomoꝝ et vidit trāſeuntem. Ille autē aſpexit eū ⁊ ait. Zachee deſcēde: apuateoportet me manere. Tu pēdes: ſed nō te ſuſpēdo: hoc ē nō tediffero. Uolebas videre tranſeuntē: hodie me apudte inuenies habitantē. Ingreſſus ad eū dn̄s: repletꝰ ille gaudio aitDimidiū rerū mearū do pauperibus. Ecce quomō currit qͥcurrit facere amicos de māmona iniqͥtatis. Et ne reꝰ aliūdeteneret̉. Si cui aliqͥd tuli: ait: quadruplū reddā. Infixit ſibiv. qͥ cōdemnationē ne incurreret dānationē. Ergo qͥ habetis mas. lū facite inde bonū. Qui nō habetis de malo nolite acqͥreredemalo. Eſtobonꝰ tu qͥ bonū facis de malo: et cū ceperis boni aliquid facere de malo: noli remanere tu malꝰ. Nūmi tuicōuertūtur in bonū: tu aūt remanes malus? Eſt quidē ⁊ aliꝰintellectus: nec ipſū tacebo. Māmona iniqͥtatis diuitie ſuntſeculi oēs vndecūqꝫ ſint. Undecūqꝫ cōgregent̉: māmona iniquītatis eſt: id ē diuitie ſunt iniqͥtatis. Quid eſt diuitie ſuntiniqͥtatis? Pecunia ē quā noīe diuitiaꝝ appellat iniquitas.Si enī veras diuitias q̄ris: alieſunt. Talibus iob nudꝰ abūdabat: qn̄ in deū corplenū habebat: et laudes deo ꝑditis oībus rebꝰ tanqͣꝫ gēmas precioſiſſimas ꝓferebat. De quo theſauro ſi nihil habebat: ipſa ſunt vere diuitie. Habe illas: nonreprehendo: hereditas venit: pater tuꝰ diues fuit: et dimiſittibi. Honeſte acqͥſiſti: de iuſtis laboribꝰ plenā domū habesnō reprehendo. Tn̄ etiā ſic non illas dices diuitias. Nam ſidicis illas diuitias: amabis illas. Et ſi amaueris illas ꝑibiscū illis. Perde ne ꝑeas: dona vt acqui ras: ſemina vt mētas.Has noli appellare: qꝛ vere nō ſūt. Pauꝑtate plene ſūt: et ſꝑobnoxie caſibꝰ. Quales diuitie ſunt: ꝓpter quas latronem times: ꝓpter qͣs times ſeruū tuū: ne te occiſo auferat ⁊ fugiat?Si vere diuitie eſſēt: ſecuritatē tibi darēt. Ergo ille ſūt verediuitie: quas cū habuerimꝰ ꝑdere nō poſſumus. Et ne forteꝓpter illas furē timeas: ibi erūt vbi nullꝰ auferet. Audi dn̄ꝫtuū. Theſaurizate vobis theſauros in celo: quo fur nō acce-dat. Tūcerūt diuitie: qn̄ eas migraueris. Ꝙͣdiu ī terra ſūt:diuitie nō ſunt: ſꝫ diuitias vocat illas mūdus: iniqͥtas vocatDeus ideomāmona iniqͥtatis: qꝛ diuitias vocat iniquitas.iij Audi pſalmum. Domine libera me de manu filiorū alienorūquorū ꝯs locutū ē vanitatē: et dextera eoꝝ dextera iniqͥtatisQuoꝝ filij ſicut nouelle cōſtabilite a iuuētute ſua. Filie eoꝝornate: circūornate vt ſimilitudo tēpli. Cellaria eoruꝫ plenaeructuātia ex hoc in illd̓. Boues eoꝝ craſſe: oues eoꝝ fecūdemultiplicate ī itineribus ſuis. Non eſt ruina neqꝫ tranſitus:neqꝫ clamor in plateis eorū. Uidiſti pſalmū qualē felicitatēdeſcripſit: ſꝫ audi qͥd ſit: quos ꝓpoſuit filios iniqͥtatis. Quorū os locutū ē vanitatē: ⁊ dextera eoꝝ dext̉a iniqͥtatis. Ip̄osꝓpoſuit: ⁊ dixit felicitatē eoꝝ tm̄ ſuꝑ terrā. Et qͥd adiunxit?Beatū dixer̄t populū cui hec ſunt. Sꝫ qͥ dixerūt? Filij alienialienigene ⁊ nō ꝑtinētes ad ſemē abrae. Ip̄i dixerūt populūbeatū cui hec ſūt. Qui dixer̄t? Quoꝝ os locutū ē vanitatem.Ergo vanū ē dicere beatos eē eos qͥbꝰ hec ſūt: ⁊ tn̄ d̓r ab eisQuorū os locutū eſt vanitatē. Ab ipſis dicunt̉ iſte diuitievocant̉ māmona iniqͥtatis. Tu autē qͥd dicis: Quia illi filijiij alieni: qꝛ illi quorū os locutū ē vanitatē: dixerūt beatū eē populū cui hec ſūt. Tu qͥd dicis? Falſe ſūt iſte diuitie: damihiveras. Reprehēdis iſtas: oſtēde qd̓ laudas. Uis vt contēnāhoc: oſtēde qͥd p̄ferā. Dicat ip̄e pſalmꝰ. Qui enī dixit: beatūdixerūt populū cui hec ſūt: tale nobis dat reſpōſum: qͣſi diceremus illi: id ē ipſi pſalmo. Ecce hoc nobis tuliſti: ⁊ nihil no

bis dediſti. Ecce iſta ꝯtēnimꝰ: vn̄ viuimꝰ: vn̄ btī erimꝰ. Ꝙꝛqͥ locuti ſūt: ip̄i deſeip̄is recipiēt. Oēs enī diuitias habētesbeatos eſſe dixerūt. Tu qͥd dicis? Reſpōdet ſic interrogatꝰ⁊ dicit. Illi dicūt diuites beatos: ego dico beatus populuscuiꝰ dn̄s deus eius. Audiſtis veras diuitias fac amicos demāmona iniqͥtatis: ⁊ eris beatus populus cuiꝰ ē dn̄s ipſiusAliqn̄ trāſimus viā: ⁊ videmꝰ ameniſſimos ⁊ vberes fūdos⁊ dicimꝰ. Cuiꝰ ē ille fundꝰ: Aſſerit̉ illiꝰ: ⁊ nos dicimꝰ. Beatus hō: vanitatē loqͥmur. Beatꝰ ē cuiꝰ illa domꝰ: beatus entcuiꝰ ille fundus: beatus ē cuiꝰ illud pecus: beatꝰ ē cuius illeſeruus: beatꝰ ē cuius illa famula. Tolle vanitate: ſi vis audire veritatē. Beatus ē: cuius ē dn̄s deus ipſius. Nō enī cuiꝰeſt fundus iſte beatus ē: ſꝫ ille culꝰ ē deus. Sed vt aꝑtiſſimebeatitudinē reꝝ annūcies: dicis: ꝙ beatūte fecit fundus tuꝰQuare? Quia inde viuis. Nāqn̄ laudas ꝓ magno fūdū tuūhoc dicis. Ille paſcit me: inde viuo. Attēde vn̄ viuas. Ille ēvn̄ viuis: cui dicis. Apud te ē fons vite. Beatus populꝰ cuiꝰ Iē dn̄s deꝰ ipſius. Odn̄e deus meꝰ: o dn̄e deus nr̄: vt veniamus ad te: fac nos beatos de te. Nolumꝰ de auroneqꝫ de argēto: nec de fūdis. Nolumꝰ de terrenis iſtis ⁊ vaniſſimis: ⁊de caduce vite trāſitorijs. Nō loquat̉ os noſtrū vanitatem.Fac nos beatos de te: qꝛ nō ꝑdimꝰ te. Cū tenuerimus te: necte ꝑdimꝰ: nec nos perimꝰ. Fac nos beatos de te: qꝛ beatꝰ populus cuius ē dn̄s deus ipſius. Nec iraſcit̉ aūt ſi dixeris dedeo: fundꝰ nr̄. Legimꝰ enī. Dn̄s pars hereditatis mee. Ma Igna res fratres: ⁊ hereditas ipſius ſumꝰ: ⁊ hereditas nr̄a ē.qꝛ ⁊ colimꝰ eū et colit nos. Nulla ē īiuria illi qꝛ colit nos. Qꝛſi nos colimꝰ illū vt deū noſtrū: ille colitnos vt agrū ſuū. Etvt ſciatis qꝛ colitnos: audite eū quē miſit vobis. Ego ſū in­ ꝯquit vitis: vos eſtis palmites: pater meꝰ agricola eſt. Ergocolit nos: ſꝫ ſi fructū reddamꝰ parat horreū. Si aūt ſub tātocuſtode ſtirpes eē voluerimꝰ: et ꝓ frumēto ſpinas ꝓferimꝰnolo dicere quod ſequitur: ad gaudium finiamus.¶ De iudice iniquo qͥ nec deū timebat nec hoīesreuerebat̉. In euāgelio ẜm eūdē. Sermo. xxxvj.XEctioſācti euāgelij edificat nos ad orādū ⁊ credēAAdū: ⁊ nō de nobis: ſꝫ de dn̄o p̄ſumēdū. Que ad orādū maiorhortatio: qͣꝫ vt nobis de iudice iniquo ꝓ YEponit̉ ſimilitudo. Iudex enī iniquꝰ nec deū timēſnec hoīem reuerēs: audiuit tn̄ viduā interpellantē ſe: victustedio nō pietate inclinatꝰ. Si gͦ exaudiuit qͥ oderat qd̓ rogabatur: quō nō audit qͥ vt rogemꝰ hortat̉? Cū ergo nobis iſtaecōtraria cōparatiōe dn̄s ſuaderet: ſqr oꝑꝫ ſꝑ orare: ⁊ nō deficere. Adiecit ⁊ ait. ¶ Ueruntn̄ cū venerit filius hoīs putasinueniet fidē ī t̓ra? Si fides deficit: or̄operit. Quis eī oratqͥ nō credit? Un̄ et beatꝰ a pl̓us cū ad orādū exhortaret̉ aitOīs qͥcūqꝫ inuocauerit nomē dn̄i ſaluꝰ erit. Et vt oſtēderet Ffidē eē fontē or̄onis: nec poſſe ireriuū vbi caput aque ſiccaretur. Adiūxit atqꝫ ait. Quomō aūt inuocabunt ī quē nō crediderūt? Ergo vt oremꝰ credamꝰ: ⁊ vt ip̄a nō deficiat fidesqͣ oramꝰ: oremus. Fides fundit or̄onē: fuſa or̄o fidei īpetratfirmitatē. Etenī ne in tētationibus deficeret fides: ꝓptereadn̄s ait. Uigilate ⁊ orate: ne intretis intētationē. Quid eſt ītētationē intrare niſi a fide exire? Intantum enītētatio ꝓficit: inquātū fides deficit. Et intātu tētatio deficit: inquātuꝫfides ꝓficit. Nam vt aꝑtius nouerit charitas vr̄a de fide nedeficeret ⁊ periret dixiſſe dn̄ꝫ. Uigilate ⁊ orate ne intretis ītētationē: eo loco euāgeliū ait. Hac nocte poſtulauit ſathānas vexare vos ſicut triticū: ⁊ ego rogaui pr̄eꝫ ꝓ vob̓ ne deficiat fides vr̄a. Rogat qͥ tuet̉: ⁊ nō rogat qͥ ꝑiclitat̉. Qd̓ autēait dn̄s. Cū venerit filiꝰ hoīs putas īueniet fidē ī tra? De fidedixit que perfecta eſt. Ipſa enim vix inuenit̉ in terra. Ecceplena ē dei eccleſia. Quis huc accederet: ſi nulla eſſet fides?Quis non montes tranſferret ſi plena eſſet fides? Attendite ipſos apoſtolos. Dimiſſis omnibus ſuis calcata ſpeſeculi dominum non ſequerētur: niſi magnā haberent fidem. Ettn̄ ſi plenā haberent fidē: non dicerent dn̄o. Auge nobis fidēUide etiam vtrunqꝫ illū de ſe confitentē. Uide fidē ⁊ nō plenam fidē. Qui cū obtuliſſet dn̄o filium a malo demonio ſanādū: et eſſet interrogatus vtrū crederet. Reſpondit ⁊ ait. Credo dn̄e: adiuua incredulitatē meā. Credo inquit: credo dn̄e Lergo eſt fides. Sed adiuua incredulitatem meā: ergo nō plena eſt fides. Sed qꝛ non eſt fides ſuperborū: ſed humilium.

Psͣ. iiij.

Luce. xix.

vbi ſupra.

Pſalm̄. I.

xiiij. q. v. qͥhabetis.

Mat. vj.

Psͣ. cxliij

DPsͣ. cxliij.

Iob .j.

C

Psͣ .xv.

Ioh̓. xv.

Psͣ. .xxxv

Rom̄. x.

Lu. x. iij.

Luce. xxij

Mar. ix

Lu. xvij