IAd fratres ī heremo. Sermo. viij. et. ix. Fo. v-
peccatis cōmiſſis. Tāto enī citius placat homo deū: quātoB repreſſa arbitrij ſui ſuperbia gladio precepti ſe īmolat. Cauete tamen in obediētia fratres mei. Sub ipſa enī poteſt latere fel draconis ſub ſpecie mellis: lupus ſub pelle ouina: iniiii. Regū potū dulci venenū ſepelatitat: et in olla ſepe mors poniturAttēdat ergo qui precipit/ et qui obedire intēdit: ꝙ obediiiijentia ſit honeſta: et om̄i diſcretiōe ornata ſeu decorata. Nāſi diſcreta nō fuerit: crudelitas exiſtimāda eſt. Si honeſtanō fuerit: nullatenꝰ obedire debemꝰ. Uerbi gratia. Si nobis precipit̉ ꝙ deū non diligamꝰ / vel ꝙ deū odio habeamꝰnūquid obedire debemꝰ? Nūquid vel ipſe deus hoc preciVere potelb: Honeſta igit̉ fratres debent precipi et iuſta: etſi honeſta vel iuſta nō fuerint: nullatenꝰ obedire debemus:etiā ſi apoſtolus nobis hoc īdicauerit. Tenete igit̉ fratreset in cordibꝰ alligate. ꝙ obediētia ſine diſcretione caſſa eſtet vana: nō ex parte obedientis: ſed precipiētis: et obedientia honeſtate priuata ſuꝑbia eſt: et venit ex vtriuſqꝫ parte.cōſentiētis et precipiētis: et in die nouiſſimo pari pena puniētur. Cuſtodite qd̓ precipitis: cauete et ponderate qd̓ imponitis. Nā quotiēſcūqꝫ obediētia honeſta et iuſta non fuerit: totiēs ad irregularitatē ſe deueniſſe paſtores agnouerītObedientia igit̉ fratres mei tunc vera: tūc ſancta: tūc meritoria eſt: quādo dicata eſt diſcretione/ honeſtate/ iuſtitia/ ⁊humilitate. Iſte enī ſunt ſocie ſancte obediētie: ſine quibusom̄ino obediētia vana eſt et inutilis. Hec eſt illa obediētiaque concordiā ꝯſeruat in angelis: pacē nutrit in monachistranquillitatē generat inciuibꝰ. Hec eſt illa obediētia: ſineCqua reſpublica ſtare nō poteſt: ſine qua familia aliqua reginō poteſt. Oqͣꝫ enorme vitiū qd̓ obediētie cōtrariū fuit: perqd̓ diabolus celū perdidit: ꝑ hoc homo paradiſum amiſit:per hoc ſaul regnū: per hoc ſalomon amorem diuinū. O ſctādei ſponſa obediētia: tu perfecta ſcala qua celū aſcendit̉: tuquadriga qua helias vectus eſt in paradiſum: tu porta paradiſi fideliū et clauſura reorū inferni. Oſancta obediētia: tuhumilitatē nutris: tu patientiā probas: tu manſuetudinemGen̄. xxij. examinas. Eſtotē ergo fratres cū abrahā obediētes: reddēMat. xxij. tes que ſunt ceſaris ceſari: et q̄ ſunt dei deo. Tūc ꝟo reddimus ceſari debitū ſuū: quādo duliā prelatis noſtris reddimus. Hec enī dulia cōſiſtit in reuerētie exhibitione et dilectione. Hoc aūt facere debemꝰ nō ſolū paſtoribꝰ: ſed et ſanctis dei: et tūc reddimꝰ per obedientiā que ſunt ceſaris ceſari. Sed tunc reddimꝰ que ſunt dei deo: qn̄ in latria ꝑſeueramus. Hec enī ſoli deo cōuenit. Hec enī cōſiſtit in oratione:et gratiarū actione: cultus exterioris exhibitione: ⁊ interioris mētis deuotione. Qd̓ facere nos et ꝑſeuerare nobis depreſtare dignet̉ in eternū benedictus. Amen.¶ De perſeuerātia Sermo. viij. In quo ad perſeuerantiā fratres adhortat̉: eius fructus: adiectis cōparationibꝰ inſinuans. et cetera.Ratres mei ſicut ait apl̓s: nō poteſt coronari niij. Tim. ijſi qui legitime certauerit. Nullus enim legitimecertat niſi qui in campo vſqꝫ ad finē certat: ⁊ ſi certat vſqꝫ in finē legitime certat. ideo merito coronatur. Nō eſt igit̉ magnū bonū inchoare qd̓ bonū eſt: ſed cōſumare: hoc ſolū perfectū eſt. Multi enī magna aggrediunt̉ſed deficiūt in via: multi exeunt in deſertū: ſed pauci ꝑueniunt ad terrā ꝓmiſſionis. Ofratres mei non tedeat inciperemagna: nec faſtidiat tenere inchoata: ſcientes ꝙ ꝑſeuerātiainformat meritū: colorat boni ꝓpoſitū: remunerat currentēcoronat pugnantē: ducit ad brauiū: cōducit cunctos ad portū. Hec eſt tunica talaris ſancti ioſeph vſqꝫ ad finē ꝯtingēs.Gen̄.Hec eſt tunica ſacerdotalis vſqꝫ ad pedes ꝑueniēs. Hec eſtxxxvij.cauda hoſtie quā tenemur reddere deo ⁊ offerre. Hec eſt calcaneū bone oꝑatiōis: qd̓ ꝯtra ſerpētis morſum debemꝰ obſeruare. Hec eſt virtus q̄ deū ligat. Hec eſt q̄ omne bonū informat. Hec eſt ꝑſeuerātia: qͣ laureant̉ martyres: qͣ ꝟginescoronant̉: qͣ ſacerdotes ſublimant̉ ⁊ cōfeſſores. Hec eſt veſtꝭſine ruga: tunica ſine macula: bonitas ſine malicia. Omonache qui bene incepiſti: caue ne cadas: cauene ad tꝑs vireſcas: ⁊ in tꝑe afflictiōis marceſcas. Caue ne feno cōparerꝭ:qd̓ nūc naſcit̉ et ſtatim marceſcit. Laboremꝰ gͦ fratres: ⁊ laborātes ꝑſeueremꝰ: laboremꝰ vt ꝑſeuerantiā habeamꝰ. Laborer monachi oēs vt retineāt: laborēt virgines vt ſe infor-
ment: laborēt vidue vt in ipſa ꝑſeuerēt. Attēdite tn̄ fratresBnā diabolus qn̄qꝫ ſeruos dei ad bonū incitat ⁊ ꝯducit: vt debono grauiꝰ eliciat malū. Contra hūc diaboli inſultū valetſola ꝑſeuerantia: vt bono fine bona ꝯcludant̉ initia: vt prīcipiū medio: mediū ne diſcrepet vltimo. Bonū enī inchoareT5et malo fine ꝯcludere: quid aliud eſt qͣꝫ monſtruoſas res ꝯficere? Illa enī actio quaſi chimera eſt: q̄ initiū habet a rōneſed finē a ſenſualitatē. Cū enī ſic agit̉: hūano capiti ceruicēpictor equinā iūgit: et ſuꝑinducit infructuoſas plumas. Caue gͦ omonache ne actio tua monſtrū maneat. Enormis enīerit fetꝰ vētris ſi capiti nō corrn̄deat finis. Quidā enī habētinitiū bonū: quoꝝ vita monſtrū eſt mirabile quaſi hoīs p̄tēdens caput: ſed mediū inluxuriā deſcendit: ventrēqꝫ ouinūhabet ⁊ ad vltimū in rapacitatē lupi pedes oſtēdit. Omonache: quid tibi prodeſt bonū inchoare ⁊ nō finē ꝯcludere? Sꝫdonū virtutis amittis: dānū incurris: ⁊ grande ſuppliciū ꝓmereris. Oqͣꝫ tibi melius fuiſſet viā veritatis nō agnoſcereqͣꝫ poſt agnitā retroire ꝑ inconſtantiā. Omonache leuis reCputaris ꝑ tuā apoſtaſiā: cum iuda incurris mentis inſtabilitatē: poſtponis deū: amittis amicos: ſpm̄ ⁊ ſpē perdis: odioa cunctis haberis: ⁊ velut omnibꝰ peior apoſtata cōprobarꝭin vita. O monache attende qꝛ niſi ꝑſeueraueris: morierisIgit̉ ſi incepiſti edificare ꝑfice: ſi nō incepiſti incipe. Si obT8tuliſti florē iuuētutis tue diabolo: ſaltem fecē ſenectutis tueimmolare nō differas chriſto. Ipſe enī miſericors eſt ⁊ recipiette libenter: ⁊ dabit tibi ſtolam candidā ⁊ anulū in manutua: ⁊ calciamentū in pedibꝰ tuis. Tunc inueterate olim die Psͣ. cij.bus malis: renouabit̉ vt aquile iuuentꝰ tua durās in eterniIncipite ergo fratres mei ⁊ ꝑſeuerate reducētes vobis admemoriā a quāto bono receſſit iudas: ⁊ quō feruenter beneagere cepit: lingua vobis exprimere nullatenꝰ poſſem: quōtamē ꝑſeuerauerit: ſcitis. Ecce enī ſalomō per inconſtantiā iij. Reg. ii.corruit: ſic ⁊ ſaul: ſic et multi alij: qꝛ multoꝝ incipere fuit: ſed j. Reg. xv.perſeuerantiū paruus eſt numerus. Cauete ergo quō cauteambuletis: cōſiderantes quod qui ſe exiſtimat ſtare caueat j. Corī. x.ne cadat. Felix ergo eſt qui benefaciēdo ꝑſeuerat vſqꝫ in finem. Quod donū preſtet nobis ille qui ꝓ nobis mori dignatus eſt. Amen.¶ De ira fugienda Sermo. ix. In quo quibusiraſci cōuenit: et qͣꝫ vario modo: ire etiā incōmoda: que ſtatim venit cōpeſcēda.ARatres mei dilectiſſimi: ſicut omniū habere memoriā ⁊ in nullo errare nō hūanitatis ſed deitatꝭſolū eſt: ita turbari: obliuiſci et pati: ſolum humanitatis eſt: ⁊ nō deitatis. Nā deꝰ nō mentit̉ vt homo: nec vt filius hoīs irritat̉. Humanū eſt ergo fratres meiturbari et iraſci ⁊ irā incurrere: bonoꝝ ⁊ maloꝝ cōmunis eſtcōditio: ſed ī ira vl̓ odio ꝑſeuerare diabolicū eſt. Ideo vosqui ſpiritales eſtis maxime attēdere debetis: ne ira in ſinu EccS̓. vij.ſtultoꝝ requieſcat. Fatuus enī ſtatim iraꝫ ſuā indicat. Forti ꝓlerb. xijTEter tn̄ ſpiritū iraſcibilē cōtinere magne prudentie eſt ⁊ perfectionis. Omonache noli traſci: nam nomen et habitū ſanctereligiōis in hac vaſta ſolitudine portamꝰ. Cuſtodite igiturvos ab omni turbatione. Non enī decet ſeruos dei turbationē incurrere. Nunquid enī ꝓderūt nobis noſtra ieiunia: nōſtra abſtinentia: noſtra ſacrificia? Ab ira deniqꝫ fratres meiprocedit rancor: a rancore odiū qd̓ eſt ira inueterata in animo: inde naſcit̉ homicidiū ⁊ ſi nō opere ſaltē volūtate: indecōtumelia: inde detractio: inde ſuſurratio: ſuſpitio ⁊ iniuriaque ſunt opera carnis ⁊ diaboli. Omonache depone irā: deſtrue rancorē: mitiga furorem ne filiꝰ perditionis efficiarꝭ:Oqͣꝫ meliꝰ eſſet monacho in ſeculo viuere pacifice qͣꝫ in monaſterio cūctis bonis ornatꝰ in ira et furore litigare/ ⁊ odiūin corde tenere. Nec deū laudare/ nec ab eo exaudiri meretur qͥ odiū ſeruat in corde. Qua fronte Omonache: quo affectu: qua deuotione a deo potes veniā poſtulare ſi fratrē diodis petis ꝙ tibi dimittat: ſicut ⁊ tu debita dimittꝭ? Credeigit̉ mihi ꝙ tantū tibi dimittet: quātum ⁊ tu dimittis alteriDimittamꝰ ergo fratres mei iram q̄ recte ſignificat̉ per La Ioh̓. ij.zarum quatriduanū fetidū: quia qui irā in corde portat inBfamīe fetor ſtatim eū corrūpit. Si ergo ira in animo naſcit̉.mox refrena eā: allide eā ad petrā: ſuffoca eam exemplo tuiſaluatoris: qui percuſſus in vnā maxillaꝝ mox prebuit altē? Matth̓. v.