20 P. OVIDII NASONIS

a 65 Et iam contigerat portam: Saturnia cuiusDemserat appositas insidiosa seras.

Cum tanto veritus committere numine pugnam,Ipse meae movi callidus artis opus;

Oraque, qua pollens ope sum, fontana reclusi;

270 Sumque repentinas eiaculatus aquas.

Ante tamen gelidis subieci sulphura venis:Clauderet ut Tatio fervidus humor iter.

Cuius ut utilitas pulsis percepta Sabinis;

Quaeque fuit, tuto reddita forma loco est;

275 Ara mihi posita est, parvo coniuncta sacello:

Haec adolet flammis cum strue farra suis.

At cur pace lates, motisque recluderis armis !

Nec mora ; quaesiti reddita caussa mihi.

Vt populo reditus pateant ad bella profecto,

280 Tota patet demta janua nostra sera.

Pace fores obdo: ne.qua discedere possit:Caesareoque diu nomine clausus ero.

Dixit; et, attollens oculos diversa tuentes,Adspexit toto quidquid in orbe fuit.

285 Pax erat; et vestri, Germanice, caussa triumphiTradiderat famulas iam tibi Rhenus aquas,lane, face aeternos, pacem, pacisque ministros:Neve suum, praesta, deserat auctor opus.

Quod tamen ex ipsis licuit mihi discere fastis;

2qo Sacravere Patres hac duo templa die.

Accepit Phoebo Nymphaque Coronide natumInsula, dividua quam premit amnis aqua,lupiter in parte est. Cepit locus unus utrumque:lunctaque sunt magno templa nepotis avo.

ag 5 Quid vetat et stellas, ut quaeque oriturque cadit-

que,

Dicere ? promissi pars sit et istn mei.

Felices animos, quibus haec cognoscere primis,Inque domos superas scandere cura fuit!