De verbis dn̄i.Gancti Auguſtini.

Sancti Auguſtini.gunt̉. Sic blandit̉ hic mūdus: vt nemo velit finire erūnoſaꝫvitā. Uera enī vita vel beata hec eſt: cū reſurgimus ⁊ cū xp̄oregnabimus. Nā et impij reſurrecturi ſunt: ſed in ignē ituri.Uita itaqꝫ nō eſt niſi beata. Et vita beata eē non poteſt niſieterna: vbi ſunt dies boni: nec multi ſed vnus. Ex cōſuetudine huius vite appellati ſunt dies. Dies ille neſcitortū: neſcitoccaſum. Illi diei nō ſuccedit craſtinus: qꝛ non p̄cedit eumheſternus. Hunc diē vel hos dies ⁊ hāc vitā et veram vitamin promiſſis habemus. Alicuius ergo operis merces eſt. Sienim mercedem amamus: in opere nō deficiamus: ⁊ in eternum cum chriſto regnabimus.¶ De duobꝰ cecis ſedētibus ſecus viā et clamātibus. Dn̄e miſerere nr̄i fili dauid. In euangelioẜm eundeꝫ. In quo etiā ſingulariter ītroducit acexponit clamorē cecorū: quid etiā ſit clamare addominum et cetera. Sermo. xviij.M Ene nobiſcū nouit ſanctitas veſtra dn̄m noſtruꝫet ſaluatorē ieſum xp̄m medicū noſtre ſalutis eēet ſalutis eterne: ⁊ ad hoc eū ſuſcepiſſe infirmitaIAtem naturę noſtre ne ſempiterna eſſet infirmitasnoſtra. Aſſumpſit eniꝫ corpus mortale in qͦ occideret mortē.¶ ¶ Et qͣꝫuis crucifixus ē ex īfirmitate nr̄a: ſicut ait apl̓s: ſed viuit in virtute dei. Eiuſdē apl̓i verba ſūt. Et qꝛ iā non morit̉:j.et mors ei vltra nō dn̄abitur. Hec ergo bn̄ nota ſunt fidei noſtre: ſimul ⁊ hoc ꝯſequēs eſt: vt nouerimꝰ oīa miracula q̄ corporaliter fecit valere ad admonitionē nr̄am: vt ꝑcipiamꝰ abeo qd̓ nō eſt tranſituꝝ neqꝫ in finē abiturū. Oculos reddiditcecis: qͦs erat vtiqꝫ mors aliqn̄ clauſura: reſuſcitauit lazaruꝫiterū morituꝝ. Et quecūqꝫ ad ſalutē corpoꝝ fecit: nō ad hocfecit vt ſempiterna eēnt: cū tn̄ daturus ſit etiā ipſi corꝑi in fine ſempiternā ſalutē. Sed qꝛ illa q̄ non videbant̉ nō credebātur: ꝑ iſta tꝑalia q̄ videbant̉ edificauit fidē ad illa q̄ non videbant̉. Nemo itaqꝫ fr̄es dicat nō facere iſta mō dn̄m noſtrumieſum xp̄m: ⁊ ꝓpter hͦ preſentibꝰ eccl̓ie tꝑibus priora p̄ponere. Quodā qͥppe loco idem dn̄s vidētibꝰ et iō credētibꝰ preponit eos qͥ non vidēt ⁊ credūt. Nāqꝫ eouſqꝫ illo tꝑe diſcipuloruꝫ eiꝰ nutabat īfirmitas: vt quē videbāt iam reſurrexiſſe:etiā cōtractāduꝫ putarēt vt crederēt. Non ſufficiebat oculisꝙ viderēt: niſi ⁊ manus admouerent̉ mēbris: ⁊ cicatrices recentiū vulneꝝ tāgerent̉: vt ille qͥ dubitabat diſcipulus: repēte tactis ⁊ cognitis cicatricibꝰ exclamaret. Dn̄s meus ⁊ deꝰmeꝰ. Cicatrices oſtēdebant eū: qͥ oīa vulnera in alijs ſanauerat. Nūquid nō poterat dn̄s ſine cicatricibꝰ reſurgere? Sedin corde diſcipuloꝝ vulnera nouerat: ꝓpter q̄ ſanāda cicatrices in corꝑe ſuo ſeruauerat. Et qͥd dn̄s illi ꝯfitenti ac dicēti?Dn̄s meus ⁊ deꝰ meus? Qꝛ vidiſti inqͥt credidiſti: beati qͥ nōviderūt ⁊ crediderūt. Quos dixit fratres: niſi nos? Nō qꝛ ſolos nos ſed ⁊ poſt nos. Poſt paruū enī tp̄s poſtea qͣꝫ ab oculis mortalibꝰ receſſit vt firmaret̉ in cordibꝰ: quicūqꝫ crediderunt nō vidētes crediderūt ⁊ magnū meritum habuit fideseorū: cui fidei cōparāde: cor tm̄ admouerūt piū: nō et palpātem manū. Hec gͦ fecit dn̄s vt inuitaret ad fidem. Hec fidesnūc feruet in eccl̓ia toto orbe diffuſa. Et nūc maiores ſanitates oꝑatur: ꝓpter qͣs nō eſt dedignatꝰ tūc exhibere illas minores. Sicut enī animꝰ melior ē corꝑe: ſic ⁊ melior ſalus animi qͣꝫ ſalus corꝑis. Modo caro ceca non aperit oculos miraculo dn̄i: ⁊ cor cecū aperit oculos ſermone dn̄i. Mō nō reſurgit mortale cadauer: reſurgit aīa q̄ mortua iacebat ī viuo cadauere. Modo aures corꝑis ſurde nō aperiunt̉: ſed qͣꝫ multihabēt aures clauſas cordis: que tn̄ verbo dei penetrāte pateſcunt: vt credāt qͥ non credebāt: ⁊ bn̄ viuāt qui male viuebāt:et obediant qͥ non obediebāt: ⁊ dicimꝰ ille credidit: ac mira-mur cū audimꝰ de his quos aliqn̄ duros noueramꝰ. Cur ergo nūc miraris credētem: īnocentē: deo ſeruientē: niſi qꝛ cōſpicis videntē quē noueras cecū: cōſpicis viuentē quē noueras mortuū: ꝯſpicis audiētem quē noueras ſurdū? Nā videte aliter mortuos: de qͥbꝰ mortuis dicebat dn̄s cuidā iō tariij. dāti ne dn̄m ſeq̄ret̉: qꝛ ſepelire patrē volebat. Sine inqͥt mortuos ſepelire mortuos ſuos. Certe mortuos ſepulturi nō ſūtcorpore mortui: qꝛ ſi hoc eſſent mortua corꝑa ſepelire nō poſſent. Tn̄ mortuos eos vocat. Ubi: niſi ītus in aīa? Sicut enīetiā viſibiliter plerūqꝫ ī domo ītegra ⁊ ſalua: dn̄s eiuſdē do-

Lsͣ dn̄i.mus mortuꝰ iacet: ſic ī corꝑ eītegro multi hn̄t intꝰ aīam mortuā: ⁊ hos ſic excitat apl̓us. Surge qͥ dormis: exurge a mortuis ⁊ illuminabit te xp̄s. Ipſe illuminat excecatū: qͥ excitatmortuū. Eius eniꝫ voce ꝑ apl̓m clamat̉ ad mortuū. Surge qͥdormis. Cecꝰ luce illuminabit̉ cū reſurrexerit. Surdos aūtqͣꝫ multos ante oculos ſuos dn̄s intuebat̉ cū diceret. Qui hꝫaures audiēdi audiat. Quis enī ante illū ſine corꝑis auribꝰ Bſtabat? Quas ergo alias aures niſi īterioris hoīs reqͥrebat:Itē qͣles oculos q̄rebat cū loq̄ret̉ vtiqꝫ vidētibꝰ: ſꝫ vidētibꝰper oculos carnis? Nā cū ei diceret philippus. Dn̄e oſtende vnobis patrē ⁊ ſufficit nobis: bn̄ qͥdē hoc ītelligebat vt demōſtratꝰ pater poſſit ſufficere: ſed cui nō ſufficiebat eqͣlis patri:quō ſufficeret pater? Quare aūt nō ſufficiebat? Qꝛ non videbatur. Quare nō videbat̉? Ꝙꝛ nondū erat ſanꝰ oculus vn̄ poſſit videri. Hoc enī qd̓ in carne dn̄i videbat̉: his oculis nō ſoli diſcipuli viderūt qͥ honorauerūt: ſꝫ et iudei qͥ crucifixerūt.Qui gͦ aliter ſe videri volebat: alios oculos reqͥrebat. Et iōſic reſpōdit dicēti. Oſtēde nobis patrē ⁊ ſufficit nobis: Tanto tꝑe vobiſcū ſum et nō me cognouiſtis. Philippe: qͥ me videt: videt ⁊ patrē. Et vt interim fidei oculos ſanaret: priꝰ admonet̉ ẜm fideꝫ vt poſſit ad ſpeciē ꝑuenire. Et ne ſic putaretphilippus cogitanduꝫ deū quō videbat in corꝑe dn̄m ieſumxp̄m: ſtatim ſubiecit. Non credis qꝛ ego in patre ⁊ pr̄ in meIā dudū dixerat. Qui me videt: videt et patrē. Sed nondūhabet philippus ſanū oculū vn̄ videret patreꝫ: atqꝫ ideo necvn̄ videret ip̄ꝫ filiū patri coequalē. Itaqꝫ aciē mētis adhucſauciā ⁊ tantā lucē aſpicere nō valentē: ſanādā atqꝫ firmādāfidei medicamētꝭ fomētiſqꝫ ſuſcepit ⁊ ait. Nō credis qꝛ egoin patre ⁊ pr̄ in me eſt? Qui gͦ nōdū pōt videre qd̓ demōſtraturus eſt dn̄s: nō querat pͥus videre qd̓ credat: ſꝫ priꝰ credatvt poſſit oculus ſanari qͦ videat. Sola enī for̄a ſerui exhibebat̉ ſeruilibꝰ oculis: qꝛ ille qͥ nō rapinā arbitratꝰ eſt eſſe eqͣlis Kdeo: ſi ab eis quos ſanari voluitiā videri poſſit eqͣlis deo: nōopus hr̄et ſemeti p̄m exinanire: ⁊ formā ſerui accipere. Sedqꝛ nō erat vn̄ videret̉ deꝰ: et erat vn̄ videret̉ hō: qui deꝰ eratfactꝰ eſt hō: vt id qd̓ videbatur ſanaret illud vn̄ nō videbat̉.Ipſe enī alio loco ait. Beati mūdo corde: qm̄ ipſi deū vide­ Mbūt. Poterat vtiqꝫ philippus reſpōdere ⁊ dicere. Dn̄e: eccete video. Talis ne ē pr̄ qͣle eſt hͦ qd̓ video: qm̄ dixiſti. Qui vi­ Iedet me videt ⁊ patrē? Anteqͣꝫ hoc rn̄deret philippꝰ: vl̓ fortaſſe anteqͣꝫ cogitaret: cū dixiſſet dn̄s. Qui videt me videt ⁊ patrem: ꝯtinuo ſubiūxit. Nō credis qꝛ ego in pr̄e: et pr̄ in me ē:Illo enī oculo nōdū videre poterat: nec patrē nec equalē patri filiū: ſed vt ſanaret̉ oculus ad vidēdū: inungendꝰ erat adcredēdū. Iō anteqͣꝫ videas qd̓ videre nō potes: crede qd̓ nōdū vides. Ambula ꝑ fidē: vt ꝑuenias ad ſpeciē. Species nōletificabit ī patria quem fides nō ꝯſolat̉ in via. Sic enī dicitapl̓s. Ꝙͣdiuſumꝰ in corꝑe: ꝑegrinamur a dn̄o. Statīqꝫ ſub­ ij.nectit qͣre a dn̄o ꝑegrinamur: qͣꝫuis iā crediderimus. Perfideꝫ inqͥt ābulamꝰ: nō ꝑ ſpeciē. Tota igit̉ oꝑa vr̄a fr̄es in hacvita ē ſanare oculū cordis vnde videt̉ deꝰ. Ad hͦ ſacroſanctamyſteria celebrant̉: ad hͦ ſermo dei p̄dicat̉: h̓ exhortationeseccl̓ie morales .i. ꝑtinētes ad corrigēdos mores: ad emēdandas carnales ꝯcupiſcētias: ad renūciandū nō voce tm̄ ſꝫ mutata vita huic ſcl̓o: ad hͦ quicqͥd agunt diuine ſancteqꝫ lr̄e: vtpurget̉ illud interiꝰ ab eare q̄ nos īpedit ab aſpectu dei. Sic̄enī oculus factꝰ ad hāc lucē tꝑalem videndā et qͣꝫuis celeſtētn̄ corporeā atqꝫ cōſpicuā: nō ſolū hoībus ſed etiā viliſſimisanimātibus. Ad hͦ enī factꝰ eſt vt hāc lucē videat: tn̄ ſi aliqͥdiniectū fuerit vl̓ irruerit vn̄ turbet̉: ſecludit̉ ab hac luce: ⁊ qͣꝫuis eū ſua p̄ſentia circūfūdat: ille tn̄ ſe auertit atqꝫ abſens ē.Non ſolū aūt abſens ſit ꝑturbatiōe ſua a luce p̄ſenti: ſed etiāpenalis illi ē lux ad quā videndā factꝰ eſt. Sic et oculis cordis ꝑturbatꝰ atqꝫ ſauciatꝰ auertit ſe a luce iuſticie: nec audeteā ꝯtēplari nec valꝫ. Quid turbat oculū cordis? Cupiditas:auaricia: iniqͥtas: ꝯcupiſcētia ſcl̓aris: claudit: excecat oculūcordis. Et tn̄ quō querit̉ medicus cū oculus carnis turbatꝰeſt: quō non differt̉ vt aperiat̉ atqꝫ purget̉ ⁊ ſanet̉: vn̄ lux iſtavideat̉? Currit̉: nemo reqͥeſcit: nēo differt ſi vl̓ ſtipula in oculo cadat. Solē certe quē ſanis oculis videre volumꝰ deus fecit. Multo ē vtriqꝫ lucidior ille qͥ fecit: nec huiꝰ generis luxeſt q̄ ꝑtineat ad oculū mētꝭ. Lux illa ē et̓na ſapiētia. Fec̄ aūtte deꝰ o hō ad ymaginē ſuā: daret ne tibi vn̄ videres ſolē quēfecit: et nō tibi daret vn̄ videres eum qͥ te fecit? Cū te ad yma

Ioh̓. xx.

Mat. vii

vbi. sͣ.

ij. Cor. xiij.Rom̄. vj.

B

A

ii. Cor. v.

Ioh̓. xiiij

Mat. v.

Phil̓. ij.

Mat. xj.

Ioh̓. xiiij.

Ephe. v.

C