Ser. lxvj. lxvij. et. lxviijSancti Auguſtini

habere debet de dei miſericordia et fiduciam recuperandiſalutem: per vite ſue emēdationem et bonorum operum exercitationē. Uerba dei libēter audire: ad eccleſiā diligētercōuenire: ſacerdotibꝰ ſepiſſime cōfiteri: omnibꝰ hominibꝰcharitatē firmā tenere. Qui enī charitatē nō habuerit: in vitam eternā introire nō valebit. Paruo tempore hō viuit inhoc ſeculo. Dū igit̉ tēpus habemꝰ operemur bonū ad oēs: ⁊.vj. vias dn̄i p̄paremꝰ bonas. Ecce nūc tēpus acceptabile: eccenūc dies ſalutis. Salus hoīm xp̄s eſt. Si parētes noſtros ⁊amicos diligere debemꝰ: qͣꝫtomagis iſtū diligere tenemur:qui et nos ⁊ noſtros fecit et creauit parētes. Hūc amemꝰ qͥvniuerſe dn̄atur creature: ſcꝫ deū. Diligamꝰ ꝓximū ſicut etnos: qꝛ de terra ſicut ⁊ nos ꝓximi noſtri ſunt formati: vt perhoc vitā mereamur eternā: ipſo adiuuāte qͥ viuit ⁊ regnat ⁊cͣ.¶ De agenda penitentia. Sermo. lxvj.Ius et miſericors deꝰ fratres chariſſimi ad cōpūſctionē et penitētiā nos hortat̉ dicēs. Cōuertimi.ij.ni ad me in toto corde veſtro: in ieiunio/ ⁊ fletu/ ⁊¶8y¶ plāctu: qꝛ nolo mortē pctōris: ſed vt cōuertat̉ ⁊ viuat. Et iterū. Noli tardare (inqͥt ꝓpheta) cōuerti ad dn̄m.Cōuertimini ad me in toto corde vro .i. ad dn̄m deū veſtrū.Et ne differatis de die in diē. Et iterū. Cū conuerſus ingevmnūeris: ſaluꝰ eris. Cōuertimini igit̉ chariſſimi ad dn̄m deciiijum noſtrū tanqͣꝫ boni ſerui ad fidelē dn̄m. Humiliemꝰ nosin cōſpectu dei: ⁊ ploremꝰ ante deū qͥ fecit nos. Nō dedignemur in hoc ſeculo agere penitentiā/ ⁊ pctōꝝ noſtrorū p̄cariveniā: vt infernalē euadere poſſimꝰ penā / et ad eternā ꝑuenire letitiā. Emēdemꝰ ergo nos in ieiunijs et vigilijs ⁊ cen. l. teris operibꝰ pijs: ſciētes ꝙ cor cōtritū et humiliatū deꝰ nō.ix. ſpernit. Sic enī ait apl̓s. Caſtigo corpus meū ⁊ in ſeruitutēredigo. Si ꝓ carne nr̄a laboramus: laboremꝰ etiā ꝓ aīa nr̄aque dignior eſt. Si curaꝫ habemꝰ ꝓ ſatietate miſere carnisnoſtre quā poſt paucos annos vermes deuorabunt in ſepulcro: qͣꝫtomagis deſpicere nō debemꝰ aīam q̄ deo et angeliseiꝰ p̄ſentat̉ in celo. Cogitate fratres chariſſimi qꝛ abundantia pabuli luxuriā adminiſtrat: cū caro in tā copioſis delitiis ſatiat̉ et mēs tātis mulcet̉ diuitijs: in pinguedine carniūꝓuidet̉ eſca vermiū. Iterū rogo vos fratres: quotiēs iuxtaSſepulturā diuitis trāſitis vt diligēter inſpiciatis vbi ſint eorū diuitie vl̓ ornamēta: vbi gloria: vbi vanitas: vbi luxurievbi voluptas: vel vbi eorū ſunt ſpectacula. Cōſiderate diligēter et videte ⁊ agnoſcite: qꝛ nihil aliud in eis eſt niſi ciniset fetor et vermis. Ohō vide ſepulchra mortuorū: et dic tibi tuipſe: et loquēs tecū dicere potes. Ecce nūc ex illo miſero qͥ hic depoſitus fuit nihil aliud niſi oſſa et puluis euenit.Et vere hō ſi ipſa oſſa arida audire volueris: tibi p̄dicarepoterūt et dicere. Omiſer qͣꝫtum ꝓcupiditate huius ſeculidiſcurris: aut qͥd ſuꝑbie vel luxurie īfelicia colla ſubmittis:vt qͥd te applicaſti ad ſeruiēdū crudeliſſimis dn̄is: vitijs videlicet ⁊ criminibꝰ. Attēde ad me et intellige: cōſideramē ⁊vel ſic tibi horreat luxuria tua / vel auaricia tua. Hoc qd̓ tues ego fui: et qd̓ egoſum modo tū eris poſtea. Si in me ꝑmāſit vanitas: te nō ꝯſumat iniqͥtas: ſi me luxuria polluit: te exornet caſtitas: vide puluerē meū etrelinque deſideriū tuuꝫmalū etcͣ. Ideoqͣꝫtum poſſumꝰ auxiliāte deolaboremus vtaliorū vulnera nobis cōferāt medicamēta: ⁊ alioꝝ mors advitā nobis ꝓficiat: ⁊ hoc optime fieri pōt ſi plus erimꝰ ſolliciti ꝓ aīa qͣꝫ ꝓ corpore: vt cū caro nr̄a fuerit in ſepulchro poſita: aīa noſtra bonis operibꝰ in celos eleuet̉ ornata. O aīaſi nos deceperit aut pulchritudo aliene mulieris: aut cōcupiſcētia carnis q̄ eſt ruina aīe: ſcito ꝙ corpus ſimul cum aīapenas habebūt. Nā cū caro nr̄ a putreuerit in ſepulchro: aīanoſtra torquēda merget̉ in īferni baratro. Ecce quales predicationes oſſa et cineres mortuoꝝ qͦtidie ꝓclamāt ad dn̄mUere dico fratres chariſſimi quicūqꝫ luxurioſus vel negligens eaque dico cū magno timore ſuſcipere voluerit: ⁊ citoad medicamēta penitētie cōfugerit/ ⁊ in penitētia ex hac vita migrauerit: paradi ſi gaudia poſſidebit. Quā ſi nō egeritet mors repētina eū preuenerit: ſine vllo remedio eterne pene cruciatꝰ habebit. Nos igit̉ dilectiſſimi fratres qͣꝫtū poſſumus cū dei adiutorio cōtra carnales cōcupiſcētias viriliter pugnemꝰ: vt deuictis huiꝰ ſeculi voluptatibꝰ eternū pretuium cōſequi mereamur: per infinita ſecula ſeculoꝝ. Amen

Ser. lxvj. lxvij. et. lxviij.¶ De fuga vanitatꝭ ⁊ ꝟtutū adeptiōe. Ser. lxvijIlectiſſimi fratres: oportet humilitatē nos habere: precepta dei cuſtodire: charitatē tenere: veriA Itatē ſequi: ⁊ fugere vanitatē. Ueritas enī mūdatvanitas coinqͥnat. Ueritas chriſtꝰ eſt: ſicut ipſedicit. Ego ſum via: veritas/ et vita. Uia recta: lux vera: ⁊ vi Ita perpetua. Ueraces filij dei ſunt: mēdaces ꝟo filij diaboli. Unuſquiſqꝫ enī cuiꝰ opera agit: eiꝰ filiꝰ appellat̉. Qui ſequūtur deū: ſemꝑ in luce ſunt: qͥ autē imitant̉ diabolū: intenebris ambulāt/ et lucē nūqͣꝫ habebūt. Odilectiſſimi filij qͣꝫmalū et qͣꝫ ꝑuerſum eſt dimittere lucē et ſequi tenebras. Fugere vitā et appropinqͣre morti: dimittere veritatē et ſequimēdacium: delectari in vana gloria / ⁊ ſpernere ſempiterna.Iocūdari in pn̄ti dolore et pena: et amittere letitiā et quietēſempiternā. Scriptura enī dicit. Nō queras gloriā/ ⁊ nō cōfunderis cū glorioſus fueris. Beati illi qͥ oculos habēt ſpiritales/ et cōtēplant̉ celeſtia/ ⁊ reſpuūt terrena. Ex hac enīfragili miſera et breui vita feſtināt ad illā beatā requiē ſctōrū que nūqͣꝫ finiet̉: illuc feſtināt vbi ſemꝑ permanere ſperāt:vbi nō eſt timor de morte/ nec pauor de hoſte. Ibi eſt vita ſine mortē: iuuētus ſine ſenectutis expectatione: lux ſine tenebris: gaudiū abſqꝫ triſtitia: volūtas abſqꝫ iniuria: regnū ſine cōmutatione: requies ſine labore: ſatietas ſine faſtidio: ⁊claritas ſine nube. Ibi eſt vita angelica ſemꝑ leta. Letitiahuiꝰ ſeculi licet ſepe gaudiū eſſe videat̉: ſepiſſime tn̄ in triſtitiam vertit̉. Regnū dei nō habet finē: vita huiꝰ ſeculi horrenda eſt. Illa vero amāda atqꝫ deſiderāda. Hec enī p̄ſensvita miſera et caduca eſt: īmo incerta: deceptrix ⁊ inſatiabilis. In pena et luctu naſcimur: in miſeria et anguſtia nutrimur: in labore viuimꝰ: in dolore morimur: ⁊ in fine ꝙ magisdolendū eſt ſi impenitētes diſcedimꝰ: perpetua tormēta patiemur. Nā veniā poſtmodū nō cōſequentur qͥ dū tēpus hichabuerint et penitentiā cōdignā nō egerint. Nā qui precepta xp̄i nō habent: vel etiā habētes nō ſeruāt: et ꝓmiſſa celeſtia deſpiciūt: qui plus amant gulāqͣꝫ abſtinentiā: magisluxuriā qͣꝫ caſtitatē ſectāt̉: abſqꝫ dubio regnū dei nō poſſidebunt. Fornicatio vrget aīam ad penā: caſtitas leuat mortalē ad gloriā. Caſtitas erigit iter ad celū: luxuria facit ruerein infernū. Caſtitas iungit hoīem moribundū ſctīs et angelis ꝑpetualibꝰ: fornicatio ſociat ſathane et demonibꝰ. Porcus craſſus ſe voluit in volūtabro. Et ſi porco margaritasante ip̄m poſueris: nō aduertens conculcabit in luto. Sic ethō ebrioſus: vino repletus ac crapuloſus: ferculis ſatiatusdiuerſis in luxurijs ſe ꝓruit et in ſtercore vitiorū ſe volūtāsverba ſancte ſcripture nec ore ꝓfert: nec corde ſuſcipit. Dulce illi eſt fornicari: et continentiā ſeruare amarū. Ille miſerambulat elatus et ſuꝑbus et cupit eſſe melior qͣꝫ ceteri in hͦſeculo: cū tn̄ apud deū deterior ſit. Altiorē ſe ceteris exiſtimat etiā ſi oīm inferior exiſtat. Et ſic dū melius et firmiusſe ſtare putat in precipitiū cadit/ et in eternū baratrū vaditEx quo omnipotens deus nos eripiat qui ſine fine viuit etregnat. Amen.¶ Quomodo per virtutes obuiādum ſit vitijs:Et de miſeria infernali. Sermo lxviij.Ratres ſatis timere nos oportet ꝓpter tres cauſas: hoc eſt gulā: cupiditatē: ⁊ ſuperbiā: qꝛ diabolus iſtis tribus circūuenit patrē noſtrū adam dicens. In quacūqꝫ die comederitis ex hoc fructu: Eaperiētur oculi veſtri et eritis ſicut dij. Nos autē teneamꝰmēte: et timeamꝰ iſtas tres cauſas peſſimas: ne vt adam nuduli expellamur de paradiſo. Cōtra gulā ⁊ ingluuiē vētrisabſtinentiā. Cōtra cupiditatē et auariciā: pauꝑtatē ſpūs etelemoſinarū largitionē. Contra ſuꝑbiā et elationē: verā humilitatē / et omnimodā ſubiectionē exercētes. Hec ſcientesquia angelos dei cuſtodes habemus: ſicut ipſe ſaluator aiAmen dico vobis qꝛ angeli eorū ſemꝑ vident facieꝫ patrismei qͥ in celis eſt. Quapropter certe credere poſſumꝰ qꝛ oīaopera nr̄a q̄ operamur die ac nocte ſiue bona ſiue mala: abipſis in cōſpectu dei nūciata erunt. Nā angelus bonꝰ hortatur nos cōſilio boni: qꝛ cum aliqͥd boni agimus: ipſum a dextris noſtris eſſe credamꝰ. Cū vero malū aliqͥd cogitamus:aut faciamus/ ſiue paruū/ ſiue magnuꝫ: hoc nulli dubiū qͥnmalignum angelum hortatorē habemus: qui ſuper hoc nos

Gal̓ .vj.ij. Corī. vj.

Ezech̓.xxxiij.Ecc̄i. v.

AIohel̓. ij.

Psͣ. xciiij

Pſalm̄ l.j. Corī. ix.

B

C

Ioh̓. xiiij.

Hat. xviij

Gen̄. iij.

C

B

A

A