Druckschrift 
Sermones
Entstehung
Seite
XLIIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Sancti Auguſtini de verbis dn̄i.

Sancti Auguſtinihec vela nr̄a fluctibꝰ abluant̉: veſtiſqꝫ tendat̉ vt ſine maculaetruga īueniat̉ Ꝙͣtūlibet mare ſeuiat: vētus incūbat int̓ fluctus fluctꝰ: nauis iſta turbet̉ tm̄: mergat̉ currit. Deniqꝫ poſteaqͣꝫ nauis hec edificata eſt ī hierl̓m atqꝫ inde in medio pelagi huiꝰ fremētis emiſſa eſt: eſtuantiū volumina vndarū: et furentiū flabra vētorū: huc atqꝫ illuc circūferūt: oīm gētiū litoribꝰ appulerūt: peregrinas merces qͣcūqꝫinuenit aduexit. Quid enī ꝑegrinū interra nr̄a qͣꝫ peniij tentiā remiſſio pctōꝝ regnūqꝫ celoꝝ: tn̄ oportebat xp̄m pati reſurgere a mortuis tertia die: et p̄dicari in noīe eiꝰ penitētiā remiſſionē pctōꝝ oēs gētes īcipiētibꝰ ab hi erl̓mUenit dn̄s ad viſitandos diſcipulos ſuos turbabātur inmari qͣrta vigilia noctis. Quarta vigilia noctis extrema ꝑsnoctis. Uigilia vna tres horas habet: ac nox qͣttuor vigilias habꝫ ternis horis ſingulas vigilias diſtributꝭ. Quarta ergo vigilia noctis: eſt pene nocte finita. Sic venietin fine ſeculi iniqͥtatis nocte trāſacta ad iudicādos viuos etmortuos. Uenit enī nūc (ſicut audiſtꝭ) valdemirabilit̓: ambulās ſuꝑ aqͣs. Surgebāt fluctꝰ ſed calcabant̉. Fremēs pelagus ſub dn̄i veſtigia murmurabat: ſed tn̄ eum volēs nolensportabat. Ꝙͣtūlibet tumores ſeculi poteſtateſqꝫ cōſurgant:premit eoꝝ caput noſtrū caput. ꝟo appropinqͣret nauicule: turbati ſūt pre timore difcipuli: exclamauerūt putātesphātaſma eſſe. Quibꝰ dn̄s ait. Habetote fiduciā: ego ſum:nolite timere. Quid eſt: ego ſum? ſuꝫ phātaſma qd̓ putatis: agnoſcite quē videtis. Ad hāc vocē exilijt petrus et ait.j. Dn̄e ſi tu es: iube me venire ad te ſuꝑ aqͣs) Si tuēs: miror ſolidā carnē ſuꝑ liquētꝭ elemēti terga ſuſpēdis. Quidenī mirū: ſi cōditori ſuo creatura famulat̉? Hoc ego non miror: fac̄ qd̓ mirer: ambulet petrꝰ. Fac qd̓ mirer. Iube me venire ad te ſuꝑ aqͣs. Scio enī corpus hūanū nature legeſinit̉ in fluctibꝰ liqͥdis habere fixa veſtigia: ſꝫ accedat donūgratie: paululū ceſſet lex iſta nature. Si tu ēs: iube me venire ad te ſuꝑ aqͣs. Tu deꝰ es: ego ſum. Uoluiſti de meohr̄e īfirmitatē in carne quā portas: habeā ego de tuo poteſtatē vt vnda me portet. Dn̄e ſi tu es: iube me vēire ad te ſuꝑaqͣs. Quō enī mihi in mari erit via ſi tu iuſſeris: ꝓpternos factꝰ es via? ¶Et dn̄s: veni) inqͥt. Nec dubitauit petrꝰ:audiuit dn̄i ꝟbū: mox cucurrit ad ꝟbū. Cito credidit: qꝛ fidelis erat. Sed cuꝫ ſurrexiſſet ventꝰ validꝰ titubauit: qꝛ erat. Titubatio iſta fratres: qͣſi mors fidei fuit. Sed vbiexclamauit: fides iterū reſurrexit. ambularet niſi crederet: ſed nec mergeret̉ niſi dubitaret. In petro itaqꝫ cōis oīmnr̄oꝝ cōſiderāda cōditio eſt: vt ſi nos in aliqͦ tētationū vētꝰconat̉ ſubuertere: vel vnda ſubmergere: clamemus ad xp̄mQuid eſt clamemꝰ? Oremꝰ: porriget ille manū eruet defundo. Etenī manꝰ eiꝰ deducet nos cōtinebit nos dexteraeius: donec nos ad ſempiterna ſua promiſſa perducat. De eo qd̓ ſcriptū eſt in euāgelio ẜm eundē. Sipeccauerit in te frater tuꝰ: corripe īter te ip̄mſolū. Sermo. xv. vbi correctiōe frat̓na pͥncipaliter tractat. Parabolā etiā de ẜuo cui dn̄s debi dimiſit: ꝯẜuo miẜeri noluit lautē explanatA Eſterna die: ſctm̄ euāgeliū admonuit nos neAi EA gligere pctānr̄oꝝ. Sed ſi peccauerit) inqͥt tefrater tuꝰ: corrip̄e īter te ip̄m. Si te audierit. lucratꝰ es fratre tuū. Si aūt contēpſerit: adhibetecū duos vel tres: vt in ore duoꝝ vel triū teſtiū ſtet om̄e ver. Si aūt ipſos ꝯtēpſerit: dic̄ eccl̓ie. Qd̓ ſi et eccleſiā cōtēpſerit: ſit tibi ſic̄ ethnicꝰ publicanꝰ Hodierna etiā die adip̄am ꝑtinet capitulū qd̓ ſequit̉: qd̓ ( legeret̉) audiuimꝰ. enī dixiſſet dn̄s ieſus petro: ſubiecit īterrogauit magiſtrū: qͦtiēs ignoſceret fratri in illo peccaſſet: et q̄ſiuit vtrū ſufficeret ſepties. Rn̄dit illi dn̄s. ſolū ſeptiesſed etiā ſeptuagi eſſepties. Deinde narrauit ſil̓itudinē valde terribilē. Qꝛ ſil̓e eſt regnū celoꝝ hoī patrifamilias poſuit rōem ſeruis ſuis: inqͥbꝰ inuenit debitorē decē miliūtalētoꝝ. Et iuſſiſſet vt oīa habebat: oīs eiꝰ familia etipſe vēderet̉ debitū ſolueret̉: aduolutꝰ genibꝰ dn̄i ſui rogabat dilationē: meruit remiſſionē. Miſertꝰ eſt enī dn̄s eiꝰ ſic̄audiuimꝰ: om̄e debitū dimiſit illi. At ille debito liber: ſediniqͥtatis ſeruꝰ: poſtea qͣꝫ egreſſus eſt a facie dn̄i ſui: inuenietiā ip̄e debitorē ſuū debebat: decē milia talentoꝝ qͣꝫtū

de verbis dn̄i.ipſiꝰ debitū fuit: ſed centū denarios: cepit in ſuffocatumtrahere: dicere. Redde qd̓ debes. At ille rogabat cōſeruūſicut ipſerogauerat dn̄m: ſꝫ talē iſte īuenit cōſeruū: qͣlēille dn̄m. ſolū remittere illi debitū noluit: ſed nec dilatio dedit: ꝯtortū rapiebat ad ſolutionē. debito dn̄o liber:diſplicuit cōſeruis renunciauerūt dn̄o ſuo qd̓ actū eſſet: etdn̄s fecit adeſſe ſeruū dixit ei. Serue neqͣꝫ: mihi tāta deberes miſertꝰ tui oīa dimiſi tibi. et te oportebat miſereri cōſerui tui: ſic̄ et ego tui miſertꝰ ſum? Et iuſſit oīa illidimiſerat exigi. Ergohāc ſil̓itudinē ad nr̄am inſtructionēꝓpoſuit admonēdo perire nos noluit. Sic (inqͥt) vobisfaciet pat̓ veſter celeſtis: ſi non remiſeritis vnuſqͥſqꝫ veſtrūfratribꝰ veſtrꝭ ex corde vr̄o. Ecce fr̄es res in aꝑto eſt: admonitio vtilis valde ſalubris. Obediētia debet̉: vt qd̓ iuſſumeſt īpleat̉: qꝛ oīs debitor eſt dei et debitorē habet fratrēſuū. Quis eſt enī ſit debitor dei: niſi in nullū pōt inueniri pctm̄? Quis ē aūt habeat debitorē fratrē: niſi ī quēnemo peccauit? Putaſne qͥſqͣꝫ in genere hūano reperiri pōt non ip̄e aliqͦ pctō obſtrictꝰ ſit fratri ſuo? Debitor eſt ergoom̄is homo: habēs tamen ipſe debitorē. Ideo deꝰ iuſtꝰſtituit tibi regulā in debitore tuo: quod faciet et ipſe ſuo.Duo ſūt enī oꝑa miẜicordie nos liberāt: breuit̓ ipſe dn̄spoſuit in euāgelio. Dimittite dimittet̉ vobis: date dabit̉vobis. Dimittite dimittet̉ vobis: ad ignoſcēdū ꝑtinet. Date et dabit̉ vobis: ad p̄ſtādū bn̄ficiū ꝑtinet. Qd̓ ait de ignoſcēdo: et tuꝰ tibi ignoſcit qd̓ peccas: habes aliū cui tu poſſis ignoſcere. Rurſus qd̓ ꝑtinet ad tribuendū bn̄ficiū: petitte mēdicꝰ tu es dei mēdicꝰ. Oēs enī qn̄ oramꝰ mēdici deiſumꝰ: ante ianuā magni patriſfamilias ſtamꝰ. Immo etiaꝫꝓſternimur: ſupplices īgemiſcimꝰ aliqͥd volētes accipere:et ip̄m aliqͥd ip̄e deꝰ eſt. Quid a te petit mēdicꝰ? Panē. Ettu qͥd petis a deo: niſi xp̄m dicit. Ego ſum panis viuus Ide celo deſcēdi? Ignoſci vobis vultꝭ: ignoſcite. Remittiteremittet̉ vobis. Accipere vultꝭ: date et dabit̉ vob̓. Sed qͥd īhac aꝑta ꝑceptione mouere poſſit: audite. In remiſſionemvbi venia petit̉: ab ignoſcēte debet̉. Hoc pōt mouere: qd̓petrū mouit. Quotiēs debeo (inqͥt) ignoſcere? Suffic̄ vſqꝫſepties? ſufficit ait dn̄s. dico ſeptiēs: ſed ſeptuagieſſeptiēs. Iātu enumera qͦtiēs in te peccauerit frat̓ tuꝰ? Sipotuerꝭ ꝑuenire vſqꝫ ad ſeptuageſimā culpā et octauam: vttrāſeas ſeptuagi eſſepties: tūc molirꝭ vindictā. Ita ne verūeſt qd̓ dic̄? Et ꝟe ita ſe res hꝫ: vt ſi peccauerit ſeptuagieſſeptiēs: ignoſcas. Si aūt peccauerit ſeptuagieſocties: liceat tibi non ignoſcere. Audeo dicere: vt etſi ſeptuagieſoctiespeccauerit: ignoſcas. Si aūt peccauerit (vt dixi) ſeptuagieſocties: ignoſce. Et ſi cēties peccauerit: ignoſce. Et qͥd di totiēs totiēs? Oīno qͦtiens peccauerit: igͦſce. Ergo egoauſus ſum ſuꝑgredi modū dn̄i mei? Ille in ſeptuageſimoſeptimo nūero ignoſcēdi limitē fixit: hūc ego limitē trāſilire p̄ſumā? eſt veꝝ: ſū auſus plus aliqͥd. Ip̄m dn̄ꝫ meum audiui loq̄ntē in apl̓o ſuo: vbi modꝰ numerꝰ p̄fixuseſt. Ait enī. Donātes vobiſmetipſis ſiqͥs aduerſus aliquē hꝫq̄relā: ſic̄ deꝰ in xp̄o donauit vob̓. Audiſtꝭ formā. Si ſeptuagieſſepties pctā tibi xp̄s donauit: ſi hucuſqꝫ ignouit vltranegauit: pone tu limitē: vlteriꝰ noli igͦſcere. Si autē xp̄smilia pctā pctōꝝ īuenit: tn̄ oīa donauit: noli ſubduceremiſeri cordiā: ſꝫ poſce illiꝰ nūeri ſolutionē. enim ſine cauſadn̄s ſeptuagieſſepties dixit: oīno nullaculpa ſit quā nondebeat ignoſcere. Ecce ille ipſe ſeruꝰ cuiꝰ debētis inuētꝰ ēdebitor: decē milia talentoꝝ debebat. Puto enī qꝛ decē milia talētoꝝ: vt paꝝ ſit: decē milia pctōꝝ ſūt. Nolo enī dicerevnū talentū: qd̓ oīa pct̄ā cōcludat. Seruꝰ aūt ille qͣꝫtū ei debebat? Centū denarios debebat. plus eſt qͣꝫ ſeptuagieſſeptiēs: tn̄ iratꝰ ē dn̄s: qꝛ dimiſit. ſolū enī cētū plusſūt qͣꝫ ſeptuagītaſeptē: ſꝫ cētū denarij forte mille aſſes ſunt.Sꝫ qͥd ad decē milia talētoꝝ: Ac oēs culpas in nosmittunt̉: ꝑati ſumꝰ igͦſcere: ſi nob̓ deſideramus ignoſci. Sienī ꝯſideremꝰ pctā nr̄a numeremꝰ: qͥd facto: qͥd oculo: qͥdaure: qͥd cogitatiōe: qͥd īnumerabilibꝰ motibꝰ: neſcio vtruꝫdormiamꝰ ſine talēto. Ergo qͦtidie petimꝰ: qͦtidie diuinasaures orādo pulſamꝰ: qͦtidie nos ꝓſternimꝰ dicimus. Dimitte nob̓ debita nr̄a: ſic̄ etnos dimittimꝰ debitoribꝰ noſtrꝭQue debitatua: Oīa: an aliquā ꝑtē? Rn̄debis oīa. Sic ettu debitori tuo. Hāc rl̓am ponis: hāc ꝯditionē loq̄rꝭ. Hocpacto placito qn̄ oras ꝯmēoras vt dicas. Dimitte nob̓ ſic̄

Lu. xxiiii

Ma. xiiij

AMatthexviij.

E

Luce. vj.

Ioh̓. vj.

Col̓. iij.

Mat. vj.

B

C