In euāgelio ſcd̓m Lucā. Sermo. xxxvij. Fo. lv

In exDixit ad quoſdā qui ſibi iuſti videbant̉: et ſpernebant cēteij. ros: ſimilitudinem hanc. Duo homines aſcenderūt in tēplūorare: vnus phariſęus et alter publicanus. Phariſeus dicebat. Gratias tibi deus: quia nō ſum ſicut ceteri hoīm. DDiceret ſaltē ſicut multi hoīes. Quid eſt ceteri hoīes: niſi omnespreter ipſum? Ego inqͥt iuſtus ſum: ceteri peccatores. ¶Nōſū ſicut ceteri hoīes: iniuſti: raptores: adulteri. Et ecce tibiex vicino publicano maioris tumoris occaſio. ¶Sicut inqͥtpublicanꝰ iſte Ego inquit ſolus ſum: iſte de ceteris eſt. Nōſum inquit talis qualis iſte: per iuſticias meas quibꝰ iniqunon ſū. ¶Ieiuno bis in ſabbato: decimas do oīm q̄ poſſideoQuid rogauerit deum: quere in verbis eius: nihil inuenies.Aſcendit orare: noluit deū rogare: ſed ſe laudare. Parum ēnon deum rogare: ſed laudare: inſuper et roganti inſultare.¶ Publicanus autē de longinquo ſtabat. Et deo tn̄ ipſe propinquabat: cordis cōſciētia remouebat: pietas applicabat.Publicanus autē de longinquo ſtabat: ſed dn̄s eū de ꝓpinquo attendebat. Excelſus enim dn̄s et humilia reſpicit. Excelſos autem qualis erat ille phariſeus: excelſa autē a longecognoſcit. Deus autē a longe cognoſcit: ſed non ignoſcit. Adhuc audi humilitatē publicani. Parum eſt quia de longinquo ſtabat. ¶Nec oculos ſuos ad celū leuabat: vt reſpiceret̉non reſpiciebat. Premebat cōſcientia: ſpes ſubleuabat. Adhuc audi. ¶ Percutiebat pectus ſuū dicens. Dn̄e: propitiuseſto mihi peccatori. Ecce qui rogat. Quid miraris ſi deusignoſcit: qn̄ ipſe agnoſcit? Deinde dephariſeo et publicanoaccepiſti controuerſiā: audi ſententiā. Audiſti ſuperbum accuſatorem: audiſtireū hūilē: audi nunc iudicē. Amendicovobis: veritas dicit: deus dicit: iudex dicit. Amē dico vobis: deſcēdit iuſtificatus publicanus ille de tēplo: magis qͣꝫille phariſeus. DDic dn̄e cauſam. Ecce video publicanū iuſtificatū magis de tēplo deſcēdere qͣꝫ phariſeū. Quero qͣreQueris quare Audi quare. Quia oīs qͥ ſe exaltat humiliabitur: et qͥ ſe humiliat exaltabitur. Audiſentētiā: caue cauſam malam aliud dico. Audiſti ſententiam: caue ſuperbiam.Uideant nunc: audiant iſta neſcio qui impie garrientes etde ſuis virtutibus preſumentes. Audiant qui dicunt. Deusme hominem fecit: iuſtum ipſe me facio. O peior et deteſtabilior phariſeo. Phariſeus ille ſuperbe quidē iuſtū ſe dicebat: ſed inde ille deo gratias agebat: iuſtum ſe eſſe dicebatſed tamen deogratias agebat. Gratias tibi deus: quia nonſum ſicut ceteri hoīes. Gratias tibi deus. Gratias deo agitquia non eſt ſicut ceteri hoīes: et tn̄ tanqͣꝫ ſuperbus ⁊ inflatꝰreprehēditur: nō quia deo gratias agebat: ſed qꝛ velut nihilſibi addi cupiebat. Gratias tibi: qꝛ nō ſū ſicut ceteri hoīesj. iniuſti. Ergo tu iuſtus: ergonihil rogas: iā plenꝰ es. Ergonon eſt tētatio vita hūana ſuper terraꝫ. Ergo iam plenus esergo iam abūdas. Ergo iam nō eſt quare dicas. Dimitte nōbis debita nr̄a. Quid eſt ergo qͥ impie oppugnat gratiam ſireprehenditur qui ſuperbe agit deo gratias? Et ecce poſtdicā controuerſiā: prolatāqꝫ ſententiā: procedunt ⁊ paruuli:immo afferunt̉ et offeruntur tangēdi. Cui tangēdi: niſi medico? Certe inſani cui offerunt̉ infantes tangēdi? Cui? Saluatori. Sed ſi ſaluatori: vtiqꝫ ſanandi. Cui niſi illi qui venitix. querere et ſaluare quod perierat? Ubi iſti perierant: qͣꝫtū adipſos proprie attinet innocentes? Uideo reatū quero vnde:Apoſtolū audio. Per vnū hoīem intrauit peccatū in orbeꝫterraꝝ. Per vnū inquit hoīem pctm̄ intrauit inmundum: etꝑ peccatum mors: et ita in oēs hoīes ꝑtrāſiuit in qͦ oēs peccauerūt. Ueniāt ergo paruuli: veniāt. Audiat̉ dn̄s dicensiij. Sinite ꝑuulos venire ad me. Ueniāt ꝑuuli: veniāt lāguidiad medicū: veniāt ꝑditi ad redēptorem: veniāt: nemo ꝓhibeat. In ramo adhuc nihil cōmiſerūt: ſꝫ ī radice perierunt.Bn̄dicat dn̄s puſillos cū magnis. Tāgat medicꝰ ⁊ puſillos⁊ magnos. Cauſā ꝑuulorū: cōmēdamꝰ maioribꝰ. Loqͥminiꝓ tacētibꝰ: orate ꝓflētibꝰ. Si n̄ fruſtra eſtis maiores: eſtotetutores: tuemini eos qͥ adhuc cauſam ſuā agere non poſſunt.Cōmunis fuit ꝑditio: ſit ꝯmunis inuētio Simulperieramꝰſimul inueniamur in xp̄o. Diſpar eſt meritū: ſed cōmunis ēgratia. Nihilmali habent: niſi qd̓ de fonte traxerunt. Nihilhabēt maliniſi qd̓ de origine traxerunt. Non eos impediāta ſalutē: qͥ ad id quod traxerūt multa addiderūt. Qui maiorē etate: maior ē iniqͥtate. Sed gr̄a dei delet qd̓ traxiſti: delet⁊ qd̓ addidiſti. Ubi enī abūdauit peccatū: ſuꝑabūdauit gr̄a.

a. Sermo. xxxvij. Fo. lvj.¶ De eo quod ſcriptum eſt in euangelio ẜm eundem. Homo quidam deſcēdit ab hieruſalē in hierico et incidit in latrones. Sermo. xxxvij.¶HeT Audere nos apoſtolus p̄cipit: ſed ī dn̄o nō in ſcl̓oQQuicūqꝫ enim voluerit amicus eſſe huius ſeculi:§(ſicut ſcriptura dicit) nimicꝰ dei reputabit̉. Sicut aūt nō pōt hō duobus dn̄is ſeruire: ſic ⁊ nemoin hoc ſeculo pōt gaudere et in dn̄o. Multū inter ſe hec duogaudia differunt: ſuntqꝫ omnino cōtraria. Qn̄ gaudet̉ ī ſcl̓onon gaudetur in dn̄o. Qn̄ gaudetur in dn̄o: nō gaudet̉ in ſcl̓oUincat gaudiū ī dn̄o: donec finiatur gaudiū inſeculo. Gaudium in dn̄o ſemꝑ augeatur: gaudiū ī ſeculo ſemꝑ minuaturdonec finiat̉. Non ideo iſta dicunt̉: qꝛ in hoc ſeculo cū ſumꝰgaudere nō debemus: ſed etiā in hoc ſcl̓o cōſtituti iam ī dn̄ogaudeamꝰ. Sed ait aliquis. Inſeculoſum: vtiqꝫ ſi gaudeoibi gaudeo vbi ſum. Quid enim: Quia es ī ſeculo: in dn̄o nōes. Audi eundē apoſtolū ad athenienſes loquentē: ⁊ ī actibꝰapoſtolorū dicentē de deo et de dn̄o creatore noſtro. In illo ⁊viuimus: mouemur et ſumus. Qui enī vbiqꝫ eſt: vbi non eſt:Nonne ad hoc nos exhortabatur. Dn̄s in ꝓximo ē: nihil ſolliciti fueritis? Magnū eſt hoc quod aſcēdit ſuper oēs celos:⁊ ꝓximus eſt eis qui adhuc verſant̉ interris. Quis ē iſte longinquus et proximus: niſi qͥ in nobis mīa factus ē ꝓximus:Totū enim genus hūanū eſt hō ille qͥ iacebat ī via ſemiuiuꝰa latronibus relictus: quē contēpſit tranſiens ſacerdos ⁊ leuites: et acceſſit ad eū curandū eiqꝫ opitulandū tranſiens ſamaritanus. Ut aūt narraret hoc vnde cauſa deſcēdit: quēdāquerentē q̄ ſint optima precepta ⁊ ſumma in lege: admonuithec duo eſſe. ¶ Diliges dn̄m deum tuū ex toto cordetuo: ⁊ extota aīa tua: et diliges ꝓximū tuū ſicut teipſum. Ille autemEt quis ē meus ꝓximus? Et narrauit dn̄s. HHomo quidādeſcēdit ab hieruſalem inhierico.Oſtenditillū quodāmōiſraelitā. ¶ Et incidit in latrones. Quem cū expoliaſſēt ⁊ plagas ei graues irrogaſſent: dimiſerunt eū ſemiuiuum in via.Tranſit ſacerdos: vtiqꝫ genere proximus: preterijt iacentēTranſit leuites ⁊ hic genere ꝓximus: iacentē etiam ipſe cōtempſit. Tranſit ſamaritanus: genere longinquus: mīa ꝓximus: fecit quod noſtis. In quo ſamaritano ſe voluit ītelligidn̄s noſter ieſus xp̄s. Samaritanꝰ enī cuſtos interpretaturIdeo reſurgens a mortuis iam nō moritur: et mors ei vltranon dn̄abitur: qꝛ non dormit neqꝫ dormitat qͥ cuſtodit iſrael.Deniqꝫ qn̄ cōuitijs tantis blaſphemabāt iudei: dixerūt illiNōne verū dicimus: qꝛ ſamaritanus es et demoniū habes? 3Cū ergo duo eſſent cōuitioſa obiecta dn̄o: dictumqꝫ illi eſſetNonne verū dicimus: qꝛ ſamaritanus es et demoniū habespoteratreſpōdere. Nec ſamaritanus ſū nec demoniū habeoReſpōdit aūt. Ego demoniū non habeo. Quod reſpōdit refutauit: quod tacuit ꝯfirmauit. Negauit ſe habere demoniūqͥ ſe nouerat demoniorū excluſorē: non ſe negauit infirmi cuſtodem. Ergo dn̄s in ꝓximo eſt: qꝛ dn̄s nobis factꝰ ē in proximo. Quid tā longinquum: quid tam remotū qͣꝫ deū ab hoībus: immortalē a mortalibus: iuſtū a peccatoribꝰ? Nō locolonge: ſed diſſimilitudine. Nā ſolemus etiā ita loqui: cuꝫ deduobus hoībus dicimꝰ: qn̄ diuerſi ſunt mores. Iſte longe ēab illo. Etiā ſi iuxta ſteterint: etiā ſi viciniꝰ inhabitent: etiāſi vna catena colligēt̉: lōge eſt pius ab impio: lōge ē innocēsa reo: lōge ē iuſtus ab iniuſto. Si hoc de duobꝰ hoībꝰ d̓r: qͥdde deo ⁊ hoībꝰ? Cū gͦ lōge anobis eēt īmortalis ⁊ iuſtꝰ tāqͣꝫa mortalibus et pctōribus: deſcēdit ad nos vt fieret nobis ꝓximus ille longinquꝰ. Et qͥd fecit cū haberet ip̄e duo bona: ⁊nos duo mala? Ille duo bona: iuſticiā ⁊ immortalitateꝫ: nosduo mala: iniqͥtatem ⁊ mortalitatē. Si vtrūqꝫ malū noſtrumſuſcepiſſet: par noſter fuiſſet ⁊ liberatore nobiſcū opꝰ hēret.Quid ergo fecit vt eēt ꝓximꝰ nobis? Proximꝰ: n̄ hoc quodnos: ſꝫ ꝓpe nos Duo attēde. Iuſtꝰ ē: īmortalis ē. In duobꝰtuis malis: vna ē culpa: altera ē pena. Culpa ē ꝙ iniuſtꝰ es:pena ē qꝛ mortalis es. Ille vt eēt ꝓximꝰ ſuſcepit penā tuamnō ſuſcepit culpā tuā. Et ſi ſuſcepit: delēdā ſuſcepit nō faciēdā: iuſtus ⁊ immortalis: lōge ab īiuſtis ⁊ mortalibꝰ. Pctōꝫmortalis: lōge eras a iuſto īmortali. Nō ē factꝰ ille pcrōr qd̓tu: ſed factus eſt mortalis quod tu. Manens iuſtus: factus ēmortalis: ſuſcipiendo penam et non ſuſcipiendo culpam: etculpam deleuit etꝭ penam. Dn̄s ergo in ꝓximo eſt: nihil ſol-

Rom̄. v.

Lu. xviij.

Rom̄. v.

Luce. xix.

Luce. xix.

Iob .vij.

⁊

Pſalm̄cxxxvij

Mat. vj.

BLu. xviij.

C

Act. xvij.

Act. xvij.Phil̓. iiij.

Rtom̄. xj.Psͣ. cxx.Ioh̓. viij.

Rtom̄. xj.Psͣ. cxx.

Phil̓. iiij.

Ioh̓. viij.

APhil̓. iiij.Iaco. iiij.Mat. vj.

Luce .x.

Phil̓. iiij.