panci. guſtini.Sermo. lij.

Sancti Auguſtini.ſi etiā totū dares ⁊ peccata ipſa nō deſeras: teipſum deciperes pecuniam ꝑdendo: ⁊ pctā non redimendo. Suſpicatuses inique ꝙ ero tui ſimilis. Arguam te. Qn̄? Ueniet enimdn̄s deus noſter ⁊ nō ſilebit. Arguam te. Et quid faciam arguendote? Quid faciā tibi. Modo te non vides: faciam vtvideas te: qꝛ ſi te videres ⁊ diſpliceres tibi: placeres mihi.Quia vero tenō vides: placuiſti tibi: diſplicebis tibi ⁊ mihiMihicū iudicaberis: tibi cum ardebis. Quidenim tibi faciā inquit? Conſtituam te ante faciē tuam. Quod enī vis latere teipſum: in dorſo tuo eſt tibi. Non te vides: faciā vt videas te. Quod tu poſt dorſum tuū poſuiſti ego ponam antefaciem tuā: nō vt tu corrigas te: ſed vt erubeſcas. Modo enīfratres chariſſimi oēs amatores luxurie: ⁊ qͥ cū delectatiōefaciunt iniquitatē: peccata ſua poſt dorſum eijciūt. Si veroaliquid boni caſu aliquo vel per quālibet occaſionē fecerīt:anteſe ponūt: ⁊ inde aſſidue gloriantur: ⁊ dicūt: ego illum liberaui: ego illi benefeci: ego illi tantū dedi. Et dum bona q̄ꝑ illos facit deus ſibi aſſignant: ꝑ vanitatē perdunt: quod ꝑelemoſynā acquirere vidētur: ac ſic ante tribunal chriſti perditis bonis q̄ anteſe habebant: peccata q̄ poſt dorſum proiecerāt ante eorū faciem reuocātur: ⁊ ſine vllo termino ſupplicium ſuſtinebunt: qͥ ſibi dum viuerēt noluerūt prouidere remedium. Et hec faciunt illi qui plus diligūt preſentia qͣꝫ futura. Qui vero de aīe ſue ſalutē attentius cogitāt: ecōtrariofaciunt. Bona quecunqꝫ fecerunt poſt dorſum ꝓijciūt: malaquecūqꝫ ſubrepſerint an oculos ponūt: vt dum de ipſis īpreſenti ſeculo erubeſcūt ⁊ vulnera curare: ⁊ mortua ſuſcitare: ⁊ſordida abluere: tota deuotione cōtendunt: cū in die iudiciante tribunal chriſti venerīt: mala q̄ ante faciē ſuā poſuerūt:⁊ bonis operibus redēpta ſunt auferent̉: bona vero q̄ ꝓptervanitatē poſt tergū proiecerāt: ante oculos collocabuntur ⁊v. merētur audire. Uenite bn̄dicti patris mei ꝑcipite regnumUeniet dn̄s deus noſter ⁊ nō ſilebit. Et tunc arguet qn̄ correctionis locus nullus erit. Statuā te inquit ante faciē tuā.Modo ergo tu ſicut iā ſupra dictū eſt quiſquis talis es: facquod dn̄s tibi minatur facere. Tolle te a dorſo tuo vbi te viderenō vis: diſſimulās factatua: et cōſtitue ea ante te. Aſcēde tribunalmentis tue: eſto tibi iudex: torqueat te timor: rū.l.patcōfeſſio: dic deo tuo: Qm̄ iniquitatē meaꝫ ego cognoſco:et pctm̄ meū contra me eſt ſemꝑ. Quod erat poſt te fiat an̄ te:cū factū fuerit an̄ te puniat̉ a te: netu poſtea a deo iudice fiaſante te: ⁊ nō ſit quo fugias a te. Intelligite aūt hec qͥ obliuiſcimini deū. Nō cogitabas de vita tua mala. Intellige qͥ oblitꝰ es deū: ne qn̄ rapiat ſicut leo et nō ſit qͥ eruat. Quid eſt ſicut leo? Sicut potēs: ſicut fortis: ſicut ille cui nemo reſiſterepoteſt. Illi enim quos ſupra diximꝰ: id ē amatores mundi: īore ſuo deū laudare vident̉: ſꝫ longe aliud operibꝰ exercere. ꝓbātur: ẜm illud quod ait ꝓpheta. Populus hic labijs mehonorat: cor aūt eorū longe eſt a me. Clamat illis ſpūſſanctꝰPeccatori aūt dicit deus: vt qͥd enarras iuſticias meas etaſſumis teſtamētū meū ꝑ os tuum? Tanqͣꝫ ſi diceret. Nihiltibi ꝓdeſt ꝙ laudas deū. Illis enī qͥ bene viuūt ꝓdeſt ꝙ deūlaudāt. Tu aūt ſi laudas ⁊ pct̄ā nō deſeris: nihil tibi ꝓdeſt.Ut quid deū laudas; Audi ſcripturā dicentē. Non ē ſpecioſalaus in ore peccatoris. Si enim male viuis: et bene docesnō deū laudas. Ergo audite qͥ bene viuitis? Sacrificiū laudis honorificabit me. Nemo offeret mihi hoc ſacrificium etmalꝰ eſt. Non dico nō mihi hoc offerat malus: ſꝫ nemo mihihoc offert malus. Qui enim laudat bonus ē: qͥ ſi laudat etiaꝫbene viuit. Qui laudat non ſolū lingua laudat: ſꝫ ⁊ lingua cūvita cōſentit. Et ideo rogo vos fratres chariſſimi qͣꝫtū poſſūcū dei adiutorio ſtudeamus vt quō deū laudamus vocibusſic et bonis operibus collaudemus. Melius eſt tacere ⁊ bn̄facere: qͣꝫ deū laudare et peccata cōmittere. Qui enī laudatdeū vita ſimul ⁊ lingua: vocibus pariter ⁊ bonis operibus:dupliciter in ſe ꝓuocat gr̄am dei. Si enī non valet deū laudare vocibus: laudet bonis operibus: aſſiduis orationibꝰ:ſanctis cogitationibus. Sic enim diligenter attēdamus: vtin hoc ſcl̓o cū ſecura cōſcientia deū laudare poſſimus vt ī futuro eternum gaudium feliciter inueniamus. Amen¶ De cōmuni vita clericorū ex ſui diſpoſitione.clerico vero votum infringenti penā adhibet: etvnde cadat patefacit. et cetera. Sermo. lii.

Ropter quod volui et rogaui heſterna die vt hoIdie frequentius conueniretis: hoc eſt qd̓ dicturꝰIſum. Uobiſcum hic viuimus: ⁊ propter vos viuiIs Imus: et intentio votūqꝫ noſtrum eſt vt apud chriſtu vobiſcū ſine fine viuamus. Credo aūt an̄ oculos veſtroseſſe cōuerſationem noſtrā: vt et nos dicere fortaſſis audeamus: qͣꝫuis multum illi impares: qui dixit. Imitatores mei .eſtote ſicut et ego chriſti. Et ideonolo vt aliqͥs de vobis in­ xueniat male viuēdi occaſionē. Prouidemꝰ enī bona: vt ait loidē apoſtolus: non ſolū corā deo ſed etiā corā oībus hoībus. ſiPropter nos ꝯſciētia noſtra ſufficit nobis: ꝓpter vos famanoſtra nō pollui: ſed pollere debet in vobis Tenete qd̓ dixiatqꝫ diſtinguite. Due ſunt res cōſcientia ⁊ fama. Cōſcientianeceſſaria eſt tibi: fama ꝓximo tuo. Qui fidēs cōſcientie ſuenegligit famā ſuā crudelis eſt: maxime in loco iſto poſitusde quo dicit apoſtolꝰ ſcribēs ad diſcipulū ſuū. Circa omnes Lteipſum bonorū operū prebe exēplum. Ut ergo vos non diuteneam: preſertim qꝛ ego ſedēs loquor: vos ſtādo laboratis:noſtis oēs aut pene oēs ſic nos viuere in ea domo q̄ dicit̉ domus ep̄i vt qͣꝫtū poſſumus imitemur eos ſctōs: de qͥbus loqͥt̉liber actuū apoſtolorū. Nemo dicebat aliquod ꝓprium: ſed Aerant illis oīa cōmunia. Quia forte aliqui veſtrū ſunt nō tā etdiligentes vite noſtre ſcrutatores: vt hāc nouerint quō volovos noſſe: dico ꝙ frequēter dixi. Ego quē deo propitio vide sͣtis ep̄m veſtrū iuuenis veni ad iſtā ciuitatē vt multi veſtrū xlnouerūt: ⁊ querebā vbi cōſtruerē monaſteriū ⁊ viuerē cū fratribus meis. Spem quippe oēm ſeculi reliquerā: et qd̓ eē potui eſſe nolui: nec tn̄ queſiui eſſe quod ſum. Elegi ī domo dei Fmei abiectus eſſe magis qͣꝫ habitare in tabernaculis pctōrū lxAb eis qͥ diligūt ſeculum ſegregaui me: ſed eis qͥ preſunt populis nō me coeqͣui: nec in cōuiuio dn̄i mei ſuperiorē locumelegi: ſꝫ īferiorē ⁊ abiectū: ⁊ placuit illi dicere mihi. Aſcēdeſurſum. Uſqꝫ adeo autē timebā ep̄atū: vt qm̄ ceperat eſſe alicuius iā momēti inter dei ſeruos fama mea: in quoloco ſciebam non eſſe ep̄m: nō illo accederē. Cauebā hoc et agebamqͣꝫtū poterā: vt in loco humili ſaluarer: non in alto periclitarer. Sed vt dixi: dn̄o ſeruus cōtradicere non debet. Ueni adiſtā ciuitatē ꝓpter videndū amicum quē putabā me lucraripoſſe deo: vt vobiſcuꝫ eſſet in monaſterio. Quaſi ſecurꝰ perueni quia locus habebat ep̄m. Apprehenſus et preſbyter factus: ꝑ hunc gradum perueni ad ep̄atū. Non attuli aliquid:nec veni ad hāc eccleſiāniſi cum his indumētis quibus illotꝑe veſtiebar. Et qꝛ hic diſponebā eſſe in monaſterio cū fratribus: cognito inſtituto et voluntate mea beate memorie ſenex Ualerius: dedit mihi hortum illū in quo nunc ē monaſterium. Cepi boni propoſiti fratres colligere ꝯpares meosnihil habētes ſicut nihil habebā: et imitantes me: vt quomōego tenuē pauꝑtatē meā vendidi ⁊ pauperibꝰ erogaui: ſic facerent ⁊ illi qͥ mecum eſſe voluiſſent vt de cōi viueremꝰ. Cōmune autē nobis erat magnū et vberrimū prediū ipſe deusPerueni ad ep̄atū: et vidi neceſſe habere ep̄m exhibere humanitatem aſſiduā quibuſqꝫ veniētibus ſiue tranſeuntibusQuod ſi nō feciſſem: ep̄us inhumanus dicerer. Si autē conſuetudo iſta in monaſterio permiſſa eſſet: indecens eſſet. Etideo volui habere ī iſta domo ep̄i mecum monaſterium clericorū. Ecce quomodo viuimꝰ. Nulli liceat inſocietate no­ xijſtra habere aliquid propriū: ſed ſi forte aliqͥd hn̄t nulli licet: nōet qui habuerint faciūt qd̓ non licet. Bene autēſentio de fratribus meis et ſemꝑ bene credēs ab hac inquiſitiōe diſſimulaui: quia ⁊ iſta querere quaſi male ſentire mihi videbatur.Nouerā enim ⁊ noui oēs qui mecum viuerēt: noſſe propoſitum nr̄m: noſſe legē vite noſtre. Uenit etiā ad nos preſbyterianuarius qͥ videbat̉ ſua honeſte erogādo quaſi cōſumpſiſſeſed non cōſumpſit. Remanſit illi quedā pars pecunie: id ē argentū quod diceret eſſe filie ſue. Filia ipſius deo propitio inmonaſterio feminaꝝ ⁊ bone ſpei eſt. Gubernet illā dn̄s vtimpleat q̄ de ea iamſperamus in illiꝰ mīa non eius meritis. Etqꝛ infra annos erat et de ſua pecunia nihil facere poterat: qͣꝫuis ei videremꝰ fulgorē profeſſionis: tn̄ lubricū timebamꝰetatis: factum eſt vt ipſum argentū quaſi puelle ſeruaret̉: vtcū ad legitimos annos veniret faceret inde qd̓ virgineꝫ xp̄ideceret: qn̄ optime iā facere poſſet. Dum hec expectāt̉ cepitille morti propinquare: qͥ diutanqͣꝫ de ſuo iurās quia ipſiuserat nō filie: teſtamētū fecit. Teſtamētum inqͣꝫ fecit p̄ſbiter

Exc̄i. x.v.

Psͣ. xl. v

Eſa. xxjv

Psͣ. xlix.

Psͣ. xlix.

Mat. xxv.

Psͣ. xlix.

Pſalm̄. l.

B

C

Actuū. ij.et. iiij.sͣ. Ser..xlvj. ⁊. v. c.

sͣ. Ser..xlvj. ⁊. v. c.

Actuū. ij.et. iiij.

Pſalm̄.lxxxiij.

Titū. ij.

Titū. ii.

1 Cor. ijxij. q. j. noio.Rom. xij.

. C92. iiij.xij. q. j. no-

Rom. xij.

xij. q. j.nolo

A

C