Id frēs ī heremo. Sermo. lxxiij. et. lxxiiij. Fo.

deſuper: quid ait apoſtolus? Mortui enim eſtis et vita ve-ſtra abſcondita eſt cū xp̄o in deo. Ecce vbi eſt radix noſtra.Qn̄ appareat honor noſter tanqͣꝫ in folijs ⁊ fructibꝰ: ſequit̉ ⁊dicit. Cū xp̄s apparuerit vita veſtra tūc ⁊ vos apparebitiscū illo ī gl̓ia. Et erit mane. Nam mō nō mane. Tumeant mōſuꝑbi aūt diuites huiꝰ ſeculi. Impij bonis inſultent: infideles fidelibꝰ: et dicāt: quid vobis ꝓdeſt qꝛ creditis? Reſpondeāt fideles ⁊ dicāt: ſi vere fideles ſunt: Nox eſt nōdū videt̉qd̓ tenemꝰ: nō quieſcāt manus bonis operibꝰ laborare. Un̄alibi d̓r. In die tribulationis mee deū queſiui manibꝰ meisnocte corā eo ⁊ nō ſuꝫ deceptꝰ. Apparebit labor noſter mane⁊ erit fructus mane: vt illi o mō laborāt: poſtea dominent̉: etilli qͥ mō ſeiactant ⁊ ſuꝑbi ſunt: poſtea ſubijciantur. Quid enīiij. ſequit̉. Sicut oues in inferno poſiti ſunt: mors paſtoꝝ ē eis.⁊ dn̄abuntur eis recti mane. Puto iā planū eſſe illud verbū:qꝛ p̄locuti ſumus: dominabunt̉ eis recti mane. Expecta mane: deſidera mane: ne putes qꝛ nox habet vitā ⁊ mane non hꝫvitā. Ergo qͥ dormit viuit: ⁊ qͥ ſurgit nō viuit? Nonne qͥ dormit: morte mortuus ē? Et qui ſunt qui dormiūt? Quos excitat apoſtolus paulꝰ. Si tn̄ velint euigilare. Quibuſdā enimv. dicit. Surge qͥ dormis ⁊ exurge a mortuis et illuminabit texp̄s. Qui ergo illumināt̉ a xp̄o iam vigilāt: ſꝫ nōdum apparet fructus vigiliaꝝ. Mane apparebit: id ē cū ſeculi huiꝰ incertatrāſierint. Ipſa eſt enī nox: nō titubet: videt̉ enī qͣſi tenebre: Facit aliqͥs male viuit: floret: terret: honorat̉: facit autem aliqͥs bn̄ reprehēdit̉: blaſphemat̉: accuſatur: laborat: terretur qͣſi tenebre ſunt. In radice aūt vigor fructus opulētia:vita nondū eſt inramis. Sed radix nō aruit: ſimilis ē quidēareſcēti: ſꝫ tp̄s venit: veſtitur honore ſuo: fecūdat̉ fructibusſuis. Tūc illi de qͥbus dictū ē vt nō eos zelemꝰ: qͥd enī addetillis pſalmꝰ? Qm̄ ſicut fenū cito areſcēt: ⁊ ſicut olera prati cito cadēt: cū viderint ad dexterā maieſtatis iuſtos: qͥbus laborantibꝰ inſultabant ſtare: ⁊ dicēt inter ſe penitētiā agētesHi ſunt quos aliqn̄ in riſum habuimꝰ ⁊ ī ſimilitudinē improperij. Sed tūc iā penitētiā infructuoſam agūt. Dicentes enīnos inſenſati vitā illoꝝ eſtimabamus inſaniā. Quia cū ceperit qͥs deo viuere: mūdū ꝯtēnere: iniurias nolle vlciſci: nollehic diuitias: non hic querere felicitatē terrenā: oīa ꝯtēnere:deū ſolū cogitare: viam xp̄i nō deſerere: nō ſolū ei a paganisd̓r inſanit: ſꝫ quod magis dolēdū eſt: qꝛ ⁊ intꝰ multi dormiūt⁊ euigilare nolūt: a ſuis xp̄ianis audiūt. Quid patimini fratres mei. Nomine inuenti ẜm viam xp̄i: qͥ dicit: qͥd pateris:putamus qd̓ dicit. Horremꝰ iudeos: qͥ dixerūt dn̄o ieſu xp̄oij. Demoniū habes. Et qn̄ audimꝰ recitari euāgeliū: tundimꝰpectora dicētes: ſceleratā rē dixerunt iudei xp̄o. Demoniuꝫhabes. Age tu xp̄iane qn̄ videris de corde hoīs expulſū diabolū ⁊ inhabitare in eo xp̄m: ne dicas qͥd pateris. Dictuꝫ eſtquidē ⁊ de ip̄o dn̄o qd̓ inſaniret: qn̄ loquebat̉ verba q̄ illi nōcapiebant. Et tn̄ aliqui euigilabāt a ſomno dicētes. Nō ſuntiſta ꝟba demoniū habētis. Sic et mō fratres mei qͣꝫdiu iſtaverba audiūt ⁊ gētes ⁊ qͥ habitant orbē ⁊ terrigene filij hoīꝫdiues ⁊ pauꝑ: id eſt ⁊ qͥ ꝑtinet ad adā ⁊ qͥ ꝑtinet ad xp̄m. Alijdicūt demoniū habes. Alij dicūt. Nō ſūt iſta ꝟba demoniūhabētis. Alij enī viāſeculi ⁊ iſta ad tp̄s audiūt. Alij ſtuſtraaudiūt: ſꝫ faciūt qd̓ dictū eſt. Auribus percipite qͥ habitatisorbē. Et cū agunt iſta: incertus ē fructꝰ. Sed qͥ male agunt ⁊viā ſeculi eligūt: mors paſtor ē eis. Qui auteꝫ eligūt viā dn̄ivita paſtor eſt eis. Ueniet ip̄a vita iudicatura ⁊ damnaturaxv. (cū paſtore ſuo) eos qͥbus dicitur. Ite in ignē eternū: qͥ preparatus eſt di abolo ⁊ angelis eius. Illis autē quibus inſultatū eſt ⁊ qͥ irriſi ſunt qꝛ credebāt: audient ab ipſa vita quemhabēt paſtoreꝫ. Uenite bn̄dicti patris mei: percipite regnūqd̓ vobis paratū eſt ab origine mūdi. Dn̄abunt̉ eis recti mane. Nemo dicat qꝛ ſum xp̄ianus: qͣre non imperē iniqͥs. Nolifeſtinare: dn̄aberis: ſꝫ mane: qꝛ auxiliū illoꝝ veteraſcet in inferno a gl̓ia eoꝝ: auxiliū de pecunia: auxiliū de amicis: auxiliū de ꝟtute ſua. Sed cū mortuꝰ hō fuerit: ī illa die peribūtoēs cogitatiōes eiꝰ. Quantam viſus eſt gloriā habere interhomines cum viueret: tantam vetuſtatē et corruptionē ſuꝑpliciorum habebit in inferno.¶ De illo qui iram diu in pectore retinet et nonvulthumiliari. Sermo. Lxxiii

no. ſrrui. et. lxxiiij. Fo. xxx.Onis homo qui vult de inimico ſuo vindicari ꝓuocat ī ſe vindictā dei. Sed hoc facite fratres qd̓Idicit apoſtolus. Nulli malum ꝓ malo reddentes IUtHoc eſt enī vinci de bono malū. Qn̄ enī vindicarivis ſine dubio vincere vis: vide nedū vis hoīeꝫ vincere: abira vincaris. Quia leſit: vis ⁊ tu ledere: qꝛ nocuit: vis ⁊ tu nocere: ⁊ vttu vincas amplius magis qͣꝫ ille nocuit: quō vincismalū ī malo? Non hoc dixit apoſtolꝰ: nō hoc audiſtis. Egonolo vinci a malo audiſtis? Et forſitan reſpōdebis. Hoc etego volo. Sed nemo me vincit. Dixit enī apoſtolꝰ. Uince ībono malū. Hoc eſt enī: vt qͥ te leſit ſua iracudia: tu illū vincetua patiētia. Qui te leſit ſua auaricia: vīce illū tua mīa. Ecce qͥ te ſua auaricia expoliauit: ecce eget: ecce eſurit: ecce ſitit: ecce mendicat: inimicus tuꝰ eſt. Sꝫ ſi eſurit ciba illū: ſititᵐpotū da illi. Hoc enī faciēs: carbones ignis congeres ſuꝑ caput eius. Si hoc cogitas: quaſi ad maliciā nos hortatus eſt:tanqͣꝫ dixerit vt plus ei noceas vt carbones cōgeras ſuꝑ caput eius. Si hoc cogitas ī malo: vis vincere malū: et ipſamelemoſynā vt facias: amore vindicte vis facere. Sꝫ dico qͥdē carbones ignis congeres ſuꝑ caput eius? Carbones ignisſunt illi qͥbus vritur vt peniteat illū cōtra te inimicitias habuiſſe. Homo es: hō eſt: ledere voluit: ledere vis. Ecce duomali eſtis. Quomō ergo dicis ⁊ ego odiomalū qͥ auges numerū maloꝝ? Uis vincere inimicūtuū: attende intrinſecostuos ne ibi habeas qd̓ vincere debeas. Et dū iſta cōſideraueris dicis tibi. Homo ē qͥd me leſit? Rogem ꝓ illo dn̄m vtpeniteat eū. Et ſi leſit ex malo factus fuerit bonus. Nec defendi ante dn̄m ſerui inuerecūda feſtinatione properemus:vt cū dies ille vīdicte aduenerit nō cū īpijs ⁊ pctōribꝰ puniamur: ſꝫ cū iuſtis ⁊ deūtimētibꝰ honoremur in ſcl̓a ſcl̓oꝝ. am̄.¶ De futura vita diligēt̓ cogitāda. Ser. lxxiiii.Ratres chariſſimi qd̓ audiuimꝰ dici. Ut ſurſum¶ EVcor habeamus: ſpe ſit vt de illa futura vita cogit.Imus. Hic ſic agamꝰ vt illic ſēꝑ viuamꝰ. Ecce enīqͣꝫta dignatio dn̄i noſtri qͥ fecit nos: ip̄e deſcenditad nos. Si ergo deſcēdit ad nos: leuauit nos: iā in corꝑeſuoleuauit nos. Caput noſtrū ibi ē: ſequant̉ ⁊ membra. Ille eſt īcelo: nos ī terra quaſi longe ſit a nobis. Si interroges longecharitatē interroga ⁊ nobiſcū eſt. Si enī ille nō eſſet nobiſcūnon clamaret de celo ſaulo ꝑſequēti. Nō ipſum: ſꝫ ſeruos eiꝰ:Et vt familiarius dicā: mēbra eius. Saule ſaule qͥd me ꝑſe­ 7queris? Ecce ego hic ſū ī celo ⁊ īterra ꝑſequeris me. Quaredixit Me: qꝛ qͣſi de mēbris ſuis dicebat. Nonne ſi aliqͥs calcet plantā tuā: nō clamat lingua tua? Ille ergo ꝑ quē factuꝫ ēcelū ⁊ terra: ꝓpter eū quē fecit de terra: ſine terra deſcēdit interrā: ⁊ ī celo leuauitterrā: id ē carnē quā ꝓpter nos dignatē aſſumere. Deus factus ē hō: vt hō poſſit eē qd̓ deꝰ ē: nam q̄ꝓmiſit dabit nobis. Securi enī ſumus qꝛ cautionē nobis fecit: quā cautionē euāgeliū ſcripſit: ⁊ iō reddidit nobis. Quidputatis fratres nō eū nobis redditurū vitā ſuā qͥ ꝓ nobis dedit mortē ſuā: humilitatē: iniurias: ꝯtumelias: paſſionem interra ſuſcepit ꝓ nobis. Ergo regnū: felicitatē: eternitatē nōdabit nobis qͥ ꝓpter nos malaꝑtulit? Ergo bona ſua nobisnegabit? Ad hac ſpē frēs qꝛ ꝓmiſſor verax ē ſecuri ambulemus. Sꝫ ſic viuamꝰ vt ſemꝑ viuamꝰ: vt cū an̄ ip̄m venerimꝰbona frōte dicamꝰ. Redde qd̓ ꝓmiſiſti: quia fecimus quodiuſſiſti: ⁊ viuere cū illo valeamꝰ in ſecula ſeculorum. Amen.¶ De diuite. Sermo. Lxxv. In quo diuitiasnos debere aſpernari exemplo demōſtrat.Udite itaqꝫ qͥ eſtis ī ppl̓o: ⁊ ſtulti aliqn̄ ſapite. Ac¶ cedite ad ſepulturā mortuoꝝ ⁊ videte exēpla viguētiū. Iacēt oſſa ⁊ perit caro: ⁊ tn̄ cauſa eiꝰ ſeruat̉y X. liniudicio xp̄i. Fuit ⁊ ip̄e ſimilis nobis viuens invanitatē: repletꝰ diuitijs multis: multiplicauit agros: plantauit vineas: implēs horrea ī thecis multis: letatꝰ ē ī abūdātia ſua: ⁊ ecce ſubito ablata ſūt ab oculis eiꝰ Plaudebat̉ ſibiꝑ ſcemata multa: p̄cioſis veſtibꝰ erat indutꝰ: pōpas et luxurias ſibi adhibēs: epulaꝝ diuitias exercebat: ſaltationes etiocus ī ebrietatibꝰ exhibebat: prandia ſua cū cena miſcebat⁊ leticie ſue vix dabat finē. Et ecce ablata ſunt oīa ab oculiseius. Ubi ergo abierūt illa oīa? Ubi pōpa: vbi ſcemata: vbiexquiſita cōuiuia: Ubi nā ſūt illi qͥ eū inforolongiꝰ ab hoībus ꝯſpiciebāt? Ubi ornatꝰ domoꝝ ⁊ veſtis p̄cioſe luxuria-

psͣ. lxxvi.

psͣ xlviii

Ephe. v.

Sap̄. v.

Ioh̓. vii

Col̓. iij.

Ioh̓. x.

Mat. xxv

s. xlviii

D

Rom̄. x.j.

Rom̄. x.j.

Actuū. ix.

Rom̄. xij.

Z

B

A