Ad fratres in heremo.Ser. lxv. Fo. xxxj.
xij. tes. Eſuriētes paſcite: ſitientibus potū porrigite: hoſpiteset peregrinos precipue pauperes ſuſcipite: humanitatemquā poteſtis illis impendite: pedes illorum lauate: veſtitenudos: in tribulatione poſitis ſubuenite. Conſolamini dolentes: infirmos viſitate: mortuos ſepelite: in carcere poſitos reqͥrite: et de bonis veſtris qͣꝫtum facultas vobis a dn̄ocōceſſaſuppetit: ſubuenite ac eis miniſtrate. Uiduas et orphanos in tribulatione poſitos adiuuate: pauperes et oppreſſos a prauis hoībus vel iniquo iudicio (inquātū vobispoſſibile eſt) adiuuate/ ſeu adiutoriū p̄ſtate: iudiciū rectuꝫac iuſtitiā ſeruate: miſericordiā in oībus facite: pacē in vobiſmetipſibhabete: et eos qͥ diſcordes ſunt ad viā cōcordiereuocate. Symbolū et orationē dn̄icā tenete: filios et filiasveſtras docete vt et ipſi teneāt. Filios quos in baptiſmo recepiſtis in fide erudite: et ſcitōte vos ꝓ eis apud deū fideifideiuſſores exiſtere. Et ideoſemꝑ docete: indeſinēter caſtin. ij. gate ⁊ corripite illos. Oēs ꝟo ſubiectos veſtros (vt tenemini) admonēte vt ſobrie/ caſte/ pie/ ⁊ iuſte viuāt in hoc ſeculoUeritatē corde etore dicite: caſtitatē et cōtinētiā ſeruate: ſobrietatē et parcitatē cibi ⁊ potꝰ habete: ieiuniū ſeruate. Seſ. v. niores honorate: iuniores in xp̄i amore diligite: patientesvj. eſtote ad oēs: benefacite his qͥ oderūt vos. Charitas et gaudiū: patientia/ benignitas/ bonitas/ ſpes/ fides/ modeſtia/māſuetudo/ cōtinentia/ caſtitas / et dilectio ſint in corde veſtro iugiter. Et hec in cogitationibꝰ ſctīs et eloquijs ac operibus pijs cōſeruate. Humilitatē an̄ oīa cuſtodite et tenēte.Spem veſtrā totā in dn̄o ponite. Bonū cū aliqd̓ in vobis inueneritis: nō vobis ad laudē veſtrā inanē: ſed deo ad ſui gloriam qͥ hoc vobis dedit aſcribite. Malū vero qd̓ in vobis videritis: nō dei cauſa ſed veſtra culpa ⁊ negligētijs veſtris hͦfactū foreſciatis. Diē iudicij timete: gehennā expaueſcite:vitā eternā deſiderate: cogitationes ⁊ opera ſimul / ⁊ verbadie noctuqꝫ in bonū cuſtodite. Trāſitū veſtrū de hoc mūdoqui ſemꝑ appropīquat om̄i die ſperate. Precepta dei adimliij plete: ⁊ in eiꝰ miẜicordia nūqͣꝫ deſperate. Qd̓ ſibi qͥs fieri nōvjvult: alij nō faciat. Et ꝓut vultis vt faciant vobis hoīes bona: ⁊ vos facite illis ſil̓iter. Charitatē aūt q̄ eſt dilectio dei ⁊ꝓximi in oībus/ ⁊ an̄ oīa ſeruate. Nemo ſe circūueniat fratres: qꝛ omīs hō qͥ poſt baptiſmū mortalia crimina cōmiſit:ſeu homicidiū: adulteriū: fornicationē: furtum: falſum teſtimoniū: ꝑiuriū: et his ſimilia pctā mortalia ꝑpetratꝰ fuerit:ſi penitētiā verā nō egerit: elemoſinā iuſtā nō fecerit: ⁊ in bonis operibꝰ nō ꝑmāſerit: nūqͣꝫ in regnū celoruꝫ intrabit/ necpoſſidebit gloriā eternā: ſed cū luctu in īfernū deſcēdet. Nāqui talia agūt: regnū dei nō poſſidebūt. Proinde ſcriptū ē.Nequaqͣꝫ deꝰ delinquētibꝰ parcet: qm̄ pctōr aūt flagellū tēporale habebit: aut purgationē in hoc ſeculo faciet: aut puniēdus relinquit̉ eterno iudicio: aut ꝙ male admiſerit puniendū: punit in hoc ſeculo. Ac ꝓinde eſt ꝙ delinquētibꝰ nonparcet deꝰ. Et alibi ſcriptū eſt. Nulla pctā deꝰ ꝑmittet inulta: hoc eſt ſine vindicta: qꝛ certe aut nos hic vindicabimuspctā veſtra ꝑ penitentiā: aut illa vindicabit deꝰ ꝑ ſeueritatēiudicij et iuſtitiā. Et illud ſcitote certiſſime ⁊ firmiter credite: ꝙ oīs hō qͣꝫuis ſeu qͣꝫtūcunqꝫ criminoſus fuerit ſeu pctōrextiterit: ſi verā penitētiā egerit: ac iuſtas elemoſinas fecerit: et in bona deuotione cū operibꝰ iuſtis ꝑmāſerit: morteꝫeternā nō guſtabit: nec vnqͣꝫ in infernū deſcēdet: ſed ab angelis ſanctis poſt vitā pn̄tem in celū leuabit̉ / et gloriā poſſidebit eternā. Un̄ deꝰ dixit. Non iudicabit̉ hō bis in idipſum..j. Et apl̓s ait. Si hic iudicaremus nos nequaqͣꝫ a dn̄o iudicaremur. Hoc eſt ꝙ illi qͥ in hac vita preſenti ꝑ verā penitētiaꝫiudicāt: in iudicio extremo de his nō iudicabūtur: qꝛ ſic eorū iudiciū in hac vita terminat̉. Un̄ et alibi ſcriptuꝫ eſt: ꝙ ſinos ꝑfecte penitentiā egerimꝰ nō ſolū deꝰ culpas noſtras remittit: ſed poſt culpas etiā premia ꝓmittit. Ideoqꝫ fratreschariſſimi: vitā noſtrā in vita pn̄ti emēdare feſtinemꝰ: ⁊ qͥcquid mali cōtra p̄cepta dei fecimꝰ defleamꝰ: et vlteriꝰ peccare ceſſemꝰ: ac in volūtate bona: cogitatione recta: et ꝟbisac operibꝰ ſanctis nos cōſeruemꝰ: auxiliante et gubernantedn̄o noſtro ieſu chriſto: qui viuit et regnat deus in ſecula ſeculorum. Amen.¶ De exhortatione ad generalem hominum inſtructionem pro deſiderio vite celeſtis ⁊ contem-
Ser. lxv. Fo. xxxjptu preſentis.Sermo. lxv.Ratres chariſſimi: vnuſquiſqꝫ peccata ſua emendare debet inquātū preualet deo auxiliāte. Oīsenī homo chriſtianꝰ deſiderare debet patrē celeſtem et deū patrē om̄ipotētem qͥ in celis habitat:vt dicere mereat̉. Pater noſter qͥ es in celis. Ibi videlicet Avbi eſt pater de celis: vbi eſt patria nr̄a celeſtis: illuc deſiderare debemꝰ vt ꝑueniamꝰ. Ibi ꝑuenireſperemꝰ vt ⁊ illic ꝑmaneamꝰ. Iſta nāqꝫ vita nō celeſtis ſed terrena: nō patria ſꝫexiliū: nec ꝑpetua ſed trāſitoria: qꝛ quotidie ad finē ꝓna. Illa vero patria celeſtis in qͣ deꝰ cū ſctīs angelis ⁊ electis ſuishabitat. finē nō habet. Uere igit̉ ſtultꝰ eſt qͥ ad talē patremtalēqꝫ patriā / ac talē celeſtiū ciuiū ſocietatē ꝑuenire nō deſiderat. Quis eſt ille qͥ in captiuitatē ductꝰ vltra ad patriā redire nollet? Quis in carcere tenebroſo poſitꝰ amplius exirenollet et lucē videre? Quis vſqꝫ ad mortē famē ſuſtinēs ſi eimāducādi poſſibilitas affuerit nō māducaret? Quis ſitimpatiēs ſi facultas bibēdi exiſterit nō potaret? Nobis chariſimi mūdus iſte vere non patria ſed captiuitas babylonicaeſt: qꝛ multipliciter diuerſorū inimicoꝝ noſtroꝝ laqueis irretiti: mūdi videlicet carnis ⁊ generꝭ humani inimici: vitaetiā p̄ſens nō libertas ſed carcer pctōꝝ nobis eſt. De hac igitur captiuitate: de hoc tenebrarū carcere eripi laboremꝰ: etnō vt ſerui hūc cibū et potū vanitatis pn̄tis: anxiū ⁊ laborioſum appetamꝰ: ſed vt filij liberi celeſtē deſideremꝰ cibū etpotū: hūc videlicet qͥ plena ſatietas eſt ciuiū ſuꝑnorū. Prohoc cibo: ꝓ hac celeſti vita creatorē ⁊ gubernatorē noſtrumrogare debemꝰ ⁊ orare: vt in hac valle miſerie ſeu exilio preſenti nos cuſtodire et gubernare dignet̉ vt opitulāte illo adportū ſalutis ꝑuenire valeamꝰ. Mundus enī iſte ſil̓itudinēmaris habet. Mare fetet: ſil̓iter ⁊ mūdus. Ex hoc fetore auxiliāte deo extrahere nos debemꝰ. Oportet nāqꝫ cū humilitate maxima orare deū creatorē noſtrū/ ſanctoſqꝫ ſuos p̄cari: vt ex hac valle lachrymarū nos eruēs: ipſorū ciuiū ſupernorū cōſortes nos efficiat. Illuc enī ſūmo ſtudio properaredebemꝰ: vbi ſine īterruptione manere ſperamꝰ: vbi nullꝰ timor de morte: nulla dubitatio de hoſte. Ibi vita ſine fine: iuuētus ſine ſenectute: lux ſine tenebris: gaudiū ſine triſtitia:volūtas ſine moleſtia: requies ſine labore: claritas ſine nube. Hec autē vita horrēda eſt ⁊ laborioſa: fragilis ⁊ faſtidioſa: caduca ac miſera: deceptrix atqꝫ doloſa: ⁊ erūnis ac ſcādalis plena. In luctu naſcimur: in labore viuimꝰ: ⁊ in dolore morimur. Et qd̓ peius eſt ⁊ ſuꝑ oīa magis dolēdū: quidāpctīs ſuis exigētibꝰ nō cōfeſſi nec cōtriti: de hac vita migrātes: nō ſolū tēporali morte plectūtur: ſed in infernū deductimorte moriūtur ꝑpetua. Uitā etenī ſuā ſine om̄i pietate duxerūt: et ob hoc multa tormēta paſſuri nūqͣꝫ vitā cōſequētureternā. Dū enī tēpus habuerūt: vitā ſuā emēdare noluerūt.Plus gulā amātes qͣꝫ abſtinentiā ſectātes: plus luxuriā qͣꝫcaſtitatē: magis terreſtria qͣꝫ celeſtia: plus creaturā qͣꝫ creatorē diligētes. Abſtinētia ducit ad caſtitatē: caſtitas ꝑducitad gloriā: et fornicatio dimergit ad penā. Caſtitas ad celūſubleuat: et luxuria in infernū ꝓfundat. Caſtitas ſanctis angelis vnit: fornicatio autē demonibꝰ iūgit. Sobrietas cogitationes ſctās inſtituit: ebrietas ꝟo etiā ſi audit verba ſāctain corde nō ſuſcipit. Oportet ergo vnūquēqꝫ verū aīe ama1torem nō ſolū corpus nutriēdo diligere: ſed et aīam nutriendo nutrire. Uidemꝰ naturaliter ꝙ ſi corpus eſurit cibū queTrit: ſi ſitit potū appetit: ſi nudū eſt veſtimētū deſiderat. Requiem petit cū laborat: ſomnū querit dū dormire infeſtat: etſic de ceteris corporis neceſſitatibꝰ. Anima autē oībus hisindiget. Preceptū dn̄i panis eius eſt: or̄o ſancta potus: veſtis eiꝰ veritas et iuſtitia: requies: humilitas: et obediētia.In hoc etiā cōuiuio eterne ſocietatis multi ſunt vocati: pau Mci vero electi. Alij accipiunt fructū triceſimū: alij ſexageſi? Mamum: alij vero centeſimum. Oqͣꝫ beata eſt illa aīa cui dominus deus dignatus eſt concedere manſionem in eterna requie. Et qui hanc manſionem: regnū videlicet celeſte ingredi voluerit: non ſuperbus neqꝫ auarus: nō inuidus nec iracundus: non guloſus nec ebrioſus: non cupidus nec luxurioſus: non periurus: nō homīcida: non falſator neqꝫ adulter: etſic de ſingulis. Ꝙͣuis autem infinita mala perpetrauerit:de dei tamen miſericordia deſperare non debet: ſed ſpem
j. Theſ. v.Luce. vj.
j. Corī. ri
Rom̄. vii.
THꝯb̓. iij.Luce. vj.
Titum ii
Gal̓. v.
Lhbb. lijLuce. vj.
H
at. xx.Mat. xiij.
Mat. vj.
S
A
O
C