In euagelio CdMoxaeheū. Ser. xi. er. xij. Fo. xii

penitentiā: et baptizet̉ vnuſqͥſqꝫ veſtrū in noīe ieſu xp̄i in remiſſionē pctōꝝ: ⁊ accipietis donū ſpūſſancti. Utiqꝫ in eccleſia vtrūqꝫ factū .i. et pctōꝝ remiſſio: et doni huiꝰ acceptio inqua erat ſpūſſanctꝰ. Ideo autē in noīe ieſu xp̄i: qꝛ cū eundēij. ſpm̄ ſctm̄ ꝓmitteret: quēmittit (inqͥt) pater in nomine meo.Neqꝫ enī habitat in quoqꝫ ſpūſſanctꝰ ſine patre ⁊ filio: ſicutnec filiꝰ ſine patre ⁊ ſpūſctō: nec ſine illis pater. Inſeparabilis qͥppe eſt habitatio quoꝝ īſeparabilis operatio: ſed ſigillatim plerūqꝫ ꝑ creature ſignificationes nō ꝑ ſuā ſubſtantiādemōſtrant̉: ſicut ſua tēpoꝝ ſpaciaſyllabis occupātibꝰ ſeꝑaratim voce ꝓnūciant̉: nec tn̄ a ſeipſis vllis interuallis/ momētiſqꝫ tēporū ſeparant̉. Nō enī vnqͣꝫ dici poſſunt ſimul: cūeſſe nō poſſint niſi ſemꝑ ſimul. Sed vt iā non ſemel diximꝰ:ideo remiſſio pctōꝝ qua in ſe diuiſi ſpūs euertit̉ et expellit̉regnū: ideo ſocietas vnitatis eccleſie dei extra quā nō fit ipſa remiſſio pctōꝝ: tanqͣꝫ ꝓpriū eſt opus ſpūſſancti: patre ſane et filio cooperātibꝰ: qꝛ ſocietas eſt quodāmodo patris etfilij ipſe ſpūſſanctꝰ. Nā pater nō cōmuniter habet̉ pater a filio et ſpūſctō: qꝛ nō eſt pater amboꝝ. Et filiꝰ nō cōiter habet̉filiꝰ a patre et ſpūſctō: qꝛ nō eſt filius amboꝝ. Spūs aūt ſanctus cōiter habet̉ a patre et filio: qꝛ ſpūs eſt vnus amboruꝫ.Quiſqͥs igit̉ reus fuerit īpenitētie cōtra ſpm̄ in quo vnitaset ſocietas cōmunionis cōgregat̉ eccleſie: nūqͣꝫ illi remitterqꝛ hoc ſibi clauſit vbi remittit̉: et merito dānabit̉ cum ſpūqͥin ſeipſum diuiſus eſt: diuiſus et ipſe cōtra ſpm̄ ſctm̄ qͥ in ſeipſum diuiſus nō eſt. Hoc ipſum ⁊ euāgelica teſtimonia nosadmonēt: ſi ea ꝑſcrutamur attētius. Nā et ẜm lucā quidemnō ibi hec dicit dn̄s: vbi reſpōdet eis qͥ dixerūt ꝙ in prīcipedemonioꝝ eijcit demones: nō ei remitti qͥ blaſphemaueritin ſpm̄ ſctm̄. Unde apparet nō ſemel a dn̄o dictū hoc: ſed ibiquoqꝫ nō negligēter pretereūdū quo loco dictū ſit. Loq̄bat̉enī de his qͥ eū cōfeſſi eſſent vel negarēt corā hominibꝰ: vbiij. ait. Dico autē vobis: quicūqꝫ cōfeſſus fuerit me corā hominibus: et filiꝰ hoīs cōfitebit̉ illū corā angelis dei. Qui autēnegauerit eū corā hoībus: denegabit̉ coram angelis. Et neex hoc apl̓i petri deſperaret̉ ſalus qͥ eū corā hominibꝰ ter negauit: cōtinuo ſubiecit. Et oīs qͥ dicit verbū in filiū hoīs remittet̉ ei: ei autē qͥ in ſpm̄ ſctm̄ blaſphemauerit nō remittet̉:illa ſcꝫ blaſphemia cordis īpenitētis qua reſiſtit̉ remiſſionipeccatoꝝ q̄ fit in eccleſia ꝑ ſpm̄ ſctm̄. Quā blaſphemiā petrꝰvj nō habuit quē mox penituit qn̄ amare fleuit: victoqꝫ ſpū quiin ſeipſum diuiſus eſt: et qͥ eū vexādū popoſcerat: cōtra quēxij ꝓ illo dn̄s rogauit ne deficeret fides eius. Accepit etiā ip̄mcui nō reſtitit ſpm̄ ſctm̄: vt nō ſolū ei remitteret̉ pctm̄: ſed pereū p̄dicaret̉ et daret̉ remiſſio pctōꝝ. Apud duos autē alioseuāgeliſtas qd̓ narrat̉ vt de blaſphemia ſpūs hec ſententiadiceret̉: cauſa extitit ex cōmemoratione ſpūs īmūdi: qͥ in ſeipſum diuiſus eſt. Dictū enī erat de dn̄o: ꝙ in prīcipe demoniorum eijceret demones. Ipſe ſe dn̄s ait in ſpūſctō eijceredemones: vt ſpūs qͥ nō eſt in ſe diuiſus: eū qͥ in ſe diuiſus eſtvincat atqꝫ eijciat. Ille autē hō in eiꝰ ꝑditione maneat: qͥ inhuiꝰ qui in ſe diuiſus nō eſt pacē ꝑ īpenitentiā trāſire detralij ctat. Hoc enī marcꝰ ita narrat. Amē dico vobis: qꝛ om̄ia dimittūtur hoībus pctā et blaſphemie quibꝰ blaſphemauerītqui autē blaſphemauerit in ſpm̄ ſctm̄ nō habet remiſſionē ineternū: ſed reus erit eterni delicti. Hec ꝟba dn̄i cū dixiſſet:ſua deinde cōiunxit dicēs: qm̄ dicebāt ſpm̄ immūdū habet:vt oſtēderet hinc fuiſſe exortā cauſam: vt hoc diceret: eo ꝙdixiſſent eū in beelzebub pͥncipe demonioꝝ demones pellere: nō qꝛ eſſet blaſphemia q̄ nō remittit̉: cū et hec remittat̉ ſirecta penitētia cōſequat̉: ſed ꝙ hinc (vt dixi) cauſa extitit:vt a dn̄o illa ſentētia ꝓferret̉: facta mētione ſpūs immundiquē aduerſum ſeipſum diuiſum dn̄s oſtēdit ꝓpter ſpm̄ ſctm̄:qͥ nō ſolū aduerſumſe diuiſus nō eſt: ſed etiā quos colligit eſficit indiuiſos: pctā q̄ aduerſum ſe diuiſa ſunt dimittendo:eoſqꝫ mūdatos inhabitādo: viſit quēadmodū ſcriptū eſt iniij actibꝰ apl̓oꝝ: Multitudinis ciedētiū cor vnum et aīa vna.Cui donoremiſſionis nō reſiſtit: niſi qͥ duriciā cordis īpenitētis habuerit. Nā et alio locedixerūt iudei de dn̄o: ꝙ de.j. moniū haberet: nec tn̄ ibi aliqͥd dixit de blaſphemi a ſpūſſancti: qm̄ nō ita obiecer̄t ſpm̄ īmūdū: vt in ſe diuiſus ex ore ipſorū poſſit oſtēdi: ſicut beelzebuba quo eijci demones poſſedixerūt. In hac ꝟolectione ẜm nattheū multo manifeſtiaperuit dn̄s qd̓ hic vellet intelligi .. ꝙ ipſe dicat verbū ꝯtra

eū. Ser. xj. et. xij. Fo. xſpm̄ ſctm̄ qui vnitati eccleſie corde impenitēti reſiſtit: vbi inſpūſancto fit remiſſio pctōꝝ. Hūc enī ſpm̄ nō habēt: vt iamdictū eſt: qui etiā xp̄i ſacramēta portātes atqꝫ tractātes: abeiꝰ cōgregatione ſeiuncti ſunt. Nā vbi dixit de diuiſione ſathane aduerſus ſathanā: ꝙ ipſe in ſpūſancto eijceret demones: vtiqꝫ in ſpūqͥ nō eſt aduerſus ſeipſum: ſicut ille diuiſusibi cōtinuo ne ꝑ illos qͥ ſub noīe xp̄i extra eiꝰ ouile cōuēticūla ſua cōgregant: quiſqꝫ putaret etiā regnū xp̄i aduerſum ſeeſſe diuiſum. Qui nō eſt mecū (inqͥt) cōtra me eſt: et qͥ nō cō Lgregat mecū ſpargit: vt illos oſtēderet ad ſe nō ꝑtinere: qͥ extra cōgregādo nollent cōgregare ſed ſpargere. Deinde ſubiunxit. Ideo dico vobis: om̄e pctm̄ et blaſphemia remitteīhoībus: ſpūs autē blaſphemia non remittet̉. Quid eſt hoc⁊Ideo ſola ſpūs blaſphemia nō remittet̉: qm̄ qͥ nō eſt cū xp̄ocōtra ip̄m eſt: et qͥ cū illo nō congregat ſpargit? Ideo vtiqꝫ.Qui enī non cum illo cōgregat: quomodolibet ſub eiꝰ noīecōgreget nō habet ſpm̄ ſctm̄. Hic oīno: hic cōpulit nos nonalibi intelligere fieri remiſſionē oīs peccati: omīſqꝫ blaſphemīe: niſi in xp̄i cōgregatione q̄ nō ſpargit. Cōgregat̉ qͥppein ſpūſancto qͥ nō eſt ꝯtra ſeipſum diuiſus: ſicut ille īmūdusſpūs. Et ꝓpterea oēs ꝯgregationes vel potiꝰ diſperſionesque ſe xp̄i eccleſias appellāt: et ſunt īter ſe diuiſe atqꝫ cōtrarie vt vnitatis cōgregationi q̄ vera eſt eccleſia eiꝰ inimice:nō qꝛ vidētur eiꝰ habere nomen: iccirco ꝑtinent ad eiꝰ ꝯgregationē. Pertinerēt autē ſi ſpūſſanctꝰ in quo ſociat̉ hec cōgregatio aduerſus ſeipſum diuiſus eſſet. Hoc autē qꝛ nō eſtqui enī nō eſt cū xp̄o cōtra ipſum eſt: et qͥ cū illo nō cōgregatſpargit: ideo pctm̄ om̄e atqꝫ oīs blaſphemia dimittet̉ homnibꝰ in hac cōgregatione quā in ſpūſctō et nō aduerſus ſeipſum diuiſo cōgregat xp̄s. Ipſiꝰ autē ſpūs blaſphemia illa q̄ſit vt corde īpenitēti huic tāto dei dono vſqꝫ in finē vite iſtireſiſtat̉: nō remittet̉. Nā et ſi quiſqͣꝫ ita ſit cōtrariꝰ veritativt deo loquēti non ꝓphetis ſed vnico filio: cū ꝓpter nos eūvt nobis in eo loq̄ret̉ filiū hoīs eſſe voluit reluctet̉: remittet̉ei: cū penitēdo cōuerſus fuerit ad dei benignitatē: qͥ cū mor Etē impij nollet quātuꝫ vt reuertat̉ et viuat: dedit eccleſie ſue xſpm̄ ſctm̄: vt cuicūqꝫ in eo pctā dimitteret: dimitterentur eiQui vero huic dono extiterit inimicꝰ: vt nō illud ꝑ penitentiam petat: ſed ei ꝑ īpenitētiā ꝯtradicat: fit irremiſſibile: nōquodcūqꝫ pctm̄ ſed cōtēpta vel oppugnata ipſa remiſſio peccatorū: atqꝫ ita dicit̉ verbū cōtra ſpm̄ ſctm̄ cū ex diſperſionē j.ad cōgregationē nunqͣꝫ venit̉: q̄ ad remittenda pctā accepitſpm̄ſctm̄. Ad quā congregationē etiā ſi ꝑ malū clericū ſed tn̄catholicū miniſtrū reprobū ⁊ fictū aliqͥs acceſſerit corde nōficto: in ipſo ſanctoſpū remiſſionē accepit pctōꝝ: qui ſpūs in j.ſctā eccleſia etiā iſto tēpore quo velutarea cū palea triturat̉ riſic operat̉ vt nulliꝰ verā ꝯfeſſionē aſpernet̉: nulliꝰ ſimulatione fallat̉: atqꝫ ita reprobos fugiat vt etiā ꝑ eoꝝ miniſteriumprobos colligat. Unū ergo ſuffugiū eſt: ne ſit irremiſſibilisblaſphemia cor īpenitēs caueat̉: nec aliter penitētia ꝓdeſſecredat̉: niſi vt teneat̉ eccleſia vbi remiſſio pctōꝝ dat̉: et ſocietas ſpūs in pacis vinculo cuſtodit̉. Ut potui difficillimā q̄ſtionē: ſi tn̄ aliquatenꝰ potui (dn̄o miſerāte atqꝫ adiuuātetractaui: quicqͥd tn̄ in eiꝰ difficultate apprehēdere nō potuinō imputat̉ ipſi ꝟitati q̄ ſalubriter pios etiā cū occultat̉ exerceat: ſed infirmitati mee q̄ vel intelligēda ꝯſpicere / vel intellecta explicare nō potui. De his autē q̄ forte potuimꝰ ⁊ cogitādo īueſtigare/ et dicēdo expedire: illi ſunt agēde gratiea quo queſiuimꝰ: a quo petiuimus: ad quē pulſauimꝰ: vt haberemus vnde et nos meditando aleremur: et vobis loquēdo miniſtraremus.¶ De eo qd̓ ſcriptū eſt in euāgelio ẜm eūdē. Autfacite arborē bonā ⁊ fructū eiꝰ bonū ⁊ cetera: vbietiā multa interſerit de bonitate ꝯſcientie quamlargiſſime declarat. Sermo. xij.Mmonuit nos dn̄s nr̄ ieſus xp̄s vt bone arboresAA Mſimꝰ: ⁊ fructus bonos habere poſſimꝰ. Ait enim.¶ Aut facite arborē bonā ⁊ fructū eiꝰ bonū: aut fa L¶ acite arborē malā et fructū eiꝰ malū. De fructu enīarbor cognoſcit̉ Ubi ait. Facite arborē bonā: et fructū eiꝰbonū: hoc itaqꝫ nō eſt āmonitio ſed p̄ceptū ſalubre: cui obedientia neceſſaria eſt. Ꝙ autē dicit. Facite arborē malā etfructū eiꝰ malū: nō p̄ceptū eſt vt facias: ſed āmonitione fa-

f iij

Ioh̓. xiiii

MatLuce. xxij.

Marci. iij.

Luico. xx

Mat. xx

Ioh̓. viij.

Actuū. iiii

Luce. xij.

R

Mat. xij.

Ezech̓.xxxiij

.j. q. j. ita fit.

Mat. xij.

i q. j. ſpirirituſſctūs.