08 P. OVIDII NASONIS

Somnus ut abscessit, tentamlo vincula pugnantRumpere: pugnantes luj-tius illa tenent.

Tum Nunia, Di nemorum, Cactis ignoscite nostris,

5 io Si scelus ingenio scitis abesse meo :

Quoque modo possit fulmen, monstrate, piari.

Sic Numn: sic quatiens cornua Faunus ait:

Magna petis; nec quae monitu tibi discere nostroFas sit. Habent fines numina nostra suos.

5i5 Di sumus agrestes, et qui dominemur in altisMontibus. Arbitrium est in sua tela lovi.

Ilunc tu non poteris per te deducere coelo:

At poteris nostra forsitan usus ope.

Dixerat haec. Faunus: par est sententia Pici.

020 Deme tamen nobis vincula, Picus ait.lupiter huc veniet, valida deductus ab arte.

Nubila promissi Styx mihi testis erit.

Emissi quid agant laqueis, quae carmina dicant;Quaque trahant superis sedibus arte lovein ;

3^5 Scire nefas homini. Nobis concessa canantur,Quaeque pio dici vatis ab ore licet.

Eliciunt coelo te, lupiter, unde minores

Nunc quoque te celebrant, Eliciumque vocant.Constat Aventinae tremuisse cacumina silvae:

5co Terrnque subsedit pondere pressa Iovis.

Corda micant regis: totoque e pectore sanguisFugit; et hirsutae diriguere comae.

Yt rediit animus, Da certa piamina, dixit,

Fulminis , altorum Rexque Paterque Detiin,

555 Si tua contigimus manibus donaria puris: [

Hoc quoque, quod petitur, si pia lingua rogat.Annuit oranti: sed verum ambage remotaAbdidit, et dubio terruit ore virum.

Caede caput, dixit. Cui rex, Parebimus, inquit: !

3io Caedenda est hortis eruta cepa meis. i

Addidit hic, Hominis: summos, ait ille, capillos.Postulat hic animam: cui Nimia, Piscis, ait.