co

P. OVIDII NASONIS

Ytile sit faustumque, precor, quod imagine somniVidimus. An somno clarius illud erat?

Ignibus Iliacis aderam: cum lapsa capillis3o Decidit ante sacros lanea vitta focos.

Inde duae pariter, visu mirabile, palmaeSurgunt. Ex illis altera maior erat:

Et gravibus ramis totum protexerat orbem;Contigeratque nova sidera summa coma.

55 Ecce meus ferrum patruus molitur in illas.Terreor admonitu; corque timore micat.Martia, picus, avis gemino pro stipite pugnant,Et lupa. Tuta per hos utraque palma fuit.Dixerat: et plenam non lirinis viribus urnam4o Sustulit. Implerat, dum sua visa refert.

Interca crescente Remo, crescente Quirino,Coelesti tumidus pondere venter erat.

Quo minus emeritis exiret cursibus annus,Restabant nitido iam duo signa Deo.

45 Silvia lit mater: Vestae simulacra ferunturVirgineas oculis opposuisse manus.

Ara Deae certe tremuit, paviente ministra ;

Et subiit cineres territa flamma suos.

Haec ubi cognovit conteintor Amulius aequi:

5o Nam raptas fratri victor habebat opes;

Amne iubet mergi geminos. Scelus unda refugit.

In sicca pueri destituuntur humo.

Lacte quis infantes nescit crevisse ferinoEt picum expositis saepe tulisse cibos?

55 Non ego te, tantae nutrix Larentia gentis,

Nec taceam vestras, Faustule pauper, opes.Vester honos veniet, cum Larentalia dicam:Acceptus Geniis illa December habet.

Martia ter senos proles adoleverat annos;

Go Et suberat flavae iam nova barba comae.Omnibus agricolis armentorumque magistrisIliadae fratres iura petita dabant.