Ad fratres in heremo. Sermo. lij. et. iiij. Fo. xxv.

Ad frafres in heremo.ſocius noſter nobiſcū manens de ⁊ccleſia viuens: communēvitaꝫ profitens: teſtamentū fecit: hęredes inſtituit. Odolorillius ſocietatis: o fructus natus nō de arbore quā plantauitdominꝰ: ſed eccleſiā ſcripſit heredē. Nolo numerare iſta: nōamo amaritudinis fructū. Ego illū deo querebā: deo ſociētatem ꝓfeſſus erat: hanc teneret: hāc exhiberet: nihil haberet: teſtamētum nō faceret: habeat aliquid: nō ſe noſtrū ſociūquaſi dei pauperē fingeret. Magnꝰ inde mihi dolor eſt fratres. Dico charitati veſtre ꝓpter hunc dolorē ſtatui heredi-tatem ipſam in eccleſia nō ſuſcipere. Filioꝝ ipſius ſit qd̓ reliquit: ipſi inde faciāt qd̓ voluerint. Uidet̉ enim mihi qꝛ ſi eāſuſcepero iniſto facto qd̓ mihi diſplicet et quo doleo: eiꝰ particeps ero. Hoc volui nō latere charitatē veſtraꝫ. Filia ipſiꝰin monaſteriofeminarū eſt: filius ipſius in monaſterio virorum eſt. Ambos exheredauit: illā cum laude: iſtū cū elogio:id eſt cū vituperatione. Cōmendaui autē eccleſie vt nō accipiant ipſas portiūculas que ꝑtinent ad exheredatos niſi cūad legitimā etatem ꝑuenerint. Hoc eis reſeruat eccleſia. Deinde litem dimiſit inter filios ſuos in qua laboro. Puella dicit meū eſt: noſtis qꝛ hoc dicebat ſemꝑ pater meꝰ. Puer dicit credat̉ patri meo: qꝛ moriens mētiri nō potuit. Et iſta cōtentio: quale maluꝫ eſt? Sed ſi pueri iſtiſerui dei ſunt: litemhanc inter illos cito finimꝰ. Audio illos vt pater et forte melius qͣꝫ pater ipſorū. Uidebo qͥd ſit iure ſicut deꝰ voluerit cūpaucis fratribꝰ fidelibus honoratis deo ꝓpitio de numeroveſtro: id eſt de plebe iſta. Audio inter illos cauſam: et ſicutdn̄s donauerit finio. Tamē rogo vos: nemo me reprehēdatquia eius hereditatē nolo ꝙ ſuſcipiat eccleſia. Primo: qꝛ factum illiꝰ deteſtor: deinde qꝛ inſtitutū meū multi laudāt qd̓dicturus ſum: ſed ⁊ aliqui reprehendunt: vtriſqꝫ ſatiſfacerevalde difficile eſt. Audiſtis mō cum euāgeliū legeret̉. Cęcijnimus vobis: et nō ſaltaſtis: lamētauimus: et nō planxiſtis.Uenit iohānes non māducans neqꝫ bibēs: et dicunt demonium habet. Uenit filius hoīs manducās et bibēs: et dicūt:ecce hō vorax: potator vini: publicanoruꝫ et peccatorū amicus. Quid ergo facio inter illos qui parāt me reprehēdere ⁊dentes in me ducere: ſi ſuſcepero hereditates eoꝝ qui filiosſuos irati exheredāt? Iterū quid ſum facturꝰ eis quibꝰ canto et nō volunt ſaltare: qui dicūt. Ecce quare nemo donat eccleſie hipponenſi aliquid: ecce quare nō eam faciūt qui moriunt̉ heredē: quia ep̄s auguſtinus de bonitate ſua (laudando enī mordent: labijs mulcēt: dentem figūt) donat totū: nōſuſcipit. Plane ſuſcipio: ꝓfiteor me ſuſcipere oblatiōes ſanj. ſi ctas. Si quis aūt iraſcit̉ filio ſuo et moriēs exheredat eū: ſiſcit̉. viueret non eū placarē: non eī filiū ſuuꝫ recōciliare deberē:Quō ergo cū filio ſuo volo vt habeat pacē: cuius appeto hereditatē? Sed plane ſi faciat qd̓ ſepe hortatꝰ ſum: vnū filiuꝫhabet: putet chriſtū alterum: duos habet putet xp̄m tertiū:decē habet chriſtum vndecimū faciat et ſuſcipio. Quia ergofeci hoc in quibuſdā rebus: iā volunt bonitatē meā vel commendationē fame mee in aliud vertere: vt in alio mō me reprehēdant: qꝛ oblationes douotorū hominū nolo ſuſcipere.Conſiderēt qͣꝫ multa ſuſceperim: qͥd opus eſt ea numerare:Ecce vnā dico. Filij iuniani hereditatē ſuſcepi. Quare? Qꝛſine filijs defunctꝰ eſt. Bonifacij hereditatē ſuſcipere noluinō miſericordia ſed timore. Nauiculā nolui eē eccleſiā xp̄i.Multi ſunt quidē qui etiā de nauibꝰ acqͥrunt: tamē vna tentatio ſi eſſet iret nauis ⁊ naufragaret. Hoīes ad tormēta daturi eramus vt de ſubmerſione nauis ẜm conſuetudinē quereretur: ⁊ torquerent̉ a iudice qͥ eſſent de fluctibꝰ liberati: ſednō eos daremꝰ. Nullo enī pacto hoc facere deceret eccl̓iaꝫ.nō? Onus ergo fiſcale ꝑſolueret. Sed vn̄ perſolueret? Enthecānobis habere nō licet. Non enī eſt ep̄i ſeruare aurū ⁊ reuocare a ſe mendicātis manū. Quotidie tā multi petunt: tā multigemunt: tā multi nos inopes interpellāt: vt plures triſtes relinquamus: qꝛ quid poſſimus dare oībus: nō habemus. Nōhabemꝰ ergo enthecā: ꝓpter naufragiū ergo hoc vitādo feci: nō donādo. Nemo ibi me laudet ſed nemo etiā vituperet.Plane qn̄ donaui filio qd̓ iratꝰ pater moriēs abſtulit: bn̄ feiiij ci. Laudēt qui volūt: peccāt qui laudare nolūt. Quid plurafratres mei? Quicūqꝫ vult exheredato filio heredem facereeccleſiā: querat alteꝝ qui ſuſcipiat: nō auguſtinū: immo deopropitio nullū inueniet. Ꝙ laudabile factūſancti et venerādi epiſcopi aurelij carthaginēſis: quō impleuit eos oēs qui

Iermo. lij. et. iiij. Fo. xxv.ſciunt: laudibus dei. Quidā enim cū filios non haberet neqꝫſperaret: res ſuas oēs retento ſibi vſu fructu donauit eccl̓ie.Nati ſunt filij ſibi poſtea et reddidit ep̄s nec etiā opināti illique donauerat. In poteſtate habebat ep̄s non reddere: ſediure fori: nō iure poli. Sane etiā hoc nouerit charitas veſtradixiſſe me fratribꝰ meis qui mecū manent: vt quicūqꝫ habetaliquid: aut vēdat ⁊ eroget: aut donet ⁊ cōmune illud faciatEccleſiamhꝫ: per quā deus nos paſcit. Ego dedi dilationēvſqꝫ ad epiphaniā propter eos qui vel cū fratribꝰ ſuis nō diuiſerunt: et dimiſerūt qd̓ habēt apud fratres ſuos: vl̓ nondūde re ſua aliqͥd fecerūt: qꝛ expectabat̉ etas legitima. Faciātinde qd̓ volunt: dūtamē ſint pauperes mecū ſimul expectātes miſericordiā dei. Si autē nolunt: qͥ forte nolūt: certe ego xſum qui ſtatuerā ſicut noſtis nullū ordinare clericū: niſi qui femecuꝫ vellet manere: aut ſi vellet diſcedere a ꝓpoſito: recteilli tollerē clericatū: quia deſereret ſancte ſocietatis ꝓmiſſūceptūqꝫ cōſortiū. Ecce in cōſpectu dei et veſtro: muto cōſilium. Qui volūt habere aliqͥd propriū: quibꝰ non ſufficit deꝰet eccleſia ſua: maneāt vbi volunt ⁊ vbi poſſunt: nō eis aufero clericatū. Nolo habere hypochritas. Malū eniꝫ eē: quisneſciat. malū eſt cadere a ꝓpoſito: ſed peius eſt ſimulare propoſitum. Ecce dico audite. Qui ſocietatē cōmunis vite iamſuſceptā (que laudat̉ in actibꝰ apl̓orū) deſerit: a voto ſuo cadit et a ꝓfeſſione ſancta cadit. Obſeruet iudicē ſcilicet deū: enon me. Ego ei nō aufero clericatū. Quātū ſit periculū anteoculos eius poſui: faciat qd̓ vult. Noui enī ꝙ ſi aliquē hoc facientem degradare voluero: nō ei deerunt patroni: nō eī deerūt ſuffragatores: ⁊ hic et apud ep̄os qui dicāt: Quid enimmali fecit? Non pōt tecū tolerare iſtam vitā. Extra ep̄atumvult manere: ⁊ de ꝓprio viuere: iō non dꝫ perdere clericatū.Egoſcio qͣꝫtum mali ſit ꝓfiteri ſanctū aliqͥd nec īplere. Uouete inqͥt ⁊ reddite dn̄o deo veſtro. Et meliꝰ eſt nō vouereqͣꝫvouere et nō reddere. Uirgo ⁊ ſi nunqͣꝫ fuit in monaſterio etvirgo ſacrata ē: illi nubere non licet: qͣꝫuis eſſe inmonaſterionō compellit̉. Si autē cepit eſſe ī monaſterio et deſeruit: ⁊ tn̄virgo eſt: dimidia ruit. Sic ⁊ clericus duas res ꝓfeſſus eſt:et ſanctitatē et clericatū. Interiꝰ ſanctitatē: nā clericatū propter populū ſuum deus īpoſuit ceruicibꝰ ipſius: cui magisonus eſt qͣꝫ honor. Sed qͥs ſapiēs ⁊ intelliget hec? Ergo pro īfeſſus ē ſanctitatē: ꝓfeſſus eſt cōiter viuēdi ſocietatē: ⁊ ꝓfeſ xſus eſt qͣꝫ bonū et qͣꝫ iocundū habitare fratres ī vnū. Si ab hͦ yꝓpoſito cecidit: ⁊ extra manēs clericus fuerit: dimidiꝰ ⁊ ipſe cecidit. Quid ad me: nō eū iudico. Si foras ſeruat ſancti­ xtatem: dimidiꝰ cecidit. Si vero ītus habuerit ſimulationē: tatotꝰ cecidit. Nolo ꝙ habeat neceſſitateꝫ ſimulādi. Scio quōhoīes amēt clericatū: nemini eū tollo nolēti mecū cōiter viuere: ſed habet deū qui mecū manere vult. Si paratꝰ eſt paſci a deo ꝑ eccleſiā ipſiꝰ: non hr̄e debet aliqͥd ꝓpriuꝫ: ſed auterogare pauperibꝰ: aut in cōe mittere mecū. Qui h̓ non vulthabeat libertatē: ⁊ videat vtrū hr̄e poſſit felicitatis eternitatem. Sufficiāt hec interī charitati veſtre. Qd̓ egero cū fratribus meis: annūciabo vobis. Spero eniꝫ bona. Oēs mihilibēter obediūt: nec īuenturꝰ ſum aliqͦs habere aliqͥd niſi aliqua neceſſitate religionis: nō cupiditatis occaſionē. Quidergo egero poſt epiphaniā: charitati veſtre in dn̄i volūtateꝫet quō liteꝫ finiero īter duos fratres filios p̄ſbyteri ianuarijnō vobis tacebo. Multa locutꝰ ſum: date veniā loquaci ſenectuti ſed timide īfirmitati. Ego ſicut videtis ꝑ etatē iam ſenui: ⁊ ꝑ īfirmitatē corꝑis olim ſenex fui. Tn̄ ſi deo placet qd̓dixi: mō ipſe det vires: nō vos deſero. Orate pro me: vt qͣꝫtūineſt aīa in hoc corpore ⁊ qualeſcūqꝫ vires ſuppetunt: in verbo dei ſeruiam vobis. Amen.¶ De communi vita clericorum ex ſui ordination. Sermo. liij.Haritati veſtre hodie de nobiſipſis ſermo reddēIdus eſt. Qꝛ enī (vt ait apl̓s) ſpectaculū facti ſum1mūdo ⁊ angelis et hoībus: qui nos amāt querunt¶ Ꝙqd̓ laudent in nobis qͥ autē nos oderūt detrahuntnobis. Nos aūt in vtroqꝫ medio cōſtituti adiuuāte dn̄o deonoſtro: et vitā ⁊ famā noſtrā ſic cuſtodire debemꝰ: vt nō erubeſcāt de detractoribꝰ laudatores. Quō aūt viuere velimꝰ:quō deo ꝓpitio iā viuamus: qͣꝫuis de ſcriptura ſancta multanoueritis: tn̄ ad cōmemorādos vos: ip̄a de libro actuū apo-

xvij. q. ii.quicūqꝫ.

xiij. q. ij. ſiqͥs iraſcit̉.

xij. q. j. vlo vt.

Mat. xj.

E

A

xij. q. j. cer

.xij. q. j. cer-

Deutero.xxxi.psͣ. cxxxij

NActuū. ij.et. iiij.

A1. Cor. iiij.

Psͣ .lxxv.Eccͣs. v.

E

I