Druckschrift 
Sermones
Entstehung
Seite
XLIIIIr
Einzelbild herunterladen
 

In euāgelio ſcd̓m Mattheū. Ser. xiij. et. xiiij. Fo. xliiij.

ī euāgelio ſcd̓m MattheūTimuit ne ꝑderet morientē: quē cōfeſſus fuerat vite fontē.vj. Turbatꝰ eſt. Abſit a te (inqͥt) dn̄e ne fiat iſtud. Propitiuseſto tibi dn̄e: nolo te mori. Petrꝰ dicebat xp̄o. Nolo te mori: ſed meliꝰ dicebat xp̄s. Uolo te mori. Deniqꝫ ꝯtinuo reprehēdit: quē paulo ante laudauerat: quē beatū dixerat: ſathanā appellat. Redi (inqͥt) poſt me ſathana: ſcādalū mihies: enī ſapis dei ſunt: ſed ſunt hoīm. Quid nos vult facere ex qd̓ ſumꝰ: ſic culpat qꝛ hoīes ſumꝰ? Uultꝭ ſcire qͥdxxj nos velit facere. Audite pſalmū. Ego dixi dij eſtis: et filiexcelſi oēs. Sꝫ humana ſapiēdo. Uos aūt ſic̄ hoīes moriemini. Idē. ipſe petrꝰ paulo ante beatꝰ poſtea ſathanas. Inmomēto vno: īfra pauca ꝟba mirarꝭ: differētias attēde cauſarū. Quid mirarꝭ: qꝛ paulo ante beatꝰ: poſtea ſathanas? At.vj. tēde cām qͣre beatꝰ? Qꝛ tibi reuelauit caro ſanguis: ſedpat̓ meꝰ in celis eſt. Ideo beatꝰ: qꝛ tibi caro et ſanguisreuelauit. Si enī caro ſanguis hoc tibi reuelaret de tuo: qꝛꝟo caro ſanguis tibi reuelauit: ſed pat̓ meꝰ in celis ē:vi. de meo de tuo. Quare de meo: Ꝙꝛ oīa habet pater meaſunt. Ecce audiſti cām: qͣre beatꝰ: et qͣre petrꝰ. Quare aūt illud qd̓ horreſcimꝰ repetere nolumꝰ? Quare: niſi qꝛ de tuo enī ſapis dei ſunt: ſed ſunt hoīm. Hoc intuentes noseccl̓ie mēbrū: diſcernamꝰ qͥd de dei: qͥd de nr̄o. Tūc enī nontitulabimꝰ: tūc in petrā fundabimur: fixi et ſtabiles erimꝰaduerſus vētos: imbres: flumīa: tētationes videlꝫ pn̄tis ſeculi. Illū tn̄ vidēte petrū: tūc erat figura vr̄a. Modo fidit:modoti tubat: modo īmortalē ꝯfitet̉: timet ne moriatur.Proinde qꝛ eccl̓ia xp̄i habet firmos: habet infirmos: necſine firmis pōt eſſe: nec ſine īfirmis. Un̄ dic̄ apl̓s paulꝰ. Dexv. bemꝰ aūt nos firmi infirmoꝝ onera ſuſtinere. In eo dixitxvj. petrꝰ. Tu es xp̄s filiꝰ dei viui: firmos ſignificat. In eo aūtqd̓ trepidat titubat xp̄m pati vult mortētimēdo: vitā agͦſcendo: īfirmos eccl̓ie ſignificat. In illo vno apl̓o. i.petro in ordine apl̓oꝝ pͥmo et p̄cipuo in figurabat̉ eccl̓ia:vtrūqꝫ genꝰ ſignificādū fuit .i. firmi et īfirmi: qꝛ ſine vtroqꝫiiij eſt eccl̓ia. Hinc eſt qd̓ lectū eſt. Dn̄e: ſi tu ēs: iubeme venire ad te ſuꝑ aqͣs) Si tu es: iube me. Non enī poſſumhoc in me: ſꝫ in te. Agnouit qͥd ſibi eſſet a ſe: qͥd ab illo cuiꝰ volūtate credidit ſe poſſe: qd̓ nulla īfirmitas hūana poſſit. Ergo ſi tuēs iube: qꝛ iuſſeris fiet. Qd̓ ego valeo p̄ſumendo: tu potes iubēdo. Et dn̄s: veni inqͥt) Et ſine vlla dubitatione petrꝰ ad ꝟ̓bū iubētis: alibi ad pn̄tiam ſuſtētantis: adpn̄tiam regētis ſine vlla cūctatione deſiluit in aqͣs: ambuv. lare cepit. Potuit qd̓ dn̄s: in ſe: ſꝫ in dn̄o. Fuiſtis enī aliqn̄ tenebre: nūc aūt lux: ſꝫ in dn̄o. Qd̓ nemo pōt in paulo: nemo in petro: nemo in alio vllo apl̓oꝝ: pōt in dn̄o. Ideo bn̄nt.. paulꝰ vtiliter ſe cōtemnēs: illū ꝯmēdās: nūqͥd paulꝰ (inqͥt vobis cruci fixꝰ eſt: aut in noīe pauli baptizati eſtis? Nonergo in me ſed mecū: non ſub me ſed ſub illo. Ergo ābulauitpetrꝰ ſuꝑ aqͣs in iuſſu dn̄i: ſciēs ſe a ſe habere poſſe. Fide valuit qd̓ hūana īfirmitas valeret. Hi ſūt firmi eccleſie. Attēdite: audite: ītelligite: agite. Neqꝫ enī agēdū eſtfirmis alibi vt ſint īfirmi: ſed agēdū eſt īfirmis vt ſint firmi. Multos aūt īpedit a firmitate: p̄ſūptio firmitatis. Nevij. moerit adeo firmꝰ niſi ſe aſeipſoſentit īfirmū. Pluuiā volūtariā ſegregās deꝰ hereditati ſue. Quid p̄ceditꝭ: qd̓ dicturꝰ ſū noſtis? Tēperet̉ velocitas: vt ſequat̉ tarditas. Hocdixi dico: audite: capite: facite. Nemo adeo fit firmꝰ: niſi ſe a ſeipſo ſentit īfirmū. Pluuiā volūtariā: ſic̄ pſalmꝰdicit volūtariā: meritoꝝ nr̄orū: ſed volūtariā. Pluuiāvolūtariā ſegregās deꝰ hereditati ſue: etenī īfirmata eſt: tuꝟo ꝑfeciſti: qꝛ pluuiā volūtariā ſegregaſti: attendenshoīm merita ſꝫ tuā gr̄am miẜicordiā. Infirmata eſt ipſahereditas: agnouit ſe īfirmā in ſe: vt firma eſſet ī te. firmaret̉: ſi īfirmaret̉: vt abs te ī te ꝑficeret̉. Uide huiꝰ īfirv. mitatꝭ portiūculā. Paulū vide īfirmatū dixit. ſū idoneus vocari apl̓s: qꝛ ꝑſecutꝰ ſū eccl̓iā dei. Quare apl̓s es.Gr̄a dei ſū id qd̓ ſū. ſū idoneꝰ: ſed gr̄a dei ſū qd̓ ſū. Infimatꝰ eſt paulꝰ: tu ꝟo ꝑfeciſti. ꝟo qꝛ gr̄a dei eſt qd̓ eſt:vide qͥd ſequat̉. Et gra eiꝰ in me fuit vacua: ſꝫ plus oībꝰillis laboraui. Uide ne p̄ſūptione ꝑdas: qd̓ infirmitate meruiſti. Bene bene. ſū idoneꝰ vocari apl̓s: gr̄a eiꝰ ſū qd̓ſum: gr̄a eiꝰ ī me fuit vacua. Oīa optime. Sꝫ plus illisoībꝰ laboraui. Quaſi tibi cepiſti tribuere: qd̓ paulo ante deodederas. Agnoſce ſęq̄re. ego autē: ſꝫ gr̄a dei mecū. Bn̄

Her. xiij. et. xiiij. Fo. xliinfirme firmiſſime eris exaltatꝰ: qꝛ es ingratꝰ. Tu es idēipſe paulꝰ: in te paruꝰ: in dn̄o magnꝰ. Tu es ter dn̄m rogaſti vt ſtimulꝰ carnis angelꝰ ſathane a colaphizabarꝭ auferret̉ a te. Quid tibi dictū eſt: qͥd audiſti qn̄ petiſti? Sufficit ītibi gr̄a mea: virtꝰ in īfirmitate ꝑficit̉. Etenī īfirmatꝰ eſttu ꝟo ꝑfeciſti. Sic et petrꝰ. Iube me (inqͥt) venire ad teſuꝑ aqͥs: audio: ſꝫ hoīem rogo. Iubeat deꝰ vt poſſit: qd̓ pōt. Ueni inqͥt. Et cepit ābulare ſuꝑ aqͣs: et potuit petrꝰ: qꝛ iuſſerat petra. Ecce qͥd petrus in dn̄o: qͥd in ſe Uidēs vētū validū timuit. Et cūcepiſſet mergi exclamauit. Dn̄e pereo: libera me Preſūpſit de dn̄o: potuit de dn̄oTitubauit vt: rediuit ad dn̄m. Si dicebā: motus eſt pesmeꝰ. Pſalmꝰ loquit̉: ſctī cātici vox eſt: ſi agnoſcamꝰ nr̄a:īmoſi velimꝰ nr̄a ē. Si dicebā motꝰ ē pes meꝰ. Quare motus: niſi qꝛ meꝰ? Et qͥd ſequit̉? Miẜicordia tua dn̄e adiuuabit me. virtꝰ mea: ſꝫ miẜicordia tua. Nūquit enī dn̄s deſeruit tītubātē: quē audiuit inuocātē? Ubi ē illud. Quis inuocauit deū: deſertꝰ eſt ab eo? Ubi illud. Et oīs īuoca­ 3uerit nomen dn̄i ſalꝰ erit? Cōtinuo porrigēs adiutoriū dextre ſue: leuauit mergentē: īcrepauit diffidentē. Modice fidei qͣre dubitaſti? De me p̄ſumpſiſti: de me dubitaſti? Eiafr̄es ẜmo ꝯcludēdꝰ ē. Attēdite ſeculū qͣſi mare: vētus validꝰet magna tēpeſtas. Unicuiqꝫ ſua cupiditas: tempeſtas eſt.Amas deū: ambulas ſuꝑ mare: ſub pedibꝰ tuis eſt timor ſcl̓iAmas ſeculū: abſorbebit te. Amatores ſuos vorare nouitportare. Sꝫ fluctuat cupiditate cortuū: vt vincas tuā cupiditatē: īuoca xp̄i diuinitatē. Putatis tūc eſſe ventū ꝯͣriūqn̄ eſt huiꝰ ſeculi aduerſitas? Qn̄ enī bella: qn̄ tumultꝰ: qn̄ fames: qn̄ peſtilētia: qn̄ cuiqꝫ hoīm etiā ſingulo euenit pͥuatacalamītas: tūc putatꝰ vētꝰ aduerſus: ibi putat̉ īuocādꝰ deꝰQn̄ aūt tꝑali felicitate ſeculū arridet: qͣſi eſt vētus ꝯͣrius.Noli huic īterrogare tꝑis trāquillitatē: int̓roga: ſꝫ tuā cupiditatē. Uide ſi trāquillꝰ eſt ī te: vide ſi te ſubuertit vētusinterior. Hoc vide. Magne ꝟtutꝭ eſt felicitate luctari: neilliciat: ne corrūpat: ne ipſa ſubuertat felicitas. Magne inqͣꝫꝟtutis ē felicitate luctari: magne felicitatis ē a felicitate vinci. Diſce calcare ſeculū: memēto fidere te in xp̄o: et ſimotꝰ eſt pes tuꝰ: ſi titubas: ſi aliqͣ ſuperas: ſi mergi incipis: dic dn̄e pereo: libera me. Dic dn̄e pereo: ne pereas. Solus enī a morte carnis liberat te: qui mortuꝰ eſt in carne prote. Conuerſi ad dominum De eo de quo ſupra: vbi euangeliū ſupra allegatū latiꝰ deducit: et pͥncipaliter exponit hoc qd̓ieſus aſcēdit in mōtē orare. cet̓a. Sermo. xiii.UUm ſctm̄ euāgeliū legeret̉ audiuimꝰ nautellā peSFriclitantē: xp̄m periclitātibꝰ ſubuenientē: petruꝫ Ixp̄o occurrentē. In qͥbus oībꝰ miraculū expectaꝘuimꝰ: myſteriū reqͥramꝰ. Qn̄ enī poſſumus de diuinis operibꝰ legunt̉ intellectū alicuiꝰ myſtice ſignificationis exſculpere: qͣſi de abſtruſis fauorū cellis mella ꝓducimꝰ: vel xp̄i diſcipulos imitātes: ſpicas manibꝰ ꝯfricamꝰvt ad lactētia grana ꝑueniamꝰ: in eis vitā īueniamꝰ. Aſcēdit dn̄s nr̄ ieſus xp̄s (vt lectū eſt) ī mōtē ſolꝰ orare. Monsaltitudo eſt. Quid enī in mūdo aliꝰ celo? Quis ꝟo in celūaſcēdit: nouitoptime fides vr̄a. Cur aūt ſolꝰ aſcēdit? Qꝛne­ Imo aſcēdit in celūniſi de celo deſcēdit filiꝰ hoīs eſt in celo. Ꝙuis in fine venerit nos oēs ſua mēbra collegeritac leuauerit in celū: etiā tūc ſolꝰ aſcēdit qꝛ caput corporeſuo vnꝰ eſt xp̄s. Nūc aūt ſolū caput aſcēdit: mediator dei ethoīm xp̄s ieſus. Ipſe aſcēdit ſolus orare: qꝛ ipſe aſcēditad patrē nobis īterpellare. Uerūtn̄ km̄i ille orat in excelſo: nauicula turbat̉ fluctibꝰ in ꝓfundo: qꝛ inſurgūt fluctꝰpōt ipſa nauicula turbari: ſꝫ qꝛ xp̄s orat pōt mergi. Nautellā qͥppe iſtā fr̄es eccleſiā cogitatē: turbulētū mare ſcl̓mQn̄ aliqͥs īpie volūtatꝭ: maxime ptātis ꝑſecutionē īdicit eccleſie: qͣꝫtū in ipſo eſt xp̄ianū nomen conat̉ extinguere: ſuꝑnauiculā xp̄i grādis vnda ꝯſurgit. Sꝫ in his tētationibꝰ erigat̉ antēna vt ſuſpēſa arbori crucē figuret. Hāc xp̄ianꝰ reſpiciat et deficiat: qꝛ ſic̄ dicit apl̓s petrꝰ. Xp̄s nob̓ paſſus j.eſt relinquēs nob̓ exēplū: vt ſeqͣmur veſtigia eiꝰ. Dic̄ ēt beatus ioh̓es. Sic̄ enī xp̄s nob̓ aīam ſuā poſuit: ſic et nos de­ j.bemꝰ fr̄ibꝰ aīas ponere. Huic antēne .i. cruci xp̄i: ſimplex ꝯuerſatio pura ꝯfeſſio tāqͣꝫ cādētia vela religent̉. Etxnͣim

xnͣim

Mat. xv.

j. Cor. xv.

Mat. xiiii

j. Corint. j

j. Corint.

Ephe. v.

Psͣ. lxvii.

Ioh̓. xvj.

Mat. xvj.

Rom̄. xv.Mat. .xvj.

Psͣ. lxx.

E

Ioh̓. iij.

Mat. xiiij

.j. Ioh̓. iij.

j. Iob̓ ii

Iohel̓. ij.

j. Petri. i.

Psͣ. xciij.

tij. Cor. xij.