77

f ASTOR VAI LIR III.

Nec tinnii de morte tamen : metus abfuit iste.

Heu mihi! credibili fortior illa fuit.

;\'e refer. Adspexi non illo pectore dignaVulnera, Tartareas ausus adire domos. G 20

At tu, seu ratio te nostris appulit oris,

Sive Deus; regni commoda carpe mei.

Multa tibi memores, nil non debemus Klissae.

Nomine grata tuo, grata sororis, eris.

Talia dicenti, neque enim spes altera restat, GabCredidit, errores exposuitque suos.

Vtque domum intravit Tyrios induta paratus;

Incipit Aeneas; caetera turba silet:llanc tibi cur tradam, pia caussa, Lavinia coniux,

Est milii: consumsi naufragus huius opes. G5o'Orta Tyro, regnum Libyca possedit in ora:

Quam precor ut carae more sororis ames.

Omnia promittit; falsumque Lavinia vulnus^ Mente premit tacita, dissimulatque fremens:

Donaque cum videat praeter sua lumina ferri G35i Multa palam; mitti clam quoque multa putat.

Non tamen exactum, quid agat. Furialiter odit;

Et parat insidias, et cupit ulta mori.

Nox erat: ante torum visa est adstare sororisSqualenti Dido sanguinolenta coma, G io

It,fuge, ne dubita, moestum, fuge,dicere, tectum.

Sub verbum querulas impulit aura fores.

: Jxsilit; et velox humili super arva fenestraSe iacit. Audacem fecerat ipse timor:

,1 Quaque metu rapitur, tunica velata recincta, G,5Currit, ut auditis territa dama lupis.

. Corniger hanc cupidis rapuisse Numicius undisCreditur, et stagnis occuluisse suis.

Sidonis interea magno clamore per agrosQuaeritur. Apparent signa notaeque pedum. 3 oVentum erat ad ripas : inerant vestigia ripis.

Sustinuit tacitas conscius amnis aquas.