In euāgelio ſcd̓m ꝯarrheū. Ser. N. Fo. xxxv

nō habes iuſticiā: ideo nō vis erogare pecuniā? Magis eroga pecuniam vt habeas iuſticiam. A quo enim habebis iuſticiam: niſi a deo fonte iuſticie? Ergo ſi vis habere iuſticiam eſto mendicus dei: qui te paulo ante ex euangelio vt peteres: quereres: pulſares: monebat. Mendicum ſuum ſciebat: et ecce pater familias ⁊ magnus diues: diuitiarū ſcilicꝫij. ſpiritaliū et eternarū hortat̉ et dicit tibi. Pete: quere: pulſa.Qui petit accipit: querēs inueniet: pulſanti aperietur. Hortatur vt petas: negabit qd̓ petis? Attende a ꝯtrario ſimilitudinē vel cōparationē: ſicut de illo diuite iniquo hortantem.ij. nos ad orationē: qn̄ ait dn̄s. Erat quidā iudex ī ciuitate: necdeū timebat: nec hoīem reuerebat̉. Quedam vidua interpellabat eū quotidie et dicebat. Uindica me. Nolebat ille petp̄s. Illa interpellare nō deſinebat: et fecit tedio qd̓ nolebatbeneficio. Sic em̄ a cōtrarionos admonuit vt petamus. Uenit inquit ad amicū ſuū cui hoſpes venerat: et cepit pulſare ⁊j.dicere. Hoſpes mihi venit: cōmoda mihi tres panes. Reſpōdit ille. Iā requieſco et mecū ſerui mei requieſcunt. Ille nonceſſat: aſtat: īſtat: pulſat: et tanqͣꝫ amicus ab amico mēdicat.Et quid ait: Dico vobis: qꝛ ſurgit: et non propter amicitiāeius: ſed propter improbitatē dat illi quantos voluerit. Nōpropter amicitiā: qꝛ amicus eius ſit: ſed propter improbitatē. Quid eſt propt̓ improbitatē? Quia pulſare nō deſtitit: qꝛet cū eſſet negatū nō ſe auertit. Ille qͥ nolebat dare quod petebat̉ fecit: qꝛ ille in petendo nō defecit. Quātomagis dabitdeus bonꝰ qͥ nos hortat̉ vt petamus: cui diſplicet ſi non petamus? Sed cum aliquādo tardius dat: cōmēdat dona nō negat. Diu deſiderata dulcius obtinent̉: cito aūt data vileſcūtPete: quere: inſta. Petendo et querendo creſcis vt capias.Seruat tibi deus quod non vultcitodare: vt et tu diſcasiij. magna magne deſiderare. Inde oportet ſemper orare: etnon deficere. Si ergo fratres mei mendicos ſuos nos fecitdeus: monendo nos et hortando ⁊ iubendo vt petamus: queramus: pulſemus. Attendamus ⁊ nos qͥ a nobis petunt. Petimus nos. Aquo petimꝰ? Quid petimꝰ; Aquo vel qͥ vel qͥdpetimus? Petimus a deo bono: petimus hoīes mali. Petimus aūt iuſticiā: vnde ſimus boni. Hoc ergo petimꝰ: quod īeternū habemus. Quo cū ſaturati fuerimꝰ: vlterius nō egēamus. Sed vt ſaturemur: eſuriamus ⁊ ſitiamus. Eſuriendo ⁊.y. ſitiendo petamus: queramus: pulſemus. Beati em̄ qͥ eſuriūtet ſitiunt iuſticiā. Quarebtī? Eſuriunt et ſitiunt et btī ſunt:Aliquando egeſtas beata eſt. Non inde beati ſunt: qꝛ eſuriūtet ſitiūt: ſed qꝛ ip̄i ſaturabunt̉. Ibi erit btītudo in ſaturitate:nō in fame. Sed precedat ſaturitatē fames: ne faſtidiū nō pueniat ad panes. Ergo diximꝰ a quo petamꝰ: qͥ petamꝰ: qͥdpetamus. Sed petit̉ et a nobis. Mendici em̄ dei ſumus. Utagnoſcat ille mendicos ſuos: agnoſcamus nos noſtros Sedet ibi etiā cogitemus quando petitur a nobis: qui petunt a dbus petunt: quid petunt. Qui petūt? Homīes. A quibus petunt? Ab homībus. Qui petūt? Mortales. A quibꝰ petunt?A mortalibus. Qui petunt? Fragiles. A quibꝰ petūt? A fragilibus. Qui petūt? Miſeri. Aquibꝰ petunt? Amiſerꝭ. Exceptaſubſtantia facultatū: tales ſunt qui petūt: quales ſunt a dbus petūt. Quā frontē habes petēdo ad dn̄m tuū: qͥ nō agnoſcis parētuū? Non ſum inquit talis: abſit a me vt talis ſimInflatus obſericatus iſta loquitur de pannoſo. Sed ego nudos interrogo. Non interrogo in veſtibus: quales ſitis: ſedquales nati fueritis. Ambonudi: ambo infirmi: ambo miſeram vitam inchoantes: ideo ambo plorātes. Ecce recole diues primordia tua: vide vtrū huc aliqͥd attuleris. Iā veniſtiet tanta inueniſti. Dic ergo rogo te quid attuliſti? Dic qͥd attuleris? aut ſi dicere erubeſcis: apl̓maudi Nihil intulimusin hunc mundū. Nihil inquit intulimꝰ in hūc mūdum. Sedforte qꝛ nihil attuliſti: et hīc multa inueniſti: aliqͥd hinc tecūablaturus es? Et hoc fortaſſe amore diuitiarū trepidas cōvj fiteri. Audiri et hoc: et hoc apl̓s dicat: qͥ te nō palpat. Nihil ītulimus in hunc mundū: vtiqꝫ quādo nati ſumꝰ. Sed nec auferre aliquid poſſumꝰ: vtiqꝫ quādo de mundo eximꝰ. Nihilattuliſti: nihil hinc auferes: qͥd te inflas cōtra pauperē? Qn̄naſcuntur infantes: recedant de medioparentes: ſerui: clientes: recedant de medio turbe obſequentes: et agnoſcant̉ pueri diuites flentes. Pariant ſimul diues et pauper: pariāt ſimulmulier diues et mulier pauper: nō attendant quod pariunt: diſcedant paululum: redeant et cognoſcāt. Ecce diues

ttheū. Ser. v. Fo. xxxvij.nihil intuliſti in hunc mundū: ſed nec auferre hīc aliquid potes. Quod dixi denatis: hoc dico de mortuis. Certe qn̄ caſualiquo vetera ſepulchra franguntur: oſſa diuitis agnoſcāturErgo diues audi apl̓m: Nihil intulimus in hunc mundumAgnoſce verum eſt. Sed nec auferre aliqͥd poſſumus. Agnoſce: et hoc verum eſt. Quid ergoſequit̉? Uictū et tegumentū vhabentes: his contenti ſimus. Nam qui volunt diuites fieriincidūt intentationē ⁊ deſideria multa etnoxia: q̄ mergunthominem in interitum et perditionem. Radix eſt em̄ omniūmalorum auaricia: quam quidam ſequentes: a fide perrauerunt. Attende quid dimiſerunt. Doles ꝙ hoc dimiſerunt: vide quo ſe inſeruerunt doloribꝰ multis. Sed qui? Qui voluntdiuites fieri. Aliud eſt eſſe diuitē: aliud velle diuitē fieri. Diues eſt qͥ a diuitibꝰ natus eſt: non qui voluit. Diues eſt: quiamulti hereditates dimiſerunt. Uideo facultates: nō interrogo voluptates. Hic cupiditas accuſatur: non aurū: non argētum: non diuitie: ſed cupiditas. Nam qui volunt diuītes fieri: vel qui non curant: vel qui non ardent cupiditatibus: nonauaricie facibꝰ accēdunt̉: ſed diuites ſunt. Audiāt apl̓m: hodielectū eſt Precipe diuitibus huiꝰ mūdi. Precipe. QuidPrecipe an̄ oīa nōſuperbeſaꝑe. Nihil eſt enī qd̓ ſic generēt jͣ.diuitie: qͦmō ſuꝑbiā. Omne pomū: oē granū: omne frumētūomne lignū habet vermem ſuum. Et alius eſt vermis mali:alius piri aliꝰ fabe alius tritici. Uermis diuitiarum ſuperbia. Ergo precipe diuitibus huius mundi: nō ſuperbe ſapere. Excluſit vitium: non ſuperbefacere. Doceat vſum de eoquod ſequit̉. Neqꝫ ſperare in incerto diuitiarū. Qui non ſperant in incerto diuitiarū: nō ſuꝑbe ſapiunt Qui altū ſapiunttimeāt. Si timēt: non ſapiunt. Ꝙͣ multi heri diuites: hodiepauperes. Ꝙ multi dormiūt diuites: et venientibus latrōibus et cuncta auferentibꝰ euigilant pauperes. Ergo nō ſperare in incerto diuitiarum: ſed in deo viuoqui preſtat nobisomīa abundanter ad fruendū eterna: ad vtendū temporaliaTēporaliatanqͣꝫ viatoribus: eternatanqͣꝫ habitatoribꝰ. Teporalia: vnde bona faciamꝰ: eterna vn̄ boni efficiamur. Ergo hoc faciant diuites: nō ſuꝑbe ſapiant: neqꝫ ſperent in īcerto diuitiarū: ſed in deo viuo qͥ preſtat nobis omīa abundanad fruendū. Hoc faciant. Ex eo aūt quod habent quid faciant? Audi quid. Diuites ſint in operibus bonis: facile tribu vant. Facile: habent em̄ vnde. Quare non faciunt? Paupertas: difficultas eſt. Facile tribuant: habent vnde. Cōmunicent: id eſt pares ſuos mortales agnoſcant. Cōmunicent theſauriſent ſibi fundamentum bonum in futurum. Non enimquia dico inquit facile tribuant: cōmunicēt: expoliare illosvolo: nudare illos volo: inanes relinquere volo. Doceo lucrūcum oſtendo: theſaurizent ſibi. Non enim volo vt pauperesremaneant. Theſaurizant ſibi. Non vt perdant dico: ſꝫ quomigrent oſtendo. Theſaurizent ſibi fundamentum bonumin futurum: vt apprehēdant veram vitam. Hec ergo falſa vtta eſt: apprehendant veram vitam. Uanitas enim vanitatū Eet omnia vanitas. Que abundantia tanta hominis in omnilabore ſuo: quo ipſe laborat ſub ſole? Apprehendēda ergo vera vita: migrande ſunt facultates noſtre ad locum vere vite:vt hoc ibi inueniamus quod hic damꝰ. Mutat illa: qui mutat et nos. Date ergo pauperibus fratres mei. Uictum et te j.gumentum habentes his contenti ſimus. Nihil diues habde diuitijs ſuis: niſi quod ab illo poſtulat pauper: victum ⁊tegumentum. Hinc tu quid plus habes ex omnibus que habes? Accepiſti victum: accepiſti neceſſarium tegumentumNeceſſarium dico: non inane: non ſuperfluuꝫ. Quid plus dediuitijs tuis capis? Dic mihi? Certe omnia tua ſuꝑflua erūtQue ſunt tua ſuperflua: ſint pauperibus neceſſaria. Sꝫ egoinqͥt precioſas epulas accipio: precioſis cibis veſcor. Pauper quid? Uilibus cibis veſcitur pauper: ego inquit precioſis. Interrogo vos quando fueritis amboſatiati: precioſuscibus adte intrat: quid ſit cum intrauerit? Nonne ſi peculiaria in ventre haberemus: de omībus cibis precioſis erubeſceremus: quibus ſaturatus es? Eſurit pauper: eſurit diuesSaturari querit pauper: ſaturari querit diues. Saturaturpauper de vilibus cibis: ſaturatur diues de precioſis cibis. Saturitas equalis eſt: poſſeſſio vna eſt: quo ambo volunt peruenire. Sed ille per compendium: ille circuit. Sedmelius inquit mihi ſapiunt apparata precioſa. Uix faſti­ xidioſus ſatiaris Neſcis quomōſapit: qd̓ fames accendit. Ne ce

Lu. xviii.

Mat. vi.

ij. Tim̄. v.

Matth̓.

Lu .xvjii

Luce. xj

C

vbi ſupra-

i. Tim̄. vj.

Ecc̄s. j.

vbi sͣ.

Lj. Tim̄. vj.

TA

xlj. diſ. noncogantur.

E