ancti Auguſtini de verbis dn̄i

cca et canora: audiēdoſentimꝰ. Suaue olētia ⁊ graue olentiaodorādo ſentimꝰ. Dulcia ⁊ amara: guſtādoſentimꝰ. Dura etmollia: leuia et aſꝑa: calida ⁊ frigida: grauia ⁊ leuia: tāgēdoſentimꝰ. Quinqꝫ ſunt et iuga ſunt. Sed qꝛ iugaſunt in tribusprioribus ſenſibus facilius apparet. Duo ſunt oculi: due ſūtaures: gemine nares. Ecce tria iuga. Faucibus: id eſt ſenſuguſtādi: geminatioq̄dā inuenit̉: qꝛ nihil guſtando ſapit niſilingua ⁊ palato tangat̉. Uoluptas carnis q̄ ad tactū ꝑtinet īoccultis geminatur. Eſt enī ⁊ forinſecus et intrinſecus: ergo⁊ ip̄a gemina ē. Quareboum dicunt̉ iuga? Ꝙꝛ ꝑ ſenſus iſtoscarnis terrenarequirunt̉. Boues enī terrā verſant. Sūt aūthoīes remoti a fide: terrenis dediti: carnalibꝰ occupati: nolūt credere aliqͥd niſi ad quod ſui corporis ſenſu quinqꝫ ꝑtitoperueniūt. In eis quīqꝫ ſenſibꝰ totius voluntatis ſibi regulas ponunt. Non inquit credo ego: niſi qd̓ video. Ecce quodnoui: ecce quod ſcio. Album eſt: nigrum eſt rotundum eſt:quadratum eſt: ſic vel ſic coloratum eſt: nouiſentio: teneo: natura ipſa medocet. Non cogor credere: quod mihi non potes oſtēdere. Uox eſt: ſentio: quia vox eſt. Bene cātat: malecantat: ſuauis eſt: rauca eſt: noui: ſcio: peruenit ad me. Beneolet: maleolet: ſcio: ſentio. Hoc dulce ē: hoc amaꝝ: hoc falſuꝫhoc inſulſum. Quid mihi plus dicas neſcio. Tangēdo nouiquod durū eſt: quid molle ſit: quidlene ſit: quidaſperū ſit: qͥdcaleat: quid frigeat. Quidmihi plus mōſtraturus es? Taliimpedimētotenebatur apoſtolus noſter thomas: qͥ dn̄o xp̄oid ē de xp̄i reſurrectiōe necſolis oculis credere voluit. Niſimiſero inquit digitos meos inclauoꝝ et vulnerū loca: ⁊ niſimanum meā in latus eius miſero non credā. Et dn̄s qͥ poſſitſine vllo ſigno vulneris reſurgere ſeruauit cicatrices: q̄ a dubitante tangerentur ⁊ cordis vulnera ſanarent̉. Et tn̄ vocaturus ad cenā cōtra excuſationē quinqꝫ iugoꝝ boum. Beatiinquit qui non vidēt et credunt. Nos fratres mei ad cenā vocati: ab iſtis quinqꝫ iugis non ſumus impediti. Nō enī carnis faciē dn̄i videre in hoctꝑe cōcupiuimus: aut vocē ex orecarnis illius ꝓcedentē auribus admittere deſiderauimus:nullū in illo tēporalē odorē queſiuimus. Perfudit enim eūquedā mulier precioſiſſimo vnguēto: domus illa odore impleta eſt: ſed nos ibi nō fuimus: ⁊ nō olfecimus ⁊ credimus.Cenam manibus ſuis ꝯſecratā diſcipulis dedit: ſꝫ nos ī illocōuiuionō diſcubuimus: et tn̄ ipſam cenā fide quotidie manducamus. Nec magnū putetis in illa cena quā ſuis manibꝰdedit ſine fide interfuiſſe: melior extitit fides poſtea qͣꝫ tuncꝑfidia. Non ibi fuit paulus qͥcredidit: ibi fuit iudas qͥ tradidit. Ꝙmultiet mō in ipſa cena qͣꝫuis illā tunc mēſam non viderint: nec panē quē dn̄s geſtauit in manibus oculis ſuis nōaſpexerint vel faucibus guſtauerint: tn̄ qꝛ ipſa nunc p̄parat̉.Ꝙ multi etiā nūc in ipſa cena iudiciū ſibi māducāt ⁊ bibūt.Un̄ autē tanqͣꝫ occaſio nata eſt dn̄o: vt de iſta cenaloq̄retur:dixerat vnus de diſcumbētibus. In ꝯuiuio enīerat qͦ fueratiij. inuitatus. Beati qͥ manducāt in regno dei panē: quaſi in longinqua iſte ſuſpirabat: ⁊ ip̄e panis an̄ illū diſcūbebat. Quideſt panis de regno dei: niſi qͥ dicit. Egoſum panis viuꝰ qͥ decelo deſcēdi? Nolite parare fauces ſed cor. Inde cōmēdataeſt iſta cena. Ecce credimus in xp̄m: cū fide accipimus. Inaccipiēdo nouimꝰ qͥd cogitemus. Modicū accipimus et incordeſaginamur. Non ergo qd̓ videt̉: ſed qd̓ creditur paſcitNon ergo eti ā ſenſum illū extremū queſiuimus nec diximꝰ.Crediderint qͥ dn̄m ipſū reſurgentē (ſi verū eſt qd̓ d̓r) viderūt oculis: manibꝰ palpauer̄t: nos nō tāgimꝰ: qͣre credimꝰ:Si talia crederemus: quinqꝫ illis iugis boum ad cenā impediremur? Ut noueritis fratres iſtoꝝ quinqꝫ ſēſuum nō delectationē q̄ ꝑmulcet et ingerit voluptatē: ſed curioſitatē quādā notatā fuiſſe: nō ait. Quinqꝫ iugaboū emi: eo paſcere illa:ſed eo ꝓbare illa. Qui vult ꝓbare ꝑ iuga boū nō vult dubitare: quō ſanctus thomas ꝑ iuga noluit dubitare. Uideā: tā gādigitos mittā. Ecce inquit. Digitos tuos mitte ꝑ latus meūet noli eſſe incredulus. Occiſus ſum ꝓpter te: ꝑ locū quē vistāgere ſanguinē fudi vt redimerē te: ⁊ adhuc dubitas de meEcce ⁊ hoc p̄ſto: ecce ⁊ hoc exhibeo. Tange et crede: inuenilocū vulneris: ſana vulnꝰ dubitatiōis. Tertiꝰ dixit. Uxorēduxi. Iſta voluptas carnis q̄ multos impedit: vtinā foris ⁊nō intus. Sūt hoīes qͥ dicūt. Non ē hoī bene: niſi cui aſſuntv.carnis delitie. Ipſi ſunt qͦs notat apl̓s dicēs. Manducemꝰ ⁊bibamꝰ: cras enī moriemur. Quis huc inde ſurrexit? Quis

nobis qd̓ ibi agit̉ dixit? Hoc nobiſcū tollimꝰ ꝙ in hoctꝑe bn̄ē nobis. Qui hoc dixit: vxorē duxit: carnē amplexat̉: carnisvoluptatibꝰ iocūdat̉: a cena excuſat̉: obẜuet ne fame interiore moriat̉. Attēdite ſctm̄ iohānē apl̓m ⁊ euangeliſtā. Nolite i.diligere mūdūneqꝫ ea q̄ ī mūdo ſūt. Oqͥ ad cenā dn̄i venitisnolite diligere mūdū nec ea q̄ ī mūdo ſūt. Non dixit. Nolitehabere: ſed nolite diligere. Habuiſti: poſſediſti: dilexiſti.Amor reꝝ terrenaꝝ: viſcū ē ſpiritaliū pēnaꝝ. Ecce concupiſti: heſiſti. Quis dabit tibi penas ſicut colūbe? Qn̄ volabis: īvbi vere reqͥeſcas: qn̄ h̓ vbi male heſiſti: ꝑuerſe reqͥeſcere voluiſti? Nolite diligere mūdū: tuba diuina ē. Cōunuo huiustube ꝟbis: terraꝝ vniuerſo d̓r mūdo. Nolite diligere mundū j.nec ea q̄ ī mūdoſūt. Quiſqͥs dilexerit mūdū nō ē charitas patris ī illo. Qm̄ oīa q̄ ī mūdo ſunt: ꝯcupiſcētia carnis ſūt: ⁊ cōcupiſcētia oculoꝝ: ⁊ ambitio ſeculi. Ab vno cepit quo euāgeliū terminauit. Inde ille cepit vbi euāgeliū terīꝫ poſuit. Cocupiſcētia carnis: vxorē duxi. Cōcupiſcētia oculoꝝ: quinqꝫiuga boū emi. Ambitio ſeculi: villā emi. Ideo aūt aꝑte ſcl̓iꝑ ſolos oculos ꝯmemorati ſūt iſti ſenſus: qꝛ oculoꝝ ē ī quīqꝫſenſibꝰ pͥncipatus. Propt̓ea cū ꝓprie ad ocl̓os ꝑtineat viſip̄m videre ꝑ oēs quīqꝫ ſēſus ſolemꝰ appellare. Quō? Prīoqd̓ ad ipſos oculos ꝑtinet dicis: vide qͣꝫ candidum ē: intēdeet vide qͣꝫ candidum eſt. hoc ad oculos pertinet. Audi et vide qͣꝫ canoꝝ ē. Nūqͥd cōuerſim potes dicere. Audi et vide qͣꝫcādidū ē? Hoc qd̓ d̓r: vide: ꝑ oēs ſēſus currit. Intēde ⁊ videqͣꝫ canorū ē. Odora ⁊ vide qͣꝫ ſuaue ē. Guſta ⁊ vide qͣꝫ dulce ē.Tange ⁊ vide qͣꝫ molle ē. Utiqꝫ qm̄ ſunt ſenſus: ſic potiꝰ diceremus: Audi ⁊ ſenti qͣꝫ canorū ē. Odora ⁊ ſenti qͣꝫ ſuaue ē. Guſta ⁊ ſenti qͣꝫ dulce ē. Tāge ⁊ ſenti qͣꝫ calidū ē. Palpa ⁊ ſēti qͣꝫleue ē. Palpa ⁊ ſēti qͣꝫ molle ē. Nihil horū. Nā ip̄e dn̄s poſtreſurrectionē cū apparuit diſcipulis ſuis: cūqꝫ cernētes adhuc titubarēt ī fide putātes ſe ſpm̄ videre. Quid īquit dubi­ Ltatis: ⁊ quare cogitatiōes aſcēdūt ī cor vr̄m? Uidete manusmeas ⁊ pedes meos. Et parū ē videre: tāgite ⁊ palpate inqͥtIntēdite ⁊ videte: palpate ⁊ videte: ī ſolis oculis videte: inoībꝰ ſenſibus videte. Qꝛ interiorē ſenſuꝫ fidei querebat: exterioribꝰ corporis ſenſibꝰ adiacebat. Nos nihil ab iſtis exterioribꝰ ſenſibus in dn̄o carpſimꝰ: auditu audiuimꝰ: cordecredimꝰ: ⁊ ip̄m auditū nō ab illiꝰ ore: ſꝫ ab ore p̄dicatoꝝ eiꝰ.ab ore illoꝝ qui iā cenabāt ⁊ nos ructādo īuitabāt. Tollamꝰgͦ de medio excuſatiōes vanas: ⁊ malas: ⁊ veniamꝰ ad cenāq̄ intrinſecus ſaginemur. Non nos impediat extollētia ſuꝑbie: non nos extollat: vel nō nos terreat curioſitas illicita etauertat a deo. Nō nos īpediat voluptas carnis a voluptatecordis. Ueniamꝰ ⁊ ſaginemur. Et qͥ venerūt niſi mēdici: debiles: claudi ⁊ ceci? Illi aūt nō vener̄t diuites: ſani: qͣſi beneambulātes ⁊ acute cernētes: multū de ſe p̄ſumentes: ⁊ iō deſperatiores quāto ſuꝑbiores. Ueniāt mēdici: qꝛ ille inuitat ijqui ꝓpter nos pauꝑ factus ē cū diues eſſet: vt illiꝰ pauꝑtate vimēdici ditaremur. Ueniāt debiles: qꝛ nō ē opus ſanis medi ꝓco: ſed male habētibꝰ. Ueniant claudi qͥ ei dicāt. Compone Fgreſſus meos in ſemitis tuis. Ueniāt qͥ dicāt. Illumina ocu jlos meos ne vnqͣꝫ obdormiā ī mortē. Tales venerūt ad horāIllis prius inuitatis: ſua excuſatione reprobatis: veneruntad horā: intrauerūt de plateis et vicis ciuitatis. Et reſpon ꝑdit ſeruus) qͥ miſſus erat. ¶ Dn̄e factū eſt qd̓ iuſſiſti: et adhuclocus ē. Exi (inquit) in vias ⁊ ſepes: ⁊ quos inueneris cogeintrare. Quos inueneris vt dignent̉ noli expectare: coge intrare. Magnā cenā: magnā domū paraui: nō ibi patior locūvacare. Uenerūt de plateis ⁊ de vicis gētes: veniāt de ſepibus heretici: hic inueniūt pacē. Nā qͥ ꝯſtruūt ſepes: diuiſio Znes querūt. Trahantur a ſepibus: euellantur a ſpinis. In ſe depibus heſerunt: cogi nolunt. Uoluntate inqͥt noſtra intremꝰ. caNon hoc dn̄s imperauit? Coge inqͥt intrare. Foris inueniat̉neceſſitas: naſcitur intus voluntas.¶ De eo quod ſcriptū eſt in euāgelio ẜm eundē.Homo quidā habuit duos filios. de obediētiaetiam ac inobedientia plura exponit ac declarat.et cetera. Sermo. xxxiiij.AN lectione euāgelica quā audiuimus: de hoīe di¶ ctū eſt qͥhabuit duos filios. Deniqꝫ filius minor ovoluit in ſuam poteſtatē habere ſubſtantiā que illi LOAapud patrē optime ſeruabatur: factus ſue poteſta

Luc̄. xiiijIoh̓. vj.

Luc̄. xiiij

Ioh̓. xx.

j. Cor. xj.

Ioh̓. xij.

Ioh̓. vi

Ioh̓. xx.

j. Cor. xv

B

C

Lu. xxiiij.

De conret.donatiſ.ca. xvj. I

ij. Corint.viij.Mat. ix.Psͣ xvj.Psͣ. xij.

Mat. ix.Psͣ xvj.Psͣ. xij.

j. Ioh̓. ij.

ij. Corint.viij.

Psͣ. liiij.

donatiſ.caxxi.

j. Ioh̓. ij.

Luc̄. xiiij.

ALuce. xv.