242

P, OVIDII NASONIS

5 Fac modo te damnes, cupiasque eradere vitaeTempora, si possis, Tisiphonea tuae.

Sin minus, et flagrant odio tua pectora nostro;

Induet infelix arma coacta dolor.

Sim licet extremum, sicut sum, missus in orbem;10 Nostra suas istuc porriget ira manus.

Omnia, si nescis, Caesar milii iura reliquit:

Et sola est patria poena carere mea.

Et patriam, modo sit sospes, speramus ab illo.Saepe lovis telo quercus adusta viret.i5 Denique vindictae si sit mihi nulla facultas;Picrides vires et sua tela dabunt.

Vt Scythicis habitem longe submotus in oris,Siccaque sint oculis proxima signa meis:Nostra per immensas ibunt praeconia gentes;

20 Quodque querar, notum, qua patet orbis, erit.Ibit ad occasum, quidquid dicemus, ab ortu:Testis et Hesperiae vocis Eous erit.

Trans ego tellurem, trans latas audiar undas:

Et gemitus vox est magna futura mei.a5 Nec tua te sontem tantummodo saecula norint:Perpetuae crimen posteritatis eris,lam feror in pugnas, et nondum cornua sumsi.

Nec mihi sumendi caussa sit ulla velim.

Circus adhuc cessa't: spargit tamen acer arenam5o Taurus, et infesto iam pede pulsat humum.IIoc quoque, quam volui, plus est. Cane, Musa,

ego, qui fuerim, tenerorum lusor amorum,Quem legis, ut noris, accipe, Posteritas.

receptus;

Dum licet huic nomen dissimulare suum.

ELEGIA X,