IAAA fratres in heremo.Sermo. iiiij. Fo. xxvj.

Advnus vbi noſtis: ibi monaſteriū ſuis cōſtituit: qꝛ et ipſi deoſeruiūt. Ille hortꝰ ad eccleſiā non ꝑtinet nec ad ipſuꝫ. Et adquē dixerit aliqͥs? Ad illud qd̓ ibi eſt monaſteriū. Sed verūeſt ꝙ vſqꝫ ad hoc tp̄s curā pro illis ita gerebat: vt ſūpticulosquibꝰ ſuſtētant̉ apud ſe hr̄et: ⁊ eis ipſe vt videbat̉ impēderetSed ne ꝓpter hoc daret̉ locus hoībus ſuſpitiōes ſuas rodētibus ⁊ ventrē nō implētibus: hͦ placuit ⁊ mihi ⁊ ipſi: vt ſic ſeilli trāſigant: quaſi iſte iā de ſeculo exierit. Nūquid enī cumobierit ipſe: illis diſpēſaturus eſt aliqͥd? Meliꝰ eſt vt videatillos ibi bn̄ cōuerſantes: ⁊ regēte deo in diſciplina xp̄i ſic viuentes: vt de illis tm̄ modo gaudeat: nō eorū neceſſitatibꝰ occupetur. Pecuniā nō habet: quā ſuā dicere poſſit. Habebatxenodochiū edificādū: qd̓ mō videtis edificatū. Ego illi iniunxi: ego iuſſi. Obtēperauit mihi libētiſſime: ⁊ ſicut videtꝭoperatꝰ eſt: quō etiā meo iuſſu baſilicā ad octo martyres fabricauit: de his q̄ per vos deꝰ donauit. Cepit enī de pecuniaque data erat eccl̓ie ꝓpter xenodochiū: ⁊ cū cepiſſet edificare: vt ſunt religioſi deſiderantes opera ſua incelo ſcribi: adiuuerūt prout qͥſqꝫ voluit ⁊ fabricauit. Opus ante oculos habemus. Omnis hō qͥd factū ſit: videt de pecunia: qꝛ nō habebat mihi credāt: dentē compeſcāt: nō frangāt. Emerat de ipſa pecunia xenodochij quādā domū in cararia: quā ſibi exiſtimabat ꝓpter lapides ꝓfuturā: ſed lapides eiꝰ domus: fabrice neceſſarij nō fuerunt: qm̄ aliunde ꝓuiſi ſunt. Domus gͦipſa ſic remāſit: pēſioneꝫ p̄ſtat ſed eccl̓ie nō p̄ſbytero. Nemoampliꝰ dicat. In domū p̄ſbyteri: ante domū preſbyteri: addomū preſbyteri. Ecce vbi eſt domus preſbyteri: vbi eſt domus mea: ibi ē domꝰ p̄ſbyteri: alibi nō habet domū niſi vbicunqꝫ hꝫ deū. Quid ampliꝰ queritꝭ: niſi qꝛ me illud meminietiā ꝓmiſiſſe: vt ad vos ꝑferrē quid egiſſem īter duos: fratrēvidelicet ⁊ ſororē: filios ianuarij preſbyteri: qꝛ orta īter illosfuerat cōtrouerſia pecuniaria. Sed tn̄ qꝛ ſicut inter fratresſaluādos ꝓpitia charitate ꝓmiſerā audire: vt īter illos quicquid eſſet iudicādū finirē parauerāme iudicē: ſed anteqͣꝫ iudicarē: ipſi qd̓ iudicaturus erā finierūt. Non īueni vn̄ iudicarē: ſed vn̄ letarer. Acqͥeuerūt oīno ꝯcorditer volūtati meeet cōſilio meo: vt pares eſſent in pecunia quā reliquit pr̄ eoꝝeccl̓ia renūciāte. Poſt ſermoneꝫ meū locuturi ſunt hoīes: ſaet qd̓libet hoīes loquant̉ qualicūqꝫ aura flante: ꝑducet̉ indealiqͥd ad aures meas. Et ſi fuerit tale vt ſit iterū neceſſe vospurgare: reſpōdebo detractoribꝰ: reſpōdebo maledicis: reſpōdebo incredulis nō vobis credētibus p̄ſbyteris ſuis: reſpōdebo vt potero qd̓ dn̄s dederit. Interim mō nō eſt neceſſe: qꝛ nihil forte dicturi ſunt. Qui nos amāt libere gaudebūtqui nos oderūt tacite dolebūt. Tn̄ ſi linguas exercuerīt: audient deo ꝓpitio vobiſcū reſpōſionē meā non litē meā. Nonenī hoīem noīaturus ſum ⁊ dicturꝰ: ille hͦ dixit: iſte ſic detraxit: cū fortaſſe etiā ad me falſa qꝛ ⁊ hoc pōt fieri ꝑferant̉. Uerūtamē quecūqꝫ ꝑlata fuerint ſi oportune videbit̉: loquar inde charitati veſtre. Ante oculos vr̄os volo ſit vita vr̄a. Scioqꝛ querētes licentiā malefaciēdi: querūt ſibi exēpla male viuentiū et multos infamāt vt ſocios īueniſſe videātur. Ideoqd̓ noſtrū eſt fecimꝰ: plus qͥd faciamꝰ nō habemꝰ. Ante oculos veſtros ſumus. Nulliꝰ aliqͥd deſideramus: niſi bona oꝑaveſtra. Et vos exhortor fratres mei: ſi aliqͥd vultis clericisdare ſciatis qꝛ nō debetis qͣſi vitia eoꝝ fouere ꝯtra me. Oēsij. offerte qd̓ vultis: offerte de voluntate vr̄a. Qd̓ cōmune eritdiſtribuet̉ vnicuiqꝫ ſicut cuiqꝫ opus erit. Gazophilaciū attēdite et oēs bn̄ habebimus: valde me delectat ſi ipſum fueritpreſepe noſtrū: vt nos ſimꝰ iumēta dei: vos ager dei. Nemodet byrrhū vel lineātunicāſeu aliqͥd niſi in cōe: de cōi accipiaꝫ mihi ipſi: cū ſciam cōe me hr̄e velle quicqͥd habeo. Nolo talia offerat ſanctitas vr̄a: qͥbus qͣſi ego ſolꝰ decentiꝰ vtar.Offerat̉ mihi: verbigr̄a: byrrhū p̄cioſuꝫ: forte decet ep̄m: qͣꝫuis nō deceat auguſtinū: id eſt hoīem pauperē: de pauꝑibꝰnatū. Modo dicturi ſunt hoīes: qꝛ inueni p̄cioſas veſtes: qͣsnō potuiſſem hr̄e vl̓ in domo pr̄is mei vel in illa ſeculari profeſſione mea. Nō decet. Taleꝫ debeo hr̄e qualē poſſum ſi nōhabuerit fratri meo dare. Qualeꝫ pōt hr̄e p̄ſbyter: qͣlem pōthr̄e decēter diaconus ⁊ ſubdiaconꝰ: talē volo accipere: qꝛ incōmune accipio. Si qͥs meliorē dederit vēdo: qd̓ ⁊ facere ſoleo: vt qn̄ non pōt veſtis eſſe cōis: p̄ciū veſtis ſit cōe. Uēdo ⁊erogo pauꝑibꝰ. Si hoc eū delectat: vt ego habeā talē det vn̄nō erubeſca. Fateor enim vobis de p̄cioſa veſte erubeſco: qꝛ

Sermo. iiiij. Fo. xxvj.nō decet hāc profeſſionē: hanc admonitionē: hec mēbra hoscanos. Etiā illud dico. Si forte in nr̄a ſocietate eger eſt aliquis vel poſt egritudinē vt neceſſe ſit eū ante horā prādij reficere: nō ꝓhibeo religioſos vl̓ religioſas mittere eis qd̓ eisvidet̉ vt mittāt. Prādiū tn̄ ⁊ cenā extra nemo habebit. Ecce dico: audiſtis. Qui hr̄e voluerit ꝓpriū ⁊ de ꝓprio viuereet cōtra iſta p̄cepta nr̄a facere: parū eſt vt dicā: nō mecū ma­ xinebit: ſed nec clericus erit. Dixerā enī et ſcio me dixiſſe: ꝙ ſi lonolēt ſuſcipere ſocialem vitā mecū: nō illis tollerē clericatū:ſed ſeorſum manerēt ⁊ ſeorſū viuerēt: quō noſcent deo viuerent. Et tn̄ ante oculos poſui: qͣꝫtū mali ſit a ꝓpoſito cadere.Malui enī hr̄e cecos vel claudos: qͣꝫ plāgere mortuos. Quienī hypocrita eſt: mortuus eſt. Quō ergo quicunqꝫ voluiſſetextra manere ⁊ de ſuo viuere: non tollerē eī clericatū: ita mōqꝛ placuit illis deo ꝓpitioſocialis hec vita: quiſqͥs cū hypocriſi vixerit: quiſqͥs inuentꝰ fuerit hn̄s propriū: nō illi ꝑmitto vt īde faciat teſtamentū: ſed delebo eū de tabula clericoꝝ.Interpellet cōtra me mille cōcilia: nauiget cōtrame quo voluerit: ſit certe vbi potuerit: adiuuabit me deꝰ vt vbi ego ep̄sſum illic clericus eſſe nō poſſit. Audiſtis audierūt. Sed ſpero in deū noſtrū ⁊ miſericordiā eiꝰ: qꝛ ſicut diſpoſitionē meāiſtā hilariter acceperūt: ſic eā pure fideliterqꝫ ſeruabūt. Dixi aliqͥd ſuū non hr̄e p̄ſbyteros cohabitatores meos: īter qͦseſt ⁊ p̄ſbyter barnabas. Sed de illo audiui q̄daꝫ fuiſſe iactata ante oīa: ꝙ emit villā a dilecto ⁊ honorabili filio meo eleuſino. Hoc falſum eſt. Monaſterio donauit ille non vendidit.Ego ſum teſtis. Quid ampliꝰ q̄ratis ignoro. Egoſū teſtis:donauit ille nō vendidit. Sed dū nō credit̉ donare potuiſſe:creditꝰ eſt vēdidiſſe. Beatꝰ hō qui tā bonū opus fecit vt nōcrederet̉. Tn̄ vl̓ mō credite: ⁊ detractores audire libēter deſinite. Iā dixi: ego ſum teſtꝭ. Dictū eſt de illo ꝙ āno p̄poſiture ſue ꝑ īduſtriā debita fecerit: vt dū ego volo reddi debita:darē illi licētiā poſcēdi fundū victorianēſem: tanqͣꝫ dixiſſetmihi vt reddā debita mea: damihi in decē annos fundū victorianēſem. Et hͦ falſuꝫ eſt. Si fuit rumor vn̄ naſceret̉: fecitdebita reddēda. A nobis redditaſūt ꝑtim vn̄ potuerūt. Remāſit aliqͥd qd̓ nō debebat̉ etiā monaſterio illi qd̓ ꝑ ip̄m deꝰinſtituit. Cū ergo remāſiſſet: cepimꝰ q̄rere vnde debitū redderemꝰ. Ad cōductionē ipſiꝰ fundi nullus acceſſit niſi qͣdraginta ſolidos offerēs penſionē. Sed vidimꝰ funduꝫ ampliꝰpoſſe dare: vt celeriꝰ debitū redderet̉: ⁊ cōmiſi fidei eiꝰ vt deipſa cōductiōe lucra nō reqͥrerēt fratres: ſꝫ quicqͥd daret fundus de ipſis fructibꝰ īputarēt ad debitū. Fide agit̉. Paratus eſt p̄ſbyter vt aliū cōſtituā qͥ de fructibꝰ fratribꝰ reddat.Ex numero vr̄o ſit aliqͥs: cui hec cōmittā: ex numero ipſorūqui ad nos talia ꝑtulerūt. Sūt eniꝫ in vobis hoīes religioſi:qui eū rumorē falſo rep̄hēſum eſſe doluerūt ⁊ tn̄ crediderūtfactū. Ex ipſis gͦ aliqͥs veniat ad nos: ſuſcipiat poſſeſſioneꝫ:oēs fructꝰ precij ſuis fideliter vēdat: vt reddi poſſit faciliusqd̓ debet̉ ⁊ hodie recedat īde cura p̄ſbyteri. Locus etiā ipſevbi monaſteriū ꝯſtitutū eſt a memorato filio meo honorabili eleuſino: ipſi p̄ſbytero barnabe donatꝰ eſt anteqͣꝫ ordīaret̉preſbyter: ī ipſo loco monaſteriū inſtituit. Sed tn̄ qꝛ noīe ipſius donatꝰ erat locus: mutauit īſtrumēta vt noīe monaſterij videat̉. De fundo victorianēſe: ego rogo: ego hortor: egopeto: vt ſi qͥs religioſus eſt: fide agat: ⁊ exhibeat eccl̓ie iſtaꝫoperā: vt cito debitū reddā. Qd̓ ſi nemo de laicꝭ fuerit inuētus: ego ꝓpono aliū: iſte illuc nō accedet. Quid vultꝭ ampliꝰNemo laceret ſeruos dei: qꝛ nō expedit lacerātibꝰ. Seruisdei quidē merces falſis detractionibꝰ creſcit: ſed creſcit pena etiā detrahētibꝰ. Nō ſine cā dictū eſt. Gaudete ⁊ exulta? Ate qn̄ detrahūt de vobis: dicētes falſa: qꝛ merces veſtra magna eſt in celis. Nolumꝰ cū detrimento vr̄o magnā hr̄e mercedē. Minus ibi habeamꝰ: et tn̄ vobiſcū ibi regnemꝰ. Amē.¶ De tenenda obedientia et euitanda ſuperbia.Sermo. liiij.IIhil ſic deo placet quēadmoduꝫ obediētia. ChāA Imaledictꝰ fuit: ⁊ poſt multa ſecula manet qd̓ dicit̉. GSemē chanaā et nō iuda: qꝛ patri nō eſt obſecutꝰ. D¶Ceteꝝ ſem qͥ eſt obſecutꝰ: pr̄is bn̄dictionē habuitin oīa ſecula. Hoc itaqꝫ dico: nō eſt filiorū iudicare de patribus. Nemo vadit ad magiſtrū: vt doceat didaſcalū ſuū. Ueniſti ad me vt docereꝫ te lr̄as. Si tibi ſcripſero ⁊ dixero tibi.d ij

d ij

Actuū. j.et. iiij.

G

Hxij. q. j. nō

Mat. v.

AGen̄. ix.Dan̄. xiij.

I