Ad fratres ī heremo.Sermo. xj. et. xij. Fo. vij.

tātum filij paſſionē: ſed et iudeorū dānationem. Sed dices.LMortuū fratrem vel amicū video: naturalis infirmitas meinuitat ad planctū. Ego auteꝫ dico tibi monache: tēpera luctum tuū. Non enim tuū eſt mortuos flere: ſed ſeculi. Nō tamen prohibeo lachrymas naturales: quas naturalis neceſſitas exprimit. Nam multi lachrymas fundūt: ⁊ qͣꝫuis natura nos ad hoc frequēter inuitet: animus tamē ſapientis immobilis ꝑſeuerat Otū qui ſapiēs videris eē in ſeculo: cauene cōſentiat animus tuus mortuos deplorare. Stude vt luctus vincatur ab aīo. Cauene abſorbeat̉ animus tuus ab infirmitate mētis: et extenuet ſpiritus carnē vitio ſenſualitaotis. Omnache ſi mors īminet: noli dolere: p̄para te ad mortem per mentis conſtātiam. Talē te prepara vt mortē timere nō poſſis: vt poſt mortē viuere incipias qui ante mortemmoriendo viuebas: vel viuendo moriebaris. Cupis ergo omonache ſemꝑ viuere: depone fletū pro terrenis: noli plorare que mūdi ſunt: ⁊ que neceſſaria ſunt euenire. Depone omnino fletum pro terrenis: et aſſume lamentū pro celeſtibus.Matth̓. y. Beati īquit qui lugēt: beati qui fletis: qꝛ ridebitis. Diligamus igitur lachrymas: o ſuaues ſunt diligentibus deum.Delectemur igit̉ ſemꝑ in hac īfirma vita fratres mei in fletu et lamento. Simus tm̄ proni ad lamentū ⁊ fletū: qͣꝫtū fuiCmus ad culpam audaces. Qualis fuit nobis intētio ad peccandū: talis ſit ad penitendū deuotio. Grauia peccata grauiſſimis lamentis indigent. Accipite fratres mei compunctionē: qꝛ ſanitas animarū eſt: remiſſio peccatoꝝ eſt: ſacrificiū ſpiritale eſt: qd̓ deo ſumme placet. Holocauſtū medullatum: eſt cor peccatoris humiliatū: ⁊ quotidianis lachrymisrigatū. Omonache punge oculū mētis: vt lachryma ꝓdeatcōpunctionis. Ocōpunctio qͣꝫ ſancta et mirabilis p̄dicaris:tuſpiritale lauacrū es: tu flagellū dei es per qd̓ deus mutatur: tu ſtimulus per quem deus ad hominē inclinat̉: tu ligamen per qd̓ deus fortiter aſtringitur. Ocōpunctio ſancta etimmaculata: ſine qua adultis nō valet baptiſmus: ſine quaad iudiciū domini corpus recipitur: ſine qua īfructuoſa eſtomnis cōfeſſio: ſine qua oīs ſatiſfactio inanis eſt. Ocōpunctio lachrymoſa: olachrymamentē purgans: intentionē fecundans: cōfeſſionem irrigās: animā ſanctificans. Hec eſtlachryma ſancte cōpunctionis ſoror: que motꝰ illicitos extinguit: paradiſum aperit: infernū claudit: mundūqꝫ deſpicere in cūctis facit. Ofelix lachryma: tu carnalē cogitationem extinguis: peccatoꝝ morbū expellis: virus culpe euomis. Ofelix tabula: o vitalis nauicula: ꝑ quā naufragus redire poteſt ad portū ſalutis. O aqua ſalutarꝭ: per quā omnepeccatū deſtruitur. O via: per quā ad paradiſum gradimurOſpiritale cōductum: per qd̓ de inuio ad viā trāſitur. Ofelix lauacrū penitentie lachrymarū: qd̓ totiens vales ad purgandum: quotiēs purgatione indiget cor humanū. Hec eſtfratres mei herbaceleſtis illiꝰ fullonis: qua veſtes ſeruorūſuoruꝫ deturpatas a ſorde qͦtidie purgat. Hoc eſt celeſte nitrum: qd̓ de rore diuine gratie cōfectum: abſtergit maculaspeccatorum. Hoc eſt lixiuiū: quo interioris hominis caputoptime abluitur. Olachrymatu ꝯtra ruinas hominū ſuaueſolatiū: que paſſionis xp̄i es vicaria: cōtra peccatū ponensremediuꝫ: vt per te totiens cogatur xp̄s mori: quotiēs labit̉hō in abyſſuꝫ peccatoꝝ. Omonache ergo a lachrymis quiscōtinere ſe poterit? Intremus obſecro cōſcientias noſtras:diſcutiamus eas: ⁊ ſi riſimus in iuuētute: ſaltem in ſenectute fleamus: cogitātes quid chriſto ⁊ quid diabolo tꝑe noſtreiuuētutis perſoluimus. Et ſi anteqͣꝫ ad heremū peruenimꝰ:viſus nos incuruauit per cōcupiſcentiā: ſi guttur per gulā:ſi auditus per enormitatē verborū vel ſpontaneā detractionis audientiā: ſi lingua claudicauit in verb̓o: ſi olfactus errauit in odoramēto: ſi tactus fefellit in ſuauitate: ſi greſſusad furtum: Si in his vel aliquo iſtorū te inueneris culpabilem: ablue culpā per lachrymā. Iuxta qͣꝫtitatem ſordis menſura lachrymarū copiam: aſſumendo penitentiā: que matereſt omniū bonorum. Timor autē qui penitentiā cōcupiſcit:contritionē parit. Penitentia enī illa digna ⁊ bona eſt: quepeccata peracta deplorat: ſic vt deplorata iteꝝ nō cōmittat.De pe. diſ. Quid ergo penitētia eſt: niſi anteacta deflere: ⁊ flenda iterūiij. capi. j. ⁊ nō cōmittere? Nā qui ſic peccata deplorat vt iterū peccatapn̄īam qͥpe cōmittat: adhuc penitentiā agere ignorat. Nunqͥd ⁊ qui diſpe. iiij. ſen. ſimulat irriſor eſt: ⁊ nō penitens qui adhuc agit qd̓ penitet:di. xiiij. c. j

Peniteamini igit̉ fratres mei: et penitētes penitentiā agi­ De pe. diſte in fletu ⁊ lamento: vt digne ridere poſſitis in gloria beato iij. irriſor.rum. Amen.¶ De ſuperbia et humilitate. Sermo. xij.Ratres chariſſimi vbi ſuperbia fuerit: ibi diſcordia et cōtumelia dn̄abitur. Nō ergo decetſeruosAdei in heremo cōſtitutos ſuperbos eſſe ſed humiles: nō elatos: ſed māſuetos/ caſtos/ benignos/ ⁊omnibꝰ virtutibꝰ ornatos. Cauete enī fratres et vigilanterſemꝑ attendite: ne ſuꝑbia inflemini de bonis cōmiſſis: ſcientes ꝙ ſuperbia ex angelis demones fecit: ſed humilitas homines ſimiles angelis cōſtituit. Suꝑbia gloriā de celis deiecit angelicā: ſed humilitas ad celos aſcendere fecit infirmitateꝫ humanā. O fratres mei cauete: ne orātes: vellegentes: vel ſtantes: vel ſedētes: vel vigilātes dicatis ore vl̓ corde: habitātes in cinere ⁊ ciliciocumphariſeo. Gratias tibi Luc̄. xviijago dn̄e: quia nō ſum ſicut ceteri hoīes. Hec enim ſolitariāvitam ducentes diabolo inſtigāte ſepe cogitant: ſepe hoc dicere tētantur ab inimico ſeruorū dei. Potius enī volo vosheremū exire: qͣꝫtalia dicere vel cogitare. Sed dū tentamini hoc aſſerere vel de vobiſipſis hoc cogitare: mox clamate:mox vlulate ⁊ dicite. Egoſum vermis et non hō: opprobriū Psͣ. xxj.hominū et abiectioplebis. Et cū publicano dicite: quibuſcunqꝫ virtutibꝰ ſitis ornati. Deus ꝓpitius eſto mihi pecca? Luc̄. xviijtori. Attendat igit̉ charitas veſtra: quid dixerit veritas noſtra. Qui maior eſt veſtrum: fiat ſicut minor: et qui preceſſor Luce. xxijeſt ſicut miniſter. Omonache qͣꝫto maiores: hūiliate in omnibus: et inuenies gratiā coram deo ⁊ hoībus. Oſancta ve? Ecc̄i. iij.nerabiliſqꝫ humilitas: tu filiū dei de ſinu patris deſcenderefeciſti in vterū ſancte marie virginis. Tu eū feciſti inuoluivilibus pāniculis: vt nos indueret virtutū ornamētis. Tucircūcidiſti eum in carne: vt nos circūcideret inmente. Tueum ꝑmiſiſti corꝑaliter flagellari: vt nos liberaret a flagello peccati. Tu eum coronaſti ſpinis vt ⁊ nos coronaret ſuiseternis roſis. Tu eū infirmari feciſti: qͥ medicus cunctoruꝫerat: ⁊ ſolo verboſanat vniuerſa: vt nos infirmos ſanaret. Oſancta humilitas: qͣꝫ diſſimilis es ſuꝑbie. Nam ipſaſuꝑbiafratres mei luciferū de celo deiecit: ſed humilitas dei filiuꝫincarnauit. Ipſaſuꝑbi a adā de paradiſo expulit: ſed humi? Gen̄. iij.litas latronē in paradiſum ītroduxit. Suꝑbia gigantū lin Luc̄. xxiijguas diuiſit et confudit: ſed humilitas cunctas cōgregauit Gen̄. xj.diſperſas. Superbia nabuchodonoſor in beſtiā tranſmuta? Actuū. ij.uit: ſed humilitas ioſeph principē iſrael conſtituit. Suꝑbia Dan̄. iiij.pharaonē ſubmerſit: ſed humilitas moyſen exaltauit. Hec Gen̄. xlj.eſt illa ſancta humilitas: que fecit nos ſolitarios: q̄fecit nos Exo. xiiijpriuatos ſeculo. q̄ fecit nos in cōuentuſolitarios oībus vir? Exo. iiij.tutibus florere ꝑfectis. Hec eſt illa ſancta humilitas q̄ philoſophos tradidit in reprobū ſenſum: excecauit iudeos: ſuffocauit paganos: inflāmat chriſtianos: perimit obſtinatos:deijcit potētes de ſede ⁊ exaltat humiles. Sed ſuꝑbia fratres mei nō ſic. Sed quid? Prelatos ꝑcutit: diuites tumuroſos efficit: religioſos decipit. Hec hoīes cecat ne ſe agnoſcant quid ſunt. Hec enī fructum ꝑdit operis: mentē hoīs ligat: qꝛ ab ea pandit̉ omne malū. Hec eſt illa feruēs olla: quā Hi ere. ī.hieremias vidit: in qua decoquūtur oēs principes et paſtores tenebrarū: ſectatores bonorū temporaliū: veneratoresdiuitiarū: qui primas cathedras appetūt in ſynagogis: ⁊ ſa Mat. xxiiilutari in foro: et vocari rabbi. Hāc ollam ſuccēdit diabolusdum corda patrū inflat ad altiora. Iſti ſunt quattuor venti: Danie. viiqui totum orbē perflant: arrogātia ſibi aſcribens qd̓ nō habet: inſollertia ſibi appropriās qd̓ alteri debet̉: ſuꝑbia multa deſe credens vltra qͣꝫ verū ſit: cōtumacia ſe erigēs in prelatum. Iſti ſunt qͣttuor fabri: qͥ totū mundū concutiūt: ⁊ corda filioꝝ dei diſſipant: A quibꝰ nos cuſtodiat deus. Amen. Aach̓. j.¶ De fortitudine tenenda. Sermo. xiij.¶Uia in hac vaſta ſolitudine dei gr̄a ſumus in vnūAęcōgregati: vt vnanimes habitemꝰ in domo: ⁊ ſint Actuū. ij.Inobis oīa cōmunia: propterea īter ceteras virtu? et. iiij.tes fortitudinē oportet nos rapere: ſequi ⁊ imita(ri. Nam ſi hanc virtutē amplexi fuerimꝰ fratres: iacula fortune nō timebimus: deridebimꝰ diaboliblandimēta: ⁊ ſpernemus illata. Ofratres mei ligate hec in cordibus veſtris:quoniam qui fortis eſt: liber eſt. Non enī ſeruit fortune: non